bijna!

Nog even een vervolg op m’n vorige post. Ja sorry, het blijft even bij peuter-gebrabbel :-) Een volgende post gaat heus wel weer over sporten ;-)

Vorige week bezoekje aan Kind en Gezin. De statistieken zijn weer bijgewerkt. 78,5 cm groot is ie en hij weegt 10,320 kg. De kinderarts noemde hem een klein lichtgewichtje. Oké. Daar ben ik dus niet mee akkoord. Mijn armen en rug vinden hem een loodzwaar reusje. Maar hij zit dus onder de gemiddelde P50-curve. Alsof wij dat erg vinden, niet dus. Laat hem maar klein en fijn zijn. Bijna alle mannen in onze families zijn klein (maar meestal niet fijn van gestalte, hopelijk blijft hij dat wel). Enkel ventje is groot, de grootste van héél de hoop eigenlijk.

Verder alleen maar complimenten op zijn alertheid en nieuwsgierigheid vanwege de kinderarts. Ze observeerde hem de hele tijd terwijl ze met mij aan het babbelen was, liet hem ook met wat blokjes spelen (waarmee hij direct een torentje probeerde bouwen). Omgekeerd hield Seppe haar ook argwanend in het oog, zeker toen ze een spuit bovenhaalde om hem weer een prikje te geven. Dat stond hem duidelijk niet aan, héhé. Maar het leed was snel weer gepasseerd en bij het buitengaan kreeg ie een koekje en dan was het helemaal weer goedgemaakt.

ondersteboven boekjes lezen is ook wel spannend blijkbaar (foto genomen bij m’n schoonouders thuis)

Maar wat ik vooral wilde vertellen. Vrijdag 9/9/2011 kreeg ik ze eindelijk te zien: de eerste twee stapjes alleen! Ik zat in de ene zetel en hij stond recht voor mij met z’n handjes op m’n knieën. Op de andere zetel vlakbij mij zag hij iets liggen dat hij wou en hopsa…twee stappen en hij was er. Hij had het duidelijk zelf niet door wat ie eigenlijk gedaan had, héhé. Heb het nog eens een paar keer proberen stimuleren, maar een tweede keer lukte dus niet meer.

Zaterdag 10/9 dan naar de zoo van Antwerpen. We wilden het nieuwe leeuwenparadijs wel eens zien. Heel mooi gemaakt, alleen jammer dat er net toen we er waren maar één leeuw buiten lag (te slapen dan nog). De stokstaartjes zaten er ook nog niet bij, die zouden er pas over een paar weken bij worden gezet blijkbaar. Seppe keek wel z’n oogjes uit bij de stokstaartjes, de pinguïns, de giraffen en de olifanten. Op het grasveld bij de speeltuin besloten we het stappen nog eens te proberen. Hem laten stappen van mama naar papa. Eerst zijn handjes vasthouden en richting papa stappen en de laatste meter liet ik hem dan los zodat ie voortstapte tot in de armen van papa en omgekeerd. Hij gierde het uit van ‘t lachen, hij vond het duidelijk een héél lollig experiment. Maar belangrijker: een keer of 4 heeft ie daadwerkelijk ook die laatste meter alleen overbrugd met twee à drie stappen :-) Het feit dat ie er ook zo’n plezier in had, maakt dat we deze oefening nog wel wat gaan herhalen de komende dagen! Nog een paar dagen(?)/weken(?) en ‘k heb een nieuw traininsmaatje in huis, haha.

About these ads
Dit bericht werd geplaatst in superheld en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op bijna!

  1. Sandy zegt:

    Je gaat er van verschieten hoe rap ze echt kunnen lopen eens ze met het stappen weg zijn. Keikoddig om zo’n klein venteke met een dikke pamper tussen zijn benen te zien rondlopen!

  2. Nancy zegt:

    Eer je het weet is hij sneller dan jou,dus geniet er maar van.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s