Sint Pietersbear Trail – verslag

Wat een topdag werd het daar in Maastricht!  De Sint Pietersbear Trail was op en top genieten, met ook wel een beetje afzien. De 32,8 km (zelfgemeten afstand) werd bedwongen in 4u14, da’s inclusief een totaal van zo’n tien minuten pauzes aan de drankposten en tussen de maisvelden voor kleine pitstopjes. Bij de start ging ik uit van een tijd van 5 uur, het werd dus zo’n 45 minuten sneller. Tevreden!

Met een afwisselend parcours, waarbij sommige stukken gewoon wow! waren, kon ik nog eens stevig mijn trailhartje ophalen. Singletracks door dichte bossen, veel trappetjes op en af, maar ook af en toe ook wat stukken door open velden. En de start in de groeve was speciaal. Normaal kom je daar niet zo maar in, nu mochten we er een hele toer in rondlopen.

img_1154

Toch een minpuntje: er waren best wel wat stukken asfalt tussendoor, soms echt lange stukken, langsheen dorpskernen en zo. Daar hou ik niet zo van. Maar de stukken natuur die er telkens op volgden, maakten veel goed. Heel lang leek het er op dat ik ruim voor de 4 uur zou eindigen( wat op zich helemaal geen doel was), maar dat idee kon ik tijdens de laatste drie km helemaal opbergen. De zwaarste technische stukken had men in die laatste kilometers gepropt. Met 30 km in de benen, moesten we plots enkele muren opklauteren op handen en voeten. Auw mijn beentjes. Het bordje was niet misplaatst.

IMG_1178.JPG

Ik had net een stevige steile beklimming gedaan, op handen en voeten. Vanaf nu zou het wel beteren, dacht ik. Neen…dat bordje stond daar…paadje indraaien en dan botste ik weer op zo’n muur! En dan nog één. Pfftt… Zo’n dingen maken een trail wel af, het hoort er gewoon bij. Maar op zo’n moment is het wel wat vloeken.

Het lopen ging alleszins veel beter dan verwacht. In het begin kon ik zelfs zonder moeite de hellingen oplopen (en dat zonder enige heuveltraining de voorbije maanden), naarmate de afstand vorderde wandelde ik op de steilere hellingen om m’n krachten te sparen. Dat zorgde er alleszins voor dat ik tot op het einde ben kunnen blijven lopen en zo nog heel wat volk kon inhalen, altijd leuk! Conditioneel zat het zeker top vandaag, enkel mijn benen raakten na een dikke 20 km toch wel wat vermoeid. Normaal zeker, die hellingen zijn ze niet meer zo gewoon en dat weegt dan wel door. Na de finish was het dus strompelen naar m’n auto, ook al voelde ik me voorts niet echt moe. Denk dat ik morgen toch wat stijf ga zijn…

Nog wat bevindingen over de Sint Pieters Bear Trail

De start was pas om 11u30, wat ik een nadeel vond. Ik sukkel dan altijd wat met mijn voeding. M’n ontbijt ligt dan al ettelijke uren achter mij, maar vlak voor de start kan ik moeilijk een hele lunch gaan verorberen. Om 10u arriveerde ik en at toen nog maar een broodje, ook al had ik nog geen honger.

Ook raar: de 32 km was de laatste afstand die startte. Alle kortere afstanden gingen een pak vroeger van start. Meestal is het omgedraaid. Probleem was wel dat daardoor de deelnemers aan de 32 als laatsten arriveerden en geen parkeerplaats meer hadden. Ik vond nog een plekje op zo’n 1,5 km van de startplaats, er kwamen nog veel mensen na mij… Voor de start is zo’n afstand stappen niet erg, maar als je dik 4 uur hebt gelopen…de tocht terug naar de auto was gewoon verschrikkelijk, haha.

De douches heb ik ook niet gevonden,ook al stond ik er volgens een lieve jongen van de organisatie normaal gezien vlakbij geparkeerd. Ach ja. Snel wat droge spullen in de auto aangetrokken en doorgereden. In een wegrestaurant dan wat gegeten, zat ik daar lekker te stinken, maar ik zat wel tussen een massa Anderlechtsupporters die terugkwamen van een match, dus zo erg viel mijn stank niet op, haha.

Maar verder alles dik in orde. Aan de startzone was alles prima geregeld, de bewegwijzering onderweg was top (op één bordje na dat blijkbaar verdwenen was, waardoor ik bijna de weg kwijt geraakte, maar gelukkig door enkele wandelaars geholpen werd), de bevoorradingen waren heel uitgebreid. Niks te klagen dus. En het weer zat nog mee ook! Wat moet een mens nog meer!

Nog enkele foto’s…

Nu toch een paar dagen rusten hoor…

 

Geplaatst in trail, Uncategorized, wedstrijden | Tags: , , , , | 1 reactie

Uitkijken naar de Sint Pietersbear Trail

De voorbije weken stonden de trainingen in het teken van één groot doel. Dat doel komt nu heel dicht bij. Zondag 18 september mag ik eindelijk van start op de Sint Pietersbear Trail. 32 km bergje op en bergje af op en rondom de Sint Pietersberg in de buurt van Maastricht.

Ben ik er klaar voor? Ja! Ik kan echt alleen maar tevreden terugblikken op de afgelopen trainingsweken. De laatste drie zondagen liep ik telkens meer dan 20 km (21,5 – 23,5 en 24,2 km om even Pietje Precies te zijn), zonder enige moeite en met nog overschot op ’t einde. Genoeg om me het nodige zelfvertrouwen te geven. Het herstel na die lange duurlopen ging ook telkens probleemloos, zodat ik tijdens de week ook goed mijn trainingen verteerde.

Natuurlijk kan het altijd mislopen de dag zelf. Dus het plan is om rustig te starten en niks te overhaasten. De finish halen is het doel.

Lang genieten

De Sint Pietersbear Trail ziet er een heus pareltje uit. Organisator Raymond Beeren (van Bear Sports) trakteerde ons de voorbije weken op enkele foto’s via zijn Facebook-pagina en oh boy….dit wordt genieten! Gelukkig ga ik lekker rustig lopen, zodat ik me nog langer kan uitleven (en wat fotootjes kan schieten onderweg).

Foto van Raymond Beeren, surf zeker eens naar zijn website voor nog meer trailrun-fun!

sintpietersbergtrail

Geplaatst in joggerke, trail, Uncategorized, voorbeschouwing wedstrijd | Tags: , , , | 4 reacties

Zot van Berlijn

Begin dit jaar kregen we het in ons hoofd om eens naar Berlijn te gaan. Het was eigenlijk de schuld van mijn werk die een groepsreis aanbood om eind september met veel collega’s te gaan. Eerst gingen we dat meedoen, tot manlief het internet indook en met een veel goedkopere formule terugkwam. Betere moment om te gaan ook, veel beter gelegen hotel, betere vluchturen. Alles beter dus en 100 euro goedkoper dan via de groepsformule op ’t werk. Vriendin én collega Sandra besloot bij ons mee aan te haken, oma babysit werd ingeschakeld om 4 dagen op Seppe te letten en zo vertrokken we afgelopen vrijdag, met Ryanair jawel, richting Berlijn.

Om half 11 ’s morgens waren we al aan ons hotel dat op een boogscheut van de oude grenspost Checkpoint Charlie lag. Dat gingen we dan maar ineens verkennen.

DSC01746

Het huidige Checkpoint Charlie is eigenlijk een replica en de officieren die tegen betaling poseren met jou, zijn natuurlijk geen echte militairen maar een stel kerels die daar ooit eens voor de grap mee begonnen zijn…

Daarna namen we de hop-on-hop-off-bus. Als citytripper starten wij meestal nogal lui. Eerst effe die bustoer meepikken, zodat we zeker alle highlights te zien krijgen. Ik vind dat sowieso wel handig om op die manier het ‘stadsplan’ in real life voorgeschoteld te krijgen: waar ligt alles, wat zijn de afstanden en wat is zeker de moeite om nadien naar terug te keren. Die hele vrijdagnamiddag hopten we dus op en af en hadden we zo tegen ’s avonds al een voldaan gevoel. Er was zelfs wat tijd geweest om kledij te shoppen en een heuse Berliner Currywurst te eten. Want Berlijn blijkt ook wel een goedkope stad te zijn (goedkoop qua prijzen hé, niet in de negatieve zin), zowel wat eten betreft als kledij en aanverwanten.

Vlak naast Checkpoint Charlie is er een hele tentoonstelling rond de Berlijnse Muur, met ook wat echte stukken muur. Je zit daar natuurlijk ook vlak aan de plek waar de muur liep, waar West overliep in Oost.

DSC01755

en toch ene die nog probeert de muur om te duwen…

DSC01759

in spreidstand over het Oosten en het Westen

Zaterdag pakten we het wat serieuzer aan. Met metroticket in de ene hand en stadsplan in de andere doken we de stad in. Ten noorden van Berlijn, aan metrostation Gesundbrunnen, ligt de Berliner Unterwelten. Een duik in de oude schuilkelders (bunkers) onder de Berlijnse metrostation, dat was ons plan. Maar de vereniging biedt nog andere ondergrondse avonturen aan, check zeker de site. Het bezoek aan de schuilkelders was indrukwekkend. Ik bekijk een metrostation voortaan met heel andere ogen alleszins. Dat we een nogal creepy gids hadden, versterkte heel het verhaal. De Duitse gids sprak perfect Nederlands maar deed rare dingen met zijn handen, zodat we ons perfect konden voorstellen dat hij thuis ook een schuilkelder met iets mindere bedoelingen had. Tja, als je zo onder de grond ronddwaalt, dwalen je gedachten mee de gekste toeren rond.

IMG_0897

beetje rare gids, maar hij kon het wel heel goed uitleggen

De toer door de bunkers duurde anderhalf uur, dus met een stevig hongertje trokken we daarna weer richting centrum, naar de Potsdamer Platz en het Sony Center. Weer lekker cheapo geluncht en daarna de Panorama-toren opgeklommen. Nou ja, met de snelste lift van Europa. 20 seconden later stonden we ‘on top of the world’! Best wel leuk om de stad zo te zien van op een hoger niveau, maar de veiligheidshekken zijn zo hoog geplaatst dat je er toch wel een beetje een gevangenisgevoel van krijgt.

DSC01919

Let me out!

Over gevangenisgevoel gesproken…zondag bezochten we de beruchte Stasi-gevangenis Hohenschönhausen (ik kan het nog altijd niet uitspreken…). Een dikke 20 minuten met de tram en vervolgens een kwartiertje stappen, je moet er wat voor over hebben. Maar oh wat was dit de moeite waard! Op zondagnamiddag kan je er een Engelstalige rondleiding volgen, een absolute must. Na een introductiefilm van een half uurtje (vliegt zo voorbij) krijg je een boeiende trip doorheen de ‘submarine’ (een oude bunker met koude lege donkere cellen) en de ‘moderne’ gevangenis. Onze gids Jan-Paul, die perfect Engels sprak, babbelde 2 uur lang over het regime in de gevangenis, de gruwelijke praktijken van de Stasi en over hoe het (over)leven was in de DDR onder dat Stasi-regime. Toen we met z’n 20 in een cel in de ‘submarine’ werden gestopt kreeg ik het zowaar echt effe benauwd. Niet in te beelden dat mensen dit maandenlang moesten ondergaan (alvorens ze naar een ander strafkamp werden afgevoerd).

IMG_0947

een krak in zijn vak, Jan-Paul weet alles over de Stasi in de voormalige DDR

Over het leven in de DDR vernamen we ook meer in het -eigenlijk ietwat schattige – DDR-museum, dat vlak naast de imposante Berliner Dom ligt. Een interactief museum met veel doe-dingen, maquettes en een nagebouwd appartementje met werkende tv en telefoon. Je kan er ook zelf Stasi-medewerker worden en mensen gaan afluisteren. Ik werd eventjes trabant-fabriek-manager en haalde een target van 700.000 trabantjes op één jaar (hoera!). Maar het boeiendste van al was toch wel het stuk over de naaktloperij in de DDR. Een hele muur werd eraan gewijd en één of andere gek maakte zelfs een meterslange maquette van een naaktstrand.

DSC01957

slechts een mini-stukje van de naaktloperij-maquette in het DDR-museum

Een laatste museum dat we deden (voor niet-museumgangers deden we er dus echt wel veel op deze 4 dagen), was het Mauermuseum vlak naast Checkpoint Charlie. Een beetje een bizar museum. Ooit gestart als perskamer voor de journalisten die nieuwsgierig waren naar het ganse gebeuren bij Checkpoint Charlie, werd het uiteindelijk een verzamelplaats voor alle denkbare informatie rond de Muur en de Koude Oorlog. Dat ene kamertje werden er dus een pak meer en het museum is zelfs na de val van de Muur verder blijven uitbreiden (zo is er nu ook al een kamer gewijd aan 9/11 en de daaropvolgende terreur). Wij waren vooral geïnteresseerd in de drama’s die er rond de Muur gebeurden, de ontsnappingspogingen en zo, en daar kom je echt wel heel veel van te weten in dit museum. Omdat het al ver voorbij 21 uur was en we die dag al zo’n 20 km bijeen hadden gestapt, zijn we na een uurtje wel weer buitengegaan (het museum is sowieso tot 22 uur open). Er is alleszins zo veel info te vinden dat je er ettelijke uren kan ronddwalen in de vele gangen en kamers.

DSC02004

een autootje dat gebruikt werd in een vluchtpoging van Oost naar West

Er is uiteraard nog veel meer te zien in Berlijn. Onze dagen waren goed gevuld van ’s morgens tot ’s avonds. Zo is de Reichstag niet te missen (die zagen we ‘by night’), hangt er een beklemmend sfeertje aan het Holocaustmonument, is de oude luchthaven Tempelhof best wel intrigerend en een voorbeeld voor stadsplanners (bij ons zou zo’n oude luchthaven gewoon volgezet worden met woonblokken, in Berlijn wordt het een park), bulkt de stad van street-art op zowat elke hoek, kom je overal nog vrolijke trabantjes tegen. En wil je hipsters zien in levende lijve dan is Berlijn the place-to-be.

Jep, we werden op die 4 dagen verliefd op Berlijn. De stad is dan ook enorm toegankelijk, er heerst een ontspannen sfeertje, het was er zelfs midden augustus eigenlijk helemaal niet druk. En het is vooral heel betaalbaar. Zo gingen we elke dag wel op restaurant waar we gemiddeld zo’n 12 euro voor een stevige hoofdmaaltijd betaalden. Dat is in België wel wat anders.

Inspiratie voor de bezoekjes ter plekke deden we op door o.m. een kijkje te nemen op http://berlijn-blog.nl/. Een hele informatieve site met praktische tips.

Dit was onze eerste echte buitenlandse citytrip sinds euh…London in 2009 denk ik. We hebben de smaak alleszins weer te pakken. Volgend jaar dus weer eentje. London, Parijs, Amsterdam, Rotterdam, Dublin, Lissabon en Keulen hebben we ooit al eens gehad. Welke stad is echt de moeite? Laat het maar weten!

 

Geplaatst in algemeen, interessant?, Uncategorized | Tags: , , , , , , , , , | 2 reacties

Toch maar eens een doel stellen

Toen ik weer thuis kwam na twee weken Frankrijk, kreeg ik een mailtje van Tiny. Hij vroeg me naar mijn planning voor de komende weken, zodat ie een volgend 6-weken-schema zou kunnen maken. Een blik op de gezinsagenda gaf al snel uitsluitsel: op loopvlak maak ik best niet te veel plannen. Volgepropt met uitstapjes, een festivalletje, een citytrip naar Berlijn komt er ook nog aan. En ja, er zijn wel wat leuke trails in augustus, zoals de Fantômes of die mooie Trailrun der Vlaamse Ardennen die ik vorig jaar liep. Maar dat er nog ergens tussenproppen…neen, dat doe ik mijn gezinnetje dit jaar nu eens niet aan.
Helemaal niets in het vooruitzicht stellen, helpt Tiny ook geen stap vooruit om een enigszins gevarieerd en uitdagend schema op te stellen. Ook voor mijn eigen motivatie voel ik stilaan wel aan dat het nog eens tijd wordt voor iets ‘deftigs’. Ik beleef dan wel een ‘sabbatjaar’ op loopvlak – en dat bevalt me prima – maar diep vanbinnen heb ik toch altijd wel eens een doel nodig om naar toe te werken.
De trailkalender van september er eens bijgekomen en daar vond ik wel iets leuks op terug: de Sint Pieters Bear Trail in Maastricht. 32 km met 700 hoogtemeters, langs o.m. een steengroeve en natuurlijk de mooie natuur in het Nederlandse Limburg.  Snel Tiny ingeseind en enkele dagen later stak er een gloednieuw schema in m’n mailbox.
Met dat doel in het achterhoofd merk ik een stevige stijging in motivatie om erin te vliegen. Soms moet ik wat puzzelen om de trainingen gedaan te krijgen. De voorbije 2 weken kon ik maar 3 x per week m’n loopschoenen aantrekken in plaats van de gebruikelijke 4 x. Maar die 3 trainingen waren wel telkens pareltjes, al zeg ik het zelf. Met pittige snelheidsprikkels één keer per week en een lange duurloop op zondag, die ik de voorbije weken ook telkens grotendeels of zelfs volledig in aangenaam gezelschap kon doen.  De laatste dag van juli liep ik zo per ongeluk zelfs een halve marathon. Tja, als het gezelschap zo leuk is, dan wordt het al wel eens wat langer. Bij de nieuwe joggingclub waar ik me begin dit jaar heb lid gemaakt, vond ik alleszins enkele kompanen die hetzelfde loopritme hanteren en ook wel eens graag tot een 20 km trainen. Voor mij een verademing om weer eens niet echt elke training alleen te moeten afwerken.
De komende twee weken wordt het nog altijd wat puzzelen om mooi mijn schema te kunnen afwerken, maar dan komt stilaan de getrouwe routine weer in ons leven. Vooral onze kleine is al zwaar aan het aftellen naar 1 september. Die wil al sinds half juli terug naar school. Ik neem niet zo graag afscheid van de zomer, maar met een kleuter scholier in huis, kan de grote vakantie eigenlijk niet snel genoeg voorbij zijn…
Geplaatst in joggerke, training, Uncategorized | Tags: , , , , , | 2 reacties

Het grote verdwaalbos op Ile d’Oleron

Dat het even wat stiller is geweest hier, valt niet te ontkennen. Twee redenen: na de Trail de la Grimace viel ik even in een serieuze dip. Ik kreeg last van een acute ontsteking in mijn schouder en bovenarm en moest een weekje zware medicatie nemen. Die medicatie had stevig invloed op m’n looptrainingen. Ik was doodmoe en loom en m’n vochthuishouding lag overhoop. Even gas teruggenomen en enkel wat korte rustige loopjes gedaan zonder overdrijven. Toen ik er weer wat bovenop kwam, was het tijd om op vakantie te vertrekken. Omdat dan het gezin op de eerste plaats komt, had ik geen al te ambitieuze plannen gemaakt wat lopen op vakantie betreft.

Onze bestemming dit jaar was opnieuw Frankrijk. Ondanks terreurdreigingen en wilde stakingen lieten we ons niet uit het lood slagen. Ile d’Oleron leek ons nu ook niet de plek van de grote massa’s, maar vooral een relaxed slaperig schiereiland dat enkel in de zomermaanden wat heropleeft. En onze analyse bleek correct. Het werd dan ook een heerlijke rustvakantie, chillen van ’s morgens tot ’s avonds. Best wel wat uitstapjes gedaan hoor – we zijn nog altijd geen strandliggers die van ’s morgens tot ’s avonds liggen om te draaien op een strandhanddoek. Kleine man Seppe genoot elke dag van het zwembad, dat moeten we altijd wel in de dagplanning opnemen.
Ik verjaar dan nog op de Franse feestdag ook, die dit jaar helaas wel heel grof ontsierd werd door de gebeurtenissen in Nice. Gelukkig zaten wij daar mijlenver vanaf, maar dat het ook op onze camping als een bom (excuses voor de beeldspraak) insloeg, valt wel te begrijpen.

Fôret Dominiale des Saumonards

Maar dat trainen dus. Ik had op Google Maps gezien dat pal naast onze camping in Boyardville een groot woud lag, le Fôret Dominiale des Saumonards. Mijn eerste loopje trok ik natuurlijk direct naar daar. Meestal heb ik een goed oriëntatievermogen. Niet in dat woud. Ik doopte het na die eerste training dan ook om tot ‘het grote verdwaalbos’. Mijn plan was om een korte training van 5 km te doen. Maar na 4 km bleek ik compleet verdwaald te zijn. Ik vond een weg uit het woud, maar herkende de omgeving totaal niet (we waren er nog maar 2 dagen, dus best wel normaal). Gelukkig heb ik een ‘terug-naar-start’-navigatiefunctie op m’n Suunto. Had dat nog nooit gebruikt, maar er moet voor alles eens een eerste keer zijn.

De navigatiefunctie opgezet en hoera, ik bleek in vogelvlucht slechts 1,6 km van m’n startpunt verwijderd te zijn. In vogelvlucht hé…. Zo goed mogelijk de windrichting proberen volgen die de Suunto aangaf, waardoor ik uiteindelijk 4 km later terug aan mijn startpunt stond. Dat loopje van 5 km bleek 9 km geworden te zijn.

De keren erop besloot ik dus al telkens na zo’n 3 km de navigatiefunctie al op te zetten, waardoor ik steeds beter het grote verdwaalbos kon verkennen. Heerlijke plek om te trainen alleszins. Ik hield het wel telkens bij kortere loopjes. Enkel op mijn verjaardag werd het een training van 10 km, waarvan 4 km via het strand. In totaal ging ik 5 x trainen daar, beter iets dan niets.

foret saumonards

plaatje van een 7 km-training

Terug op vertrouwd terrein

Sinds zaterdag staan we met onze voeten weer terug op eigen bodem. Zondag met veel goede moed mijn trainingsschema er weer bijgenomen. Voor die dag stond er 1u30 op het programma en op 5 minuutjes na (omdat ik weer thuis voor m’n deur stond) kon ik dat probleemloos afwerken. Dinsdag in de ochtendhitte een eerste snelheidstraining sinds eeuwen afgewerkt, ook zonder problemen. Het lijkt erop dat de dip dus weer achter mij ligt. Waar vakantie al niet goed voor is!

 

 

 

 

Geplaatst in joggerke, training, Uncategorized | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Trail de la Grimace – verslag

De Trail de la Grimace stond al enkele jaren op mijn verlanglijstje, maar de voorbije jaren viel de datum altijd slecht. Dit jaar verhuisden ze de trail naar het 2e weekend van juni, een goeie zet voor wat mijn eigen planning betreft. Op voorhand wel wat getwijfeld over de afstand: de 17 km of de 28 km? Na wat overleg met de coach en met mijn eigen gezond verstand, gekozen voor de kortste afstand. Want toegegeven: ik ben totaal niet voldoende getraind om er een kleine 30 km uit te krijgen momenteel, zelfs niet op een trail (waar je al wel eens wat stapt, maar ook wel een pak langer onderweg bent dan op een gewone loop). 20 km tot daar aan toe, meer dan dat hoeft effe niet.

En dan kwam de nacht van 11 op 12 juni en zaten we ineens opgescheept met een zieke knul. Hoge koorts, een paar keer uit bed en ik die daardoor de slaap niet kon vatten. Vanmorgen bij het opstaan, hing manlief dan ook nog boven de pot (overdosis wijn de avond ervoor, meer niet), dus ik twijfelde. Niet geslapen, een zieke zoon en een man met een kater…zou ik niet beter thuis blijven ipv 1,5 uur te rijden voor een trailke? Tot manlief zei van ‘ga gewoon!’. Ok dan maar. Toch eerst effe ne straffe koffie gedronken alvorens ik om 7u30 de deur uitging.

Om iets voor 9 was ik al aan de startplek in Marche-en-Famenne, nog een uurtje te doden. Jammer genoeg niemand bekend tegengekomen, maar de ultra-afstand was al veel vroeger vertrokken en daar deden wel wat bekenden mee. Niet erg, kon me in alle rust voorbereiden en vooral mentaal dan, want mijn hoofd stond nog steeds niet op ‘trailen’. Ik wou liever gewoon terug in mijn bed kruipen.

State of mind

Om 10u kwam dan eindelijk de start en ik besloot het gewoon superrustig aan te doen en niks te forceren. En dat plan werkte aardig. Na 200 meter stond ik al wel terug stil. De tunnel die we doormoesten was ondergelopen en het was ofwel kiezen voor natte voeten en snel erdoor of droge voeten en even wachten om via het zijpadje erdoor te geraken. Ik koos voor het laatste want zag natte voeten op dat moment nog niet zo zitten.
Daarna ging het lekker relaxed wat bergop (vooral veel vals plat), door velden, weiden, bossen. Meestal vrij brede paden op enkele stukken (en nog één opstopping in het bos) na. Niks spectaculairs of zo, ik had alleszins nooit een wow-gevoel, maar dat kan ook aan mijn state of mind van de dag gelegen hebben.

Na een 12-tal kilometer was m’n vat compleet af. Ik had tegen dan al twee keer wat gegeten, maar kreeg niet echt nog een energieboost. Rustig blijven gaan dan maar, met af en toe wat wandelpauzes bij de stukjes bergop. Op het einde kwam er dan even een technische afdaling en verloor ik door de vermoeidheid bijna mijn evenwicht. Kon me net tegen houden, gelukkig maar. De man voor mij had minder geluk en ging met een zwaar bebloed hoofd verder. Hij had wel wat steun van zijn vriendin en ik gaf hem ook al mijn papieren doekjes die ik bij had om het bloeden te stelpen. Gelukkig was het vanaf dat punt maar zo’n 1,5 km meer en hij gaf aan dat hij er zeker wel zou geraken en maande mij voort. Zijn vriendin bleef natuurlijk wel bij hem.

Uiteindelijk finishte ik in zo’n 2u30, de afstand was wel 19 km. Best tevreden hoor, had IMG_0236dan ook helemaal geen verwachtingen vooraf.

Als leuk toemaatje kregen alle deelnemers een heerlijk stukje quiche om te eten. Dat sloeg ik niet af. En daarna dan recht naar huis gereden om te zien hoe het mijn twee mannen ging.

De moeite?

De Trail de la Grimace is een leuke kleinschalige trail met een prima organisatie en veel enthousiaste vrijwilligers die je onderweg ook nog wat komen aanmoedigen her en der.

Het parcours van de 19 km was niet superwow, maar dat heb je wel meer met de kortste afstand. De route was alleszins wel heel afwisselend, met enkele technische stukken, passages door bossen, langs weiden (met enkele vergezichten) en een paar stroken asfalt (altijd even  handig om te recupereren en wat snelheid te pakken).

Het was voor mij alleszins nog eens een leuke terugkeer naar de trails. Wie weet van de zomer nog eens😉

 

Geplaatst in joggerke, trail, Uncategorized, wedstrijden | Tags: , , , | 1 reactie

Halve Maasmarathon Visé

Wat een idee: een halve marathon lopen bij een temperatuur van 27°C? Ik hou wel van warmte, maar mijn lijf is er nu nog niet aan gewend. Anderhalve week geleden liep ik nog te bibberen in lange tight en een shirt met lange mouwen. Gisteren was dat in korte short en mouwloos shirtje, wat een verschil!
Coach Tiny stuurde me zaterdag nog snel een mailtje met de nodige warmte-tips. Die waren welkom, want dankzij hem ging ik nog snel op zoek naar zonnebrandcrème (een fles van een jaar oud onderin de kast in de badkamer gevonden, oef!), petje, camelbak én last but not least…vaseline tegen de onvermijdelijke schuurplekken.

Beetje stress vooraf

Zondagmorgen om iets na 8 dan de baan op richting Visé. Om kwart na 9 arriveerde ik er al en vond ik een (ietwat illegaal) parkeerplekje pal naast de sporthal. Een pendelbusje kwam al direct aangereden om me naar de startplek te brengen. Wat een service! Ik was helemaal nog niet klaar! Ik moest me nog helemaal insmeren met zonnecrème en vaseline (op de delicate plekskes), een sandwich binnenwerken, banaantje zoeken onderin m’n sporttas en nog wat water binnengulpen. Dus de lieve meneer al maar laten vertrekken met een andere sporter. Nog geen 2 minuten later stond het volgende busje al bij mij om me mee te voeren. Ik kreeg er zowaar bijna stress van!

Dan toch maar het busje ingekropen en 3 minuten later was ik al in het dorpscentrum.. Toen kwam het eerste echte paniekmoment van de dag…mijn petje! Shit, waar was dat gebleven. Ik had het zeker meegenomen met het busje, maar bij het uitstappen was ik het dus kwijt. Nog in het busje? Tja, busje was alweer weg. Dan maar eerst mijn startnummer gaan afhalen en dan terug naar de plek waar de chauffeur me had afgezet.En ja hoor, ik vond de buschauffeur terug, maar geen petje in het busje. Dan maar zoeken op straat en hallelujah…ik zag plots mijn petje bengelen aan een hek! Iemand had het dan toch gevonden. Weg paniek, want met die warmte kan ik echt niet zonder petje.

Ondertussen was het 10 uur en had ik nog een uurtje te spenderen tot aan de start. Ik ben zeker 10 keer naar ’t toilet geweest! Zenuwen! Schrik! ’t Was bloedheet en ik voelde me totaal niet klaar voor deze tocht. 10 minuutjes voor de start toch maar eens een 200 meter gelopen om te zien hoe m’n benen aanvoelden en dat bleek dramatisch slecht. Aiai toch.

Plan van aanpak direct om zeep

Om 11 uur werden we in gang geschoten en ik besloot rustig te starten. Dat besluit heeft welgeteld 50 meter standgehouden. Iedereen raasde er direct vandoor en ik werd meegezogen in de flow. Mijn tempo lag tussen de 10,5 km en 11 km/uur. Veel te rap. Maar mijn benen wilden plots wel meewerken. Oké, plan laten varen dus en gewoon gaan onder het mom van ‘we zien wel waar dit eindigt’.

Het eerste dipje kwam rond 9 km toen we plots een kasseistraat onder onze voeten kregen en die leek echt eindeloos te duren. Ik geraakte mijn tempo kwijt en de hitte viel plots als een baksteen op mij. Gelukkig was er een drankpost op 10 km, waar ik even rustig de tijd nam om te drinken. Daarna geraakte ik weer vlot op weg. Een paar kilometer verder werd het weer eventjes wat lastig door de hitte. De drankpost rond km 14 kwam er net op tijd. Daar nam ik een gelletje en veel water. Het gelletje smaakte erbarmelijk slecht (het was eens iets nieuws, omdat m’n vertrouwde Squeezy’s uitverkocht waren in de winkel), maar ik kreeg er wel vleugels van. Op dat punt kwamen ook de marathonlopers bij ons (die waren 2 uur eerder gestart) om de laatste 7 km op hetzelfde parcours te lopen, en ik bevond me net bij de pacer van 4 uur. Leuk tempo en ik kon vlot mee, het motiveerde me zelfs om met dat groepje mee te lopen.

Rond km 18 moest ik ze toch lossen, omdat de hitte me toen helemaal te pakken kreeg. Even rustig de tijd genomen om nog wat bij te drinken en een extra gelletje te nemen en zo op m’n gemakske naar de finish gehobbeld. Ik had helemaal geen doel qua tijd, dus had op dat vlak geen stress of zo. Maar toch ben ik achteraf wel heel content met het resultaat, een goeie 2 uur 5 minuten. Dat ging dus gewoon stukken beter dan ik vooraf had kunnen dromen. In ‘gewone’ weersomstandigheden was ik zeker onder de 2 uur geëindigd en da’s wel een fijn gevoel. Uiteindelijk heb ik geen stevige snelheidstrainingen of zo gedaan het voorbije jaar.

En is ie dan echt de moeite?

Wat ik dan vond van de Maasmarathon? Want zo noemt die eigenlijk officieel…’marathon’, maar dan ook met andere afstanden (5 – 10 en halve marathon). Mja…iedereen is zo vol van het parcours, maar ik snap niet goed waarom. Ten eerste gaat het parcours amper langs de Maas (pas na 6 km en dat tot 9 km en daarna nog eens een stukje van zo’n 2 km lang). Ten tweede gaat het parcours daarnaast door niet zo’n al te interessant landschap en soms zelfs langs stukjes drukke wegen. Ik zag achteraf op Google Maps dat men een heel natuurgebied zelfs volledig links laat liggen. Jammer vind ik dat. De marathon zelf zou wel meer de moeite zijn, omdat die tot in Maastricht gaat. Maar de halve marathon is in mijn ogen dus iets minder de moeite. Dan is de halve marathon in Sluis of die in Ploegsteert een heel pak mooier om te lopen.

maasmarathon

het satellietplaatje van het parcours

Maar verder niks op aan te merken hoor. Prima organisatie, met ruime drankbevoorrading onderweg, een goodie-bag met drank en eten bij de finish én met een schitterend pendelbusjes-systeem (ook op de terugweg moest ik er amper een minuutje op wachten). De douches heb ik niet getest, ik ben gewoon direct naar huis gereden om thuis te douchen.

What’s next?

Tja, ik ben al aan het broeden op iets. Zo ergens half juni denk ik… Will keep you posted!

 

Geplaatst in joggerke, Uncategorized, wedstrijden | Tags: , , , , | 1 reactie