’t Is voor Niks Geldrop – halve marathon

Zo, de laatste ‘wedstrijd’ van 2016 zit erop en het werd weer die mooie ’t Is voor Niks-loop in Geldrop. Samen met long-time-no-see-loopmaatje Christine en haar mama naar ginder gereden. Christine ging voor de 30 km, de mama voor de 15 km, en ik zat daar mooi middenin met m’n halve marathon. Ter plaatse een vrolijk weerzien met coach Tiny en enkele andere loopmaatjes. Alleen daarvoor is het al de moeite om naar Geldrop af te zakken.

De halve zou ik uiteindelijk toch op m’n eentje aanvatten, maar ik had m’n oortjes bij en weer wat leuke liedjes op m’n Spotify-playlistje gezet. Dat werd dus sowieso genieten, alleen of niet. Suunto op schermpje ‘hartslag’ gezet, zodat ik niet te veel afgeleid zou worden door tempo’s en kilometertijden, maar diep vanbinnen wou ik vandaag toch nog eens die twee-uurs-grens breken. Niet evident op een parcours als dit: veel zand (Natuurgebied Strabrechtse Heide), grotendeels onverhard en wat lastiger beloopbaar, tegen het einde wat kleine heuveltjes en ook twee keer een brug over.

tisvoorniks2

De eerste tien kilometers kon ik mijn hartslag onder de grens van 155 houden. Tegen dan had Nico me bijgebeend, die een vriendin aan het hazen was. Ik besloot aan te haken, maar mijn blaas stak er een stokje voor. Net na de drankpost aan km 10 toch maar even achter een boompje gedoken en toen was Nico natuurlijk gaan vliegen. Het kostte me bijna drie kilometer om het duo weer bij te benen en mijn hartslag zat natuurlijk ver boven die 155. Maar alles voelde prima en de laatste vijf kilometer kon ik nog versnellen en haalde ik alleen maar mensen in. Eerlijk toegegeven, da’s best wel even kicken. Uiteindelijk finishte ik volgens Suunto in 1u58u50sec, maar de afstand was maar 20,9 km. De perfectionist kwam plots in me naar boven en in plaats van op stop te drukken, besloot ik nog even een rondje parking te lopen totdat de afstand wel degelijk 21,1 km was. Juist is juist! De halve marathon gerond in 1u59min56sec, net binnen de twee uur dus. Mission accomplished!

Volgens Suunto moet ik nu 119 uur herstellen, maar dat ga ik toch niet doen hoor. Morgen al eens een zeer traag kort herstelloopje doen. Het gevoel zit goed, dus ik ga nu niet op mijn lui gat zitten de rest van het jaar! Maar wedstrijdjes zitten er niet meer in, daarvoor ontbreekt gewoon de tijd de komende weken. 21 januari ga ik weer op stap, maar daar heb ik het later dan wel eens over.

getoutandrun.jpg

Geplaatst in wedstrijden | Tags: , , , | 4 reacties

Op weg naar ‘niks’

Nog een paar nachtjes slapen en dan mag ik weer eens lekker los gaan in de natuur. Voor de vijfde keer op rij sta ik aan de start van dat gezellige loopje in Geldrop, ’t Is voor Niks. Ook dit jaar weer letterlijk te nemen, die naam. Geen euro inschrijvingsgeld aan verspeeld en toch altijd een toporganisatie in ruil met bevoorrading, douches en zelfs een tombola met wat leuke prijzen (helaas heb ik nog nooit iets gewonnen).

De voorbije weken trainde ik dus rustig voort met het oog op de halve marathon. Het wordt voor mij opnieuw die mooie afstand van 21,1 km. Maar je kan er ook een hele marathon lopen, of 30 km (al 2 x gedaan), of een 15 km (1 x) en er is ook een 10 km en een 6 km. Voor ieder wat wils dus. Altijd ook weer een gezellig weerzien met heel wat loopvriendjes uit België en Nederland. Ik kijk er dus volop naar uit.

Puzzelen en plannen

De trainingen verliepen best wel goed de voorbije weken. Alleen is het wat meer puzzelen om elke week vier trainingen ingepland te krijgen. Sinds kort werk ik weer fulltime en dat combineren met een 6-jarige die dagelijks huiswerk heeft, huishouden doen (ik doe het Olympisch minimum, het huis zal zo ook wel blijven staan is mijn motto), vrijwilligerswerk en noodgedwongen wat rust tussendoor, maakt dat het soms met kunst- en vliegwerk is dat ik er toch ergens een training krijg tussengepropt. Maar gelukkig loop ik ook echt graag en plan ik het dus trouw vier keer per week wel ergens in. In putteke winter schrap ik er misschien af en toe wel eens eentje hoor, we zien wel.

drawamap

Zoniënwoud en stormloop

Zoals al gezegd…de trainingen verliepen goed. De leukste waren die in fijn gezelschap. Zo kwam Mont Blanc-maatje Heidi onlangs met de vraag om samen de 20 km-route in het Zoniënwoud nog eens te doen. Een uitnodiging waar ik gretig op inging. Wat was dat een heerlijk loopje. Genieten van de herfstpracht van het Zoniënwoud en ondertussen gezellig bijkletsen, want we hadden elkaar al een eeuwigheid niet meer gezien.

En dan had je vorig weekend die eerste stevige herfststorm. Wat moet een loperke dan doen? Tja, gewoon gaan natuurlijk. Met de auto naar het Domein van Hofstade gereden ipv zoals gewoonlijk ernaartoe te lopen (té open en bloot parcours in dat stormweer), maar natuurlijk was het Domein gesloten (maar je moet niet denken dat dit op hun Facebook-pagina stond, die ik vlak voor mijn vertrek nog had geconsulteerd). Dan maar wat geïmproviseerd, gelukkig ken ik mijn weg wel heel goed in de omgeving. Na 6,5 km stond ik weer aan de parking, waar ondertussen enkele Heidejoggers waren gearriveerd. Met een man of 10 (in plaats van de gebruikelijke 30-tal lopers) gingen we dan verder voor nog eens een kleine 11 km. Het werd een gezellige boel en die storm viel een pak beter mee dan dat je zou denken.
Dacht ik op voorhand geen meter te zullen lopen die dag door de storm, klokte ik toch mooi af op een dikke 17 km. Perfecte laatste langere duurloop voor de halve marathon.

stormloop

En zo ben ik er helemaal klaar voor. Laat die halve marathon maar komen! Maar het zal vooral weer genieten zijn van het gezelschap, het weerzien met oude bekenden en het prachtige parcours dwars door de natuur.

 

Geplaatst in joggerke, voorbeschouwing wedstrijd | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

Blaadjes vertrappelen op de Veluwe

Oktober werd op loopvlak een topmaand met maar liefst 218 kilometer. Toegegeven, ik heb wat ultralopers in mijn kennissenkring zitten die zo’n afstand op nog geen week afleggen, dus die afstand is relatief. Meestal eindig ik rond de 160 km op een maand, dus schrok ik nu toch even bij deze afstand. De komende vier maanden zal het wel een beetje minder worden, want ik ben geen wintermens. Vooral mijn longen protesteren bij te koud weer en dan moet het noodgedwongen wat rustiger. Probleem is wel dat ik al volop met plannen voor 2017 in mijn hoofd zit, dus wordt het toch een wintertje doortrainen op m’n best mogelijke niveau.

Wat alvast helpt om gemotiveerd te blijven, is gewoon eens ergens anders te gaan lopen. Vorige week was het herfstvakantie en we hadden enkele weken geleden voor een prikje nog een huisje kunnen boeken in de Veluwe. Op een boogscheut van het Nationaal Park Hoge Veluwe en zelfs vlak naast een mooi stukje natuurgebied (nou ja, heel de regio is daar gewoon natuurgebied), ligt Landal Rabbit Hill. Een heel tof vakantiepark, met veel te doen voor kinderen, dus onze mini vond het er geweldig vanaf de eerste moment. Zelf gingen we voor een weekje rust en genieten van de mooie natuur en de herfstkleuren. Zaken die je in overvloed vindt in de Veluwe. Het was al een jaar of vier geleden dat we nog in de streek waren geweest, dus het was weer herontdekken tot en met.

We gingen nog eens fietsen met de beroemde witte fietsen in het Nationaal Park. Voor Seppe vonden we nog net één kinderfiets en die kon zich daar in alle veiligheid mee uitleven, weg van het drukke verkeer. Goed voor zo’n 16 km trappen, niet zo veel, maar met een 6-jarige moet je ook niet gaan overdrijven.

Daarnaast ondernamen we nog enkele mooie wandeltochtjes. Eentje liep per ongeluk wat uit de hand. We wilden een korte wandelroute van 3 km doen in het gebied Kootwijkerzand. Maar de info die we vonden was niet zo duidelijk over waar de parking juist was. Gevolg: we stonden op de verkeerde parking en moesten een stukje tot aan het begin van de wandelroute doen. Op de kaart leek dat ‘stukje’ niet zo ver…in werkelijkheid was het zo’n 2,5 km, enkele richting. Eenmaal op de wandelroute besloten we die toch niet meer helemaal te doen, want we moesten nog heel dat eind terug. Zoonlief was het tegen dan natuurlijk al helemaal spuugzat, maar stapte toch dapper voort. Gelukkig maar🙂 Na net geen 8 km stonden we weer bij de auto, dat was genoeg. De dag erop stapten we trouwens weer bijna 7 km en Seppe ging gezwind weer mee. Hij gaat nog een echte wandelaar worden zo!

Hardlopen in natuurgebied Kootwijkerveen

Natuurlijk had ik ook mijn loopschoenen mee. De eerste training deed ik in het Kootwijkerveen, dat vlak naast ons vakantiepark lag. Na 300 meter stond ik er al en kon ik de afgepijlde route van 5,5 km volgen. Ik had die dag een piramidetraining op m’n schema staan, maar tempo’s maken in een modderig bosrijk gebied leek toch niet zo’n goed idee. Ik zag amper de boomwortels onder het dikke bladerdek, schoof her en der uit in de modder en de stukken mul zand aan het ven maakten tempo maken al helemaal onmogelijk. Na de eerste reeks besloot ik er al een eind aan te maken en nog een 2-tal kilometer gewoon uit te joggen.

De tweede training trok ik naar het Caitwickerzand-gebied, dat ik na 1,5 km bereikte via een fietspad. Daar zou een uitgepijlde route zijn van zo’n 2 km, maar dat bleek niet zo boeiend. Breed geasfalteerd pad, voor rolstoelgebruikers (op zich wel heel nobel natuurlijk). Ik sloeg halverwege een fietspad in met het idee dat dat een lus zou vormen, maar dat bleek een vergissing. Na veel kronkels en bochten was ik compleet mijn gevoel voor richting kwijt en toen ik plots aan de tunnel onder de snelweg stond, besefte ik dat ik veel te ver afgeweken was. Terugkeren en via dezelfde route dan maar terug. Na 10 km was ik weer aan m’n huisje, dus wel een fijne afstand achter de rug.
De laatste dag besloot ik het dan maar veilig te houden en liep ik twee rondjes door het Kootwijkerveen. Goed voor in totaal 11,5 km.

 

De Veluwe…. wat een fijn gebied om te trainen, iets wat ik hier in mijn thuisomgeving wel mis. Maar de (loop)batterijtjes zijn weer helemaal opgeladen om er weer een winter tegenaan te kunnen!

 

Geplaatst in joggerke, trail, training, Uncategorized | Tags: , , , , , , , | 2 reacties

Vlot herstel na de marathon, dus plannen maken

Na de Kustmarathon van Zeeland had ik me schrap gezet voor stijve benen, afzien, de trap niet meer afkunnen en vooral lamlendige vermoeidheid. Ik zou ZEKER een week niet lopen! Dat was toch het plan.

De avond na de marathon was ik inderdaad wel moe, maar de volgende dag – op zondag – voelde ik me eigenlijk gewoon…ok. Ik kon zelfs normaal de trap af. Beetje stijf hier en daar, maar het viel beter mee dan verwacht. Die eerste maandag werkte ik van thuis uit en trok ik ’s middags gewoon mijn loopschoenen aan voor een kort herstelloopje. En dat ging gelijk niks, alsof ik helemaal geen marathon had gelopen. Toen loopmaatje I. de dag erop vroeg of ik ’s avonds mee zou lopen, ging ik daar ook direct op in. Het werd een heerlijk tochtje.

De marathon was volledig verteerd en hoppa…dan maar weer gewoon de gebruikelijke 4 x per week lopen dus. Het nadeel van zo’n vlot herstel is dat je overmoedig kan worden. Een mens zou gewoon de week erop weer een marathon gaan lopen! Gelukkig heb ik op dat vlak al uitgebreid de nodige lessen geleerd en houd ik me dus in. Ik ben mijn rampjaar 2008-2009 nog niet vergeten. Toen liep ik een marathon, een 100 km (deels lopend/deels wandelend) en enkele weken later terug een marathon…om vervolgens een jaar lang geblesseerd te zijn. Niet meer van dat. Mijn lichaam stelt zijn grenzen.

Maar de positieve ervaringen van de voorbije weken, doen me natuurlijk wel watertanden naar een vervolg. Ik had me in juni al ingeschreven voor de jaarlijkse loting van de London Marathon. Helaas kreeg ik vandaag het antwoord dat ik ook in 2017 die marathon op m’n buik mag schrijven. Ach ja. Niet getreurd. Ondertussen was ik al lang een alternatief aan het plannen en dat wordt Rotterdam. Die valt in 2017 midden in de paasvakantie, dus kunnen we er een weekje vakantie aan breien ergens in Nederland.

In 2007 liep ik Rotterdam al eens en dat was een memorabele editie. Een week voor de marathon trainden we nog in wintertenue, de dag van de marathon zelf was het om 11u ’s morgens al tegen de 30°C. Heel de organisatie draaide compleet in de soep, er was onvoldoende waterbevoorrading en mensen vielen bij bosjes flauw. De marathon werd toen na 3 uur stilgelegd. Ik liep hem wel uit, omdat ik het geluk had net op het verste punt te zitten en het parcours toch moest vervolgen naar de finish. Maar ik werd wel aangemaand tot wandelen en dat zorgde ervoor dat ik hem nu niet echt op de meest geweldige manier ‘uitliep’. Nu 10 jaar later ook hier eens revanche nemen, dat lijkt me wel wat. Niet voor een supertijd natuurlijk, dat heb ik al lang opgegeven. Wel lekker uitlopen en met een smile finishen, want daar draait het om.

Alvast iets leuks om naar uit te kijken in 2017. Daarnaast plan ik ook wel wat trails, maar het aanbod is tegenwoordig zo groot, dat ik een beetje last van keuzestress heb. Nog een beetje wikken en wegen, maar ik heb nog tijd zat.

 

Geplaatst in joggerke, training, Uncategorized, voorbeschouwing wedstrijd | Tags: , , , , , | 4 reacties

Kustmarathon Zeeland – 10e marathon is binnen

Dan houd ik eens een sabbatjaar op loopvlak, loop ik toch een marathon. De aard van het beestje zeker. Ik had er sinds de Mont Blanc Marathon in 2014 al twee pogingen opzitten om m’n 10e marathon te lopen. Telkens met een ‘Did not finish’ achter mijn naam. Kampenhout – eind 2014 – moest ik opgeven na zo’n 30 km wegens onoverkomelijke maagproblemen. En de Kustmarathon van Zeeland vorig jaar liet me zelfs ietwat getraumatiseerd achter, toen ik na 36 km noodgedwongen moest stoppen met een niercrisis door uitdroging (ook veroorzaakt door maagproblemen). Die Kustmarathon toen was trouwens de reden voor het inlassen van mijn ‘sabbatjaar’ waarbij ik alleen nog maar dingen zou doen ‘op het gevoel’, als lichaam en geest er allebei zin in hebben.

Last-minute beslissing

Toen eind augustus Jacqueline haar startnummer voor Zeeland aanbood wegens blessure, zei mijn buikgevoel me dat ik ervoor moest gaan. De looptrainingen gingen al een paar weken goed en ik had de Sint Pietersbear Trail op m’n planning net 2 weken voor de Kustmarathon. Toch ook heel snel even de mening van Coach Tiny gevraagd, die groen licht gaf. Ik moest er enkel mee rekening houden dat mijn voorbereiding minimaal zou zijn en dat ik die marathon dus best als een lange training beschouw.

De Sint Pietersbear Trail op 18 september werd dus van hoofddoel van het jaar gedegradeerd tot ultieme voorbereiding voor de marathon. Die dag met de rem opgelopen en gelukkig was ik na 2 dagen ook weer helemaal hersteld van de trail. En dan mocht ik ineens al gaan taperen voor de marathon. Nog nooit zo’n relaxte marathonvoorbereiding gehad en ik denk ook niet dat ik ooit al zo uitgerust aan de start van een marathon stond.

Doel = finishen

Gisteren was het dan al zo ver. Voor de start nog uitgebreid kunnen bijpraten met Tiny en om 12u vol vertrouwen gestart. Het plan was om minstens tot aan Vrouwenpolder (19 km) aan een hartslag onder de 150 te lopen, rustig duurtempo dus (normaal zit mijn hartslag dan onder de 140, maar wedstrijdspanning geeft automatisch een hogere hartslag). Zo gezegd zo gedaan. Enkel het eerste stukje strand aan Westenschouwen gaf even een stevige verhoging, mul zand is mijn ding niet.

img_1210

op het strand in Westenschouwen

Daarna even de ‘saaie’ 10 km over de afsluitdijk, niet zo boeiend qua parcours maar wel ideaal om aan een gecontroleerde hartslag te lopen. Toen we aan km 19 in Vrouwenpolder het lange stuk strand opliepen, zat ik in ieder geval nog superfit en genoot ik volop.

Maar dan kwam dat strand hé. Ik switchte de muziek op m’n iphone van ‘rock favorites’ naar een live album van ‘Metallica’, het leek me de ideale soundtrack voor de hel waar ik plots in belandde. Het was springtij en net op het moment dat ik er arriveerde stond het water op zijn hoogtepunt. Er was geen meter beloopbaar en dat 7 km aan een stuk. Het was kiezen tussen enkeldiep wegzakken in het zand of gewoon door het water baggeren. Ik maakte een mix van de twee, maar heb op dat stuk zeker 30 minuten verloren. Jammer, maar ach…het was ook wel lachen hoor. Uiteindelijk had iedereen om mij heen evenveel problemen, liep iedereen te vloeken en te sukkelen. Sommigen trokken schoenen en kousen uit en gingen op hun blote voeten voort. Ik ben al wel natte voeten gewoon van op trails, dus maakte me op dat vlak niet zo veel zorgen. Tegen dat ik van het strand afging had ik wel een kilo zand bij in mijn schoenen steken, maar op de grond gaan zitten, schoenen uittrekken en uitschudden en dan weer aandoen…nee, dat zag ik niet zo zitten. Gewoon voortgaan dus.

M’n spieren hadden stevige klappen gekregen van dat gebagger op het strand en dat voelde ik wel. Vanaf Oostkappelle beginnen dan de duinpaden, met veel hellingen uiteraard. Het mooiste stuk van de marathon. Ik kon tot mijn grote verbazing zonder veel moeite de hellingen op en stak de ene na de andere loper al voorbij. Wow. Natuurlijk kreeg ik weer vleugeltjes en in Domburg, na zo’n 31 km stuwde het publiek me ook weer vooruit. De trappen in Domburg moest ik uiteraard wel stappen en na een km of 35 begonnen mijn benen toch stevig te protesteren. Het gebrek aan training moet zich op een bepaald moment toch eens laten voelen natuurlijk. Conditioneel voelde ik me prima en helemaal niet moe (zelfs m’n hartslag bleef al die tijd vrij goed onder controle), maar m’n benen gaven het na zo’n 37 km quasi helemaal op. Vanaf dan de scherpste hellingen gewoon opgewandeld maar de rest van de tijd toch rustig blijven joggen en de laatste 500 m, met de finish in zicht, kon ik er zowaar nog een sprintje uithalen.

Ik was nog net binnen de 5 uur binnen. Geen toptijd, maar daar zit het springtij toch wel voor iets tussen met een vertraging van zowat 30 minuten. Belangrijkste was die finish halen, tijd was van geen belang.
Na vorig jaar had ik een stevig eitje te pellen met Zeeland en dat is gelukt. En reken maar dat ik volop genoten heb!

img_1212

 

Geplaatst in joggerke, Uncategorized, wedstrijden | Tags: , , , , | 9 reacties

Sint Pietersbear Trail – verslag

Wat een topdag werd het daar in Maastricht!  De Sint Pietersbear Trail was op en top genieten, met ook wel een beetje afzien. De 32,8 km (zelfgemeten afstand) werd bedwongen in 4u14, da’s inclusief een totaal van zo’n tien minuten pauzes aan de drankposten en tussen de maisvelden voor kleine pitstopjes. Bij de start ging ik uit van een tijd van 5 uur, het werd dus zo’n 45 minuten sneller. Tevreden!

Met een afwisselend parcours, waarbij sommige stukken gewoon wow! waren, kon ik nog eens stevig mijn trailhartje ophalen. Singletracks door dichte bossen, veel trappetjes op en af, maar ook af en toe ook wat stukken door open velden. En de start in de groeve was speciaal. Normaal kom je daar niet zo maar in, nu mochten we er een hele toer in rondlopen.

img_1154

Toch een minpuntje: er waren best wel wat stukken asfalt tussendoor, soms echt lange stukken, langsheen dorpskernen en zo. Daar hou ik niet zo van. Maar de stukken natuur die er telkens op volgden, maakten veel goed. Heel lang leek het er op dat ik ruim voor de 4 uur zou eindigen( wat op zich helemaal geen doel was), maar dat idee kon ik tijdens de laatste drie km helemaal opbergen. De zwaarste technische stukken had men in die laatste kilometers gepropt. Met 30 km in de benen, moesten we plots enkele muren opklauteren op handen en voeten. Auw mijn beentjes. Het bordje was niet misplaatst.

IMG_1178.JPG

Ik had net een stevige steile beklimming gedaan, op handen en voeten. Vanaf nu zou het wel beteren, dacht ik. Neen…dat bordje stond daar…paadje indraaien en dan botste ik weer op zo’n muur! En dan nog één. Pfftt… Zo’n dingen maken een trail wel af, het hoort er gewoon bij. Maar op zo’n moment is het wel wat vloeken.

Het lopen ging alleszins veel beter dan verwacht. In het begin kon ik zelfs zonder moeite de hellingen oplopen (en dat zonder enige heuveltraining de voorbije maanden), naarmate de afstand vorderde wandelde ik op de steilere hellingen om m’n krachten te sparen. Dat zorgde er alleszins voor dat ik tot op het einde ben kunnen blijven lopen en zo nog heel wat volk kon inhalen, altijd leuk! Conditioneel zat het zeker top vandaag, enkel mijn benen raakten na een dikke 20 km toch wel wat vermoeid. Normaal zeker, die hellingen zijn ze niet meer zo gewoon en dat weegt dan wel door. Na de finish was het dus strompelen naar m’n auto, ook al voelde ik me voorts niet echt moe. Denk dat ik morgen toch wat stijf ga zijn…

Nog wat bevindingen over de Sint Pieters Bear Trail

De start was pas om 11u30, wat ik een nadeel vond. Ik sukkel dan altijd wat met mijn voeding. M’n ontbijt ligt dan al ettelijke uren achter mij, maar vlak voor de start kan ik moeilijk een hele lunch gaan verorberen. Om 10u arriveerde ik en at toen nog maar een broodje, ook al had ik nog geen honger.

Ook raar: de 32 km was de laatste afstand die startte. Alle kortere afstanden gingen een pak vroeger van start. Meestal is het omgedraaid. Probleem was wel dat daardoor de deelnemers aan de 32 als laatsten arriveerden en geen parkeerplaats meer hadden. Ik vond nog een plekje op zo’n 1,5 km van de startplaats, er kwamen nog veel mensen na mij… Voor de start is zo’n afstand stappen niet erg, maar als je dik 4 uur hebt gelopen…de tocht terug naar de auto was gewoon verschrikkelijk, haha.

De douches heb ik ook niet gevonden,ook al stond ik er volgens een lieve jongen van de organisatie normaal gezien vlakbij geparkeerd. Ach ja. Snel wat droge spullen in de auto aangetrokken en doorgereden. In een wegrestaurant dan wat gegeten, zat ik daar lekker te stinken, maar ik zat wel tussen een massa Anderlechtsupporters die terugkwamen van een match, dus zo erg viel mijn stank niet op, haha.

Maar verder alles dik in orde. Aan de startzone was alles prima geregeld, de bewegwijzering onderweg was top (op één bordje na dat blijkbaar verdwenen was, waardoor ik bijna de weg kwijt geraakte, maar gelukkig door enkele wandelaars geholpen werd), de bevoorradingen waren heel uitgebreid. Niks te klagen dus. En het weer zat nog mee ook! Wat moet een mens nog meer!

Nog enkele foto’s…

Nu toch een paar dagen rusten hoor…

 

Geplaatst in trail, Uncategorized, wedstrijden | Tags: , , , , | 2 reacties

Uitkijken naar de Sint Pietersbear Trail

De voorbije weken stonden de trainingen in het teken van één groot doel. Dat doel komt nu heel dicht bij. Zondag 18 september mag ik eindelijk van start op de Sint Pietersbear Trail. 32 km bergje op en bergje af op en rondom de Sint Pietersberg in de buurt van Maastricht.

Ben ik er klaar voor? Ja! Ik kan echt alleen maar tevreden terugblikken op de afgelopen trainingsweken. De laatste drie zondagen liep ik telkens meer dan 20 km (21,5 – 23,5 en 24,2 km om even Pietje Precies te zijn), zonder enige moeite en met nog overschot op ’t einde. Genoeg om me het nodige zelfvertrouwen te geven. Het herstel na die lange duurlopen ging ook telkens probleemloos, zodat ik tijdens de week ook goed mijn trainingen verteerde.

Natuurlijk kan het altijd mislopen de dag zelf. Dus het plan is om rustig te starten en niks te overhaasten. De finish halen is het doel.

Lang genieten

De Sint Pietersbear Trail ziet er een heus pareltje uit. Organisator Raymond Beeren (van Bear Sports) trakteerde ons de voorbije weken op enkele foto’s via zijn Facebook-pagina en oh boy….dit wordt genieten! Gelukkig ga ik lekker rustig lopen, zodat ik me nog langer kan uitleven (en wat fotootjes kan schieten onderweg).

Foto van Raymond Beeren, surf zeker eens naar zijn website voor nog meer trailrun-fun!

sintpietersbergtrail

Geplaatst in joggerke, trail, Uncategorized, voorbeschouwing wedstrijd | Tags: , , , | 4 reacties