’t Zit er op (oef)

Typisch aan een marathonvoorbereiding is dat er op een bepaald moment wat trainingsmoeheid kan optreden. Dat punt heb ik nu bereikt. Maar geen paniek, het hoort erbij. Het is wel een probleem als die moeheid al optreedt een zestal weken voor de marathon. Maar bij mij komt het op het meest ideale moment denkbaar: twee weken voor de marathon. Gelukkig mag ik nu ‘stoppen’ met trainen en beginnen taperen, ofte mijn lichaam weer tot rust brengen zodat ik over twee weken volledig los kan gaan.

De laatste lange

Vandaag stond de laatste ‘lange’ op het schema. Normaal moest ik nog drie uur m’n spieren geselen, maar dat is net niet gelukt. Ik was te moe. Niet alleen de overgang naar het zomeruur hakte er wat in vanmorgen, ik lag er ook nogal laat in vannacht na een gezellig avondje uit met wat wijn en ongezonde snacks. Die combinatie lag stevig op m’n maag vanmorgen met als extra sauske de vermoeidheid en het vroege uur en tja…het liep niet lekker. Bah. Gelukkig moest het allemaal niet zo strikt vandaag.

Na acht kilometer harken kwam ik gelukkig m’n clubgenoten tegen in ’t Domein van Hofstade en had ik al snel een babbel aan K. die me tien kilometer lang vergezelde doorheen het Domein. Daarna nog een zevental kilometer naar huis hobbelen en kijk…ik had er toch mooi 25 km opzitten, in zo’n 2u40 minuten. Dus toch bijna die drie uur gehaald, een goeie afsluiter voor deze intense trainingsperiode.

Nu dus twee weken uitbollen. Natuurlijk blijf ik wel lopen, maar qua kilometers neem ik stevig wat gas terug, kwestie van goed uitgerust in Rotterdam aan de start te staan op 9 april. Nu op dit moment kijk ik uit naar die twee weken ‘rust’, maar elke marathonloper weet ook dat over een weekje ik in de taperinghel zal beland zijn en dus niet te genieten zal zijn. Toch leuk hé, dat marathonlopen…

taperingrunner

Trail de la Primavera (Andenne) – verslag

Met nog drie weken te gaan tot de marathon van Rotterdam, stond vandaag dé ultieme training op de planning. Omdat ik vorig jaar twee weken voor de marathon van Zeeland een trail als voorbereiding had gedaan, wat toen prima beviel, leek me dat nu ook een supergoed idee. De Trail de la Primavera in Andenne leek me wel een goeie keuze met 30 km als afstand (naast een 10 km, 20 km én 65 km voor de zotten).

Echt alle toeters en bellen

Toegegeven, ik had misschien beter die trail eerst op voorhand wat beter bestudeerd, zodat ik wist wat met te wachten zou staan. Omdat Andenne niet zo diep in de Ardennen ligt, verwachtte ik me niet aan al te spectaculaire dingen. Verkeerd gedacht, zo bleek al snel.

Na een brave start van zo’n 2 km over asfalt, begon de uitdaging. Het parcours ging gestaag op en neer door bossen en weilanden. De regen van de voorbije dagen had het parcours goed modderig gemaakt. Ik was blij dat ik m’n Salomon Speedcross nog eens had aangedaan.

Na enkele kilometers kwamen we in een bos waar men nogal stevig aan houthakbeheer had gedaan. De tractors hadden sporen getrokken doorheen de modder en ik stond letterlijk tot aan mijn knieën in de blubber. Het werd een geploeter tot en met om heel dat stuk te overbruggen, om dan een kilometer later een heuvel in de smurrie te moeten opklauteren. Pfew, daar ging mijn tempo! Maar dan moest het ergste nog komen.

Zo rond km 13 kregen we zowaar een initiatie klimmen en abseilen voorgeschoteld. Verticale hellingen die we achtereenvolgens af moesten, weer op moesten, beetje verder weer al abseilend of poepschuivend naar beneden vliegen, om daarna weer aan een touw bengelend jezelf naar boven te hijsen. Op een bepaald moment geraakte ik zelfs met behulp van het touw geen meter omhoog, omdat de ondergrond spekglad van de modder was. Daar hing ik dan lekker te bengelen. Gelukkig kreeg ik van een behulpzame man een flinke duw onder m’n kont en kon ik mijn voet een metertje hoger toch achter een boomstammetje haken om zo weer verder omhoog te gaan.
Het hoeft niet gezegd dat die twee kilometer op dat parcours bijna een half uur tijd kostten…

Ok, een rustige duurloop in aanloop van de marathon kon je dit dus echt niet meer noemen. Maar ik amuseerde me best wel hoor. En tot mijn grote tevredenheid kon ik na die pittige stukken toch altijd weer terug één of andere zwierbeweging in mijn benen krijgen en weer iets doen dat op hardlopen leek. Ook al was het altijd maar voor wat kortere stukken. Want echt elke kilometer stond er ons wel iets te wachten en hoorde ik naarmate de tijd verstreek steeds meer en meer lopers verlangen naar een stuk asfalt (die er ook wel wat in het parcours zaten, gelukkig maar, ahum).

Zelfs vier km voor de finish moesten we ons weer met touwen omhooghijsen en tot zowat ieders afschuw zadelde de organisatie ons op amper twee (!) kilometer voor de finish nog op met een klim van jewelste. Gevloekt dat ik heb!

IMG_1779
Are you kidding me? Tot boven op de berg nog, 2 km voor de finish.

Een 600 meter voor de finish kwam ik voor de zevende keer of zo fotograaf Luc tegen die me op heel wat punten gefotografeerd heeft tijdens deze trail, waarvoor dank. En net dan kwam zijn vrouw Agnes me bijgelopen en zij trok me nog dat laatste rot-end mee tot aan de finish (nog aan een stevig tempo van bijna 11 km/u trouwens). Zo content dat ik er was! Maar ook voldaan en tevreden dat ik zelfs na heel die calvarietocht van meer dan vier uur toch nog in staat was een laatste inspanning tegen dat tempo te doen.

Fantastische trail

Ook al heb ik enorm afgezien op deze trail, ik heb er ook intens van genoten. Dit is een trail waar iedere trailliefhebber zijn hart kan ophalen. Daarnaast is op de organisatie ook niets aan te merken, alles was perfect georganiseerd. Voor een correcte prijs krijg je alles wat je nodig hebt, met zelfs een mooie Salomon-beker erbovenop als cadeautje.

Of ik hem volgend jaar terug mee doe? Dat zou wel eens kunnen, maar dan enkel als ik niet in voorbereiding ben voor een marathon. Ik denk dat ik nu toch wel een weekje herstel ga nodig hebben. Gelukkig zijn er nog drie weken te gaan vooraleer die 42 km moet bedwongen worden…

 

Het wordt serieus

9 maart 2017 is gepasseerd. Dat wil zeggen: nog minder dan een maand te gaan tot de marathon van Rotterdam! Hoog tijd om het onderste uit de kan te halen en te trainen. De zwaarste trainingsweken zijn daar. Vorige week liep ik al ‘per ongeluk’ die eerste 30’er (lopersjargon om een +30 km-training te benoemen). Deze zondag stond er echt zo eentje gepland. En dat na een trainingsweek met al heel wat kilometers en een snelheidstraining erbovenop. Dat tikt aan!

Fietsknooppunten

Via fietsnet.be had ik op voorhand al een route uitgestippeld doorheen het Vlaams-Brabantse landschap. Handig die website. Je zoekt je startpunt en klikt vervolgens op de kaart op de nummers die je wilt volgen. De tool berekent automatisch het aantal kilometers. Vervolgens kan je dat als gpx exporteren (en op je gps-horloge zetten, als je hier een navigatie-optie in hebt), en ook als pdf om eventueel uit te printen.

Zo had ik me dus een mooie route uitgestippeld vanuit Boortmeerbeek (waar ik woon) naar de dorpen Berg, Perk, Elewijt en via buurdorp Schiplaken zou ik uiteindelijk weer thuis belanden. Goed voor 31 km. Olé.

Opdracht geslaagd

Om 8u30 zondagmorgen trok ik op pad. Het was nog een beetje frisjes maar de zon deed al flink zijn best. Bedoeling was om op hartslag te lopen en deze zo lang mogelijk onder de 140 te houden. Dat bleek een makkie. In het begin had de koude wat effect maar na een uurtje zat ik nog altijd vlotjes onder de 135 en dat kon ik tot zowat 4 km voor het einde volhouden.

De tocht was afwisselend, af en toe wat wijken doorkruisend, maar ook door weidse landschappen, langsheen velden en verlaten weggetjes. Na 16 km probeerde een aardappel-automaat me te verleiden tot een aankoop, zonder succes. (eerlijk gezegd: zoiets had ik nu nog nooit gezien. Je komt nogal wat tegen op zo’n lange zwerftocht…).

IMG_1748

De laatste kilometers begon vermoeidheid me wat parten te spelen. Ook niet zo abnormaal na al een pittige trainingsweek, een drukke werkweek en de avond ervoor nog een avondje uit ook. Maar al bij al viel het nog mee en op het einde – na 3u15 trainen – was het nu ook niet zo dat ik als een pudding in elkaar zakte. In de namiddag ben ik nog volop in de weer geweest en om 22u ’s avonds zakte ik dan effectief als een pudding in elkaar om vervolgens 8,5 uur lang compleet in comateuze toestand in mijn bed te liggen.

Nog 2 weken

De komende week staan er weer wat kilometers op de planning met als topper volgende zondag de Trail de la Primavera. 30 km op en neer hobbelen in de Ardennen, niet alleen om kilometers af te leggen maar ook wat extra kracht te trainen. Daarna mag ik stilaan beginnen uitbollen , maar ook niet direct te drastisch. Dat drastisch afbouwen is pas vanaf 27 maart voorzien en ik denk dat ik daar tegen dan ook wel volop naar uit aan het kijken zal zijn. Om dan vervolgens te ‘knallen’ (relatief) op 9 april!

De helse weken

Na de wake-up-call van vorige week heb ik mijn trainingen wat rustiger aangepakt. Braafjes pakte ik elke training mijn hartslagmeter erbij en hield ik een beetje de pas in om m’n hartslag wat lager te houden. Dat ging verbazingwekkend goed. Het tempo viel zelfs vrij goed mee. Ik vreesde dat ik op dat vlak serieus zou moeten gaan inboeten, maar eigenlijk zit er maar een tiental seconden verschil op tegenover de tempo’s die ik de voorbije weken deed. Geen ramp dus.

Nog een maand

Op 9 april is het van dat: de marathon van Rotterdam. Dat wil zeggen dat de ‘helse weken’ begonnen zijn. Trainen, trainen, trainen. Kilometers vreten! Deze week eindigde ik op net geen 59 km, in 4 trainingen. Per ongeluk zat daar vandaag mijn eerste 30’er bij.

Samen met clubgenoot Kristof liep ik een wandeltocht in Kampenhout. Een superfijne tocht, met veel afwisseling en zelfs wat trailstukjes, doorheen modderige weilanden en stukken bos. Toen we deze training planden, stond op marching.be dat de langste afstand 28 km was. Ideaal voor de 2u50 die vandaag op m’n planning stond. Maar gisteren zag ik dat die afstand gewijzigd was naar 29 km en toen we hem vandaag dan ook echt liepen, eindigden we met 30,4 km op de teller. Toegegeven, voor ons mentale welzijn in aanloop naar de marathon wel een ferme opsteker!

kampenhout

Goed gevoel

De eerste 30’er zit er dus al op. Het liep fantastisch goed. De eerste 18 km zat mijn hartslaggemiddelde op 132. Daarna begon de wind wat op te steken en ging het een tikje omhoog, maar tot km 25 kon ik mijn hartslag wel onder de 140 houden. Daarna ging de wind voluit en ging het nog een tikje omhoog, maar eenmaal de wind in de rug ging ie ook weer 10 slagen naar beneden. Na die dik 30 km had ik wel een klein beetje last van vermoeide benen, maar echt moe was ik niet en had het gevoel gerust nog een uurtje te kunnen doorgaan. Nu enkele uren later voel ik geen greintje spierpijn. Zalig.

Het geeft volop vertrouwen voor de komende weken. Die beloven nog pittig te worden. Je moet er dan ook iets voor over hebben, voor zo’n marathon.

 

 

Iets te enthousiast bezig

Het is al een rustig weekje geweest. Daar zat Thomas de Storm voor iets tussen, maar ook een afspraak die ik vandaag (vrijdag) had voor een lactaattest. Voor zo’n test mag je de dagen voordien geen al te gekke dingen doen. Kwam die storm dus toch wel mooi op het juiste moment! Twee excuses om het eens rustig aan te doen. Enkel dinsdag deed ik een rustig herstelloopje van zo’n 9 km en dat ging vlotjes, zo twee dagen na de Charlepoeng Trail.

Algehele doorlichting

Die lactaattest dus. In maart 2015 deed ik dat een allereerste keer. Ik trok toen naar Fitlab Nottebohm in Brecht, omwille van de goeie ervaringen daar van andere loopvriendjes. Het was toen een heel leerrijke ervaring. Zo ontdekten ze er dat mijn longcapaciteit ondermaats is en dat ik een lichte vorm van astma heb. Een eye-opener, want het verklaarde waarom ik na 15 jaar lopen nog altijd zo traag als een slak was.

Nu twee jaar later leek het me een goed idee om nog eens te gaan testen, om te zien of mijn hartslagzones nog altijd goed zitten en of ik gewoon in ’t algemeen wel goed bezig ben.

Het onderzoek in Fitlab is grondig. Er komt een cardioloog en sportadviseur bij te pas, ze nemen een ECG in rust en in actie, een hart-echo, je bloed wordt afgenomen voor verder onderzoek (dat is vrijwillig, maar kan m.i. nooit kwaad) en je wordt langs alle kanten gemeten, gewogen en op lenigheid getest.

Op enkele fronten scoorde ik beter dan twee jaar geleden: ik ben 6 cm in heupomvang verminderd (en ook ettelijke kilo’s vermagerd) en ben een tikje leniger (dat dagelijks stretchen helpt dus wel degelijk). Qua vetpercentage blijf ik wel status quo, maar zit ik niet in een rode zone of zo. Nog twee kilootjes eraf en ik zit op mijn perfecte marathongewicht. We weten wat doen.

Mijn longen zijn er nog altijd even desastreus aan toe als twee jaar geleden, geen verbetering maar ook geen verslechtering. Dat merkte ik zelf ook al wel. Maar omdat ik er al zo lang mee leef, gebruik ik ze wel zo optimaal als mogelijk en de cardioloog stelde me ook nu weer gerust. Gewoon goed op letten, niet te snel (willen) gaan en dan kan er niets gebeuren.

Lactaattest

Na alle vooronderzoekjes moest ik de loopband op. Normaalgezien krijg je dan, naast een hele resem kabels om je ECG in actie te nemen, een monsterlijk mondmasker op om tijdens het lopen de Vo2-Max te meten. Twee jaar geleden kreeg ik door dat ding een stevige paniekaanval omdat ik in ademnood kwam. Daardoor was de test niet echt 100% gelukt. Bij het zien van die maskers bekroop me vandaag weer dat beangstigend gevoel. Na overleg met de cardioloog en de sportadviseur besloten we de test te doen zonder het masker. Geen Vo2-meting dus, maar ik kwam vooral voor mijn hartslagwaarden en melkzuurmeting, dus echt erg vond ik dat niet. Ik weet zo ook al wel dat mijn zuurstofopname niet optimaal is.

Doordat ik al een pak relaxter was omdat ik geen masker op moest, verliep de looptest heel goed en kon ik volledig maximaal gaan. Ik klokte af op een maximale snelheid van 13,5 km/u (in 2015 haalde ik nipt 12 km/u) met een lactaatgehalte van bijna 9 mmol. Mijn omslagpunt lag op 179.

De resultaten leken dus best wel goed zo op het eerste zicht. En dat werd bevestigd door de sportadviseur. Ik kan alleszins wel meer aan dan twee jaar geleden en kan sneller en dieper gaan.

Maar de grafiek van het lactaatgehalte was eigenlijk niet zo heel positief. Ik ga al heel snel over de anaerobe-drempel heen, waardoor ik dus snel richting verzuring ga. Voor korte afstanden is dat allemaal niet zo’n probleem, maar als je voor een marathon traint is het niet zo gezond als je meer dan 30 km in het rood loopt. Op dat vlak scoorde ik wel wat slechter dan twee jaar geleden.

blogtest

Te enthousast

Oorzaak van dit verval? Gewoon te enthousiast aan het trainen aan een te snel tempo. Dat heb je dus als het gevoel al weken en weken goed zit…die hartslagmeter belandt ergens in een hoekje en de trainingen gaan ‘op gevoel’. De voorbije weken trainde ik heel vaak aan tempo’s van meer dan 10 km/u, tot tegen 11 km/u aan, ook op dagen dat het eigenlijk wat rustiger moest. Maar hey…het gevoel zit goed, dus wat is het probleem, zou je zeggen? De valkuil is dan dat je onbewust roofbouw begint te plegen op je lichaam. Zonder het te beseffen was ik beetje bij beetje mijn basisuithouding aan het verknoeien, door altijd te snel te gaan.

easy2Even een stapje terug dus. De komende weken in aanloop naar de marathon moet ik terug wat meer in zone 1 trainen, om mijn basisuithouding te herstellen. Eén keertje per week mag ik natuurlijk wel snelheidstrainingen doen, maar ook dit in de juiste hartslagzones. Een beetje inhouden om daar op 9 april volop de vruchten van te plukken. De marathon zelf doe ik dan best in hartslagzone 2 en dan wordt het een succes. Welke eindtijd? Who cares…

Bij thuiskomst deze namiddag trok ik direct enthousiast (oeps) mijn loopschoenen weer aan voor een fijn rondje van 10 km. Mét hartslagmeter en mooi binnen zone 1 gebleven. Wat ben ik toch een brave leerling…

Ook interesse in zo’n grondige doorlichting en lactaattesten? Meer info vind je op de website van Fitlab.

 

 

Charlepoeng Trail #3 – verslag

Nog zes weken te gaan tot de marathon van Rotterdam en als voorbereiding liep ik vandaag de derde editie van de Charlepoeng Trail mee. In 2015 deed ik editie #1 mee en behalve dat het een aangename ervaring was, was ik niet zo zot van het parcours toen. Een beetje te braaf om trail te noemen. Maar laat een ‘braaf parcours’ met een deftige afstand voor een marathonvoorbereiding dan weer ideaal zijn, dus besloot ik editie drie vandaag een kans te geven. Wist ik veel dat ze het parcours compleet omgegooid hadden…dit kon je nu eens echt wél een trail noemen.

Huldenberg is niet zo ver rijden, maar om zeker te zijn van een plekje op de parking pal voor de sporthal (op dat vlak ben ik soms wel lui) was ik om 7u al de deur uit. Een kleine 40 minuten later kon ik m’n karretje mooi voor de sporthal parkeren, missie geslaagd. Met een start om iets na 9 had ik daarna nog rustig de tijd om te eten en een beetje te socializen.

Om 9 uur ging de marathon van start en daarna was het de beurt aan de grootste bende, die van de 26 km. Ik voelde al snel dat ik geen superbenen had. Ik had slecht geslapen en ook nog slecht gelegen waardoor er iets in m’n zij wat geblokkeerd zat. Beetje zuchten dus, maar ’t was voor mij geen wedstrijd. Knopje in m’n kop omgedraaid en geprobeerd de kommer en de kwel achter mij te laten en te genieten van het landschap.

Veel variatie

Het parcours liet ons echt alle kanten van de streek zien: weidse plateaus met prachtige vergezichten, bossen met stevige steile verticale klimmetjes en verbindingsstukken langs weilanden en zo. Af en toe ook wel eens een stukje door één of andere verkaveling, op dat vlak zuchtte ik wel weer van ‘arm Vlaanderen’. Ik snap wel dat de organisatie op dat vlak geen keuze heeft, gezien alles hier letterlijk volgebetonneerd wordt.

Pijl gemist

Het duurde toch een 10-tal kilometer eer ik echt in een runners-flow terechtkwam en volop kon genieten. De temperatuur ging wat de hoogte in, het zonnetje begon zijn best te doen en daar kikkerde ik echt van op. Rond kilometer 12 kwam er een moordende afdaling, waar ik eventjes niet op mijn gemak was, en blijkbaar heb ik daar ergens een fout gemaakt (samen met zowat alle anderen die in mijn buurt liepen).
Een tweetal kilometer later kwam ik clubmaatje Kristof tegen (die de marathon liep) en hij vroeg of ik de bevoorrading had gevonden? Niet dus. Hij ook niet, al de rest rondom ons ook niet.

Doordat we de bevoorrading hadden gemist, hadden we daarbij blijkbaar ook een lus van drie km gemist. Owkay…effe m’n mindset bijstellen: ik zou geen 26 km lopen, het zouden er wat minder worden. Ach ja. Niets aan te doen, qua duurtijd zou het alleszins toch voldoende zijn als training. Voor Kristof was het wel een beetje een domper want die had gerekend op een marathon en dat zou het dus ook niet worden…Jammer wel.

Na een kleine 2u40 bereikte ik de finish, met 23,1 km op de teller in plaats van 26 km. Het was genoeg geweest sowieso. Het parcours was echt wel een pak zwaarder dan ik had verwacht en m’n spieren waren al aan een stevige protestzang begonnen. Er moeten nog heel wat trainingen komen de volgende zes weken, dus nu was nog niet het moment om te pieken.

Not again….bier!

Bij de finish kregen alle lopers een bonnetje voor een Charlepoeng-bier. Ik gaf mijn bonnetje weg aan een kameraad. Ook in Aalter werd er bier als beloning weggegeven. Dat hoeft voor mij dus echt niet, want ik lust het niet. Hopelijk komt er ooit eens een organisatie op het idee om een flesje cava of zo te geven als prijsje.

Fijne trail

Ondanks het verkeerd lopen vond ik de Charlepoeng-trail wel een hele fijne om te doen. Niet te druk, goede accomodatie bij start en finish (met een warme douche!).

Het parcours was een forse verbetering tegenover de eerste editie in 2015 (ik weet niet hoe het vorig jaar ging) en was op heel wat stukken echt wel technisch en uitdagend.
Dat er pijltjes gedraaid of weggenomen worden, daar kan de organisatie niet veel aan verhelpen, ook al is het wel even balen dat je niet de kilometers loopt die je had gepland (en er zijn een paar dapperen geweest die hun gemiste kilometers na de finish nog in de buurt van de sporthal zijn gaan lopen, maar daar hadden mijn benen geen zin meer in).

Conclusie: zeker een aanrader als je niet te ver wilt rijden en houdt van een afwisselend en uitdagend parcours.

 

 

 

Opbouwen!

Nog iets minder dan twee maanden te gaan voor de marathon van Rotterdam. Op Facebook volg ik een groepje met allemaal deelnemers aan deze marathon. Tot mijn verbazing zie ik daar heel wat leden al duurlopen van 30 km doen, nu al. Zo ver ben ik nog niet. Wat voor zin zou dat ook hebben? Als ik nu al wekelijks een dertiger zou doen, ben ik uitgeput en geblesseerd tegen 9 april. Nee, die valkuil, daar trap ik al lang niet meer in. De eerste helft van maart is nog ruim op tijd om een drietal keer tegen de 30 km aan te tikken. Pas dan is die extra trainingsprikkel ook pas nodig om klaar te geraken voor de marathon. Dat is toch mijn ervaring…

Drie weken 

De Aalter-trail was de eerste deftige lange training in januari. Daarna volgde een weekje ‘rust’ en vorige week zondag ging week 1 van drie weken opbouwen in. Die dag liep ik 23 km rustig op m’n eentje. Nog steeds met versleten steunzolen en dat voelde ik wel in mijn heup en hamstrings. Maar gelukkig niet zodanig dat het lopen me niet afging, integendeel. Na die 23 km was ik niet noemenswaardig moe en in de namiddag ben ik nog met het gezinnetje wat gaan wandelen.

Die duurloop ging voor een keer eens helemaal een andere richting uit dan ik gewoon ben. Via het fietsknooppuntennetwerk had ik een route uitgestippeld die me naar Haacht en Wespelaar bracht. Er waren wel een paar saaie stukjes in, maar toch ook wel wat afwisseling om de training vrij vlot te laten verlopen. Onderweg zag ik twee wilde hertjes dartelend in een weide, ik slaagde erin een ietwat vage foto te maken. Ik was niet alleen daarmee, een mountainbiker wipte ook spontaan van zijn fiets om een foto te maken en we moesten er samen even om lachen.

Vandaag dan week 2 en het werd maar een tikje langer. Dat komt omdat de training van vorige week eigenlijk al een beetje te lang was geworden. Dit keer wel weer gewoon naar m’n getrouwe Domein van Hofstade (de foto bovenaan dit artikel trok ik daar vanmorgen). Daar met een hele bende Heidejoggers 10 km samen gelopen en dan weer naar huis. Na 24,3 km was ik weer aan m’n deur, wreed content. Deze keer had ik wel mijn nieuwe steunzolen in. Vrijdag droeg ik ze een eerste keer voor een uurtje loslopen. Dat was stevig wennen. Twee robuuste steunblokken onder m’n voetzolen die dat al een hele tijd niet meer gewend waren , dat pikte. Het is me nu echt wel duidelijk dat m’n vorige steunzolen compleet versleten waren en niks steun meer boden.

Bijna blarenleed

Vanmorgen had ik dus als voorzorg goed mijn voeten ingewreven met anti-frictie-zalf en daar heb ik geen spijt van gehad. Na een uurtje begon de wrijving de kop op te steken en had ik het gevoel dat er zich blaren aan het vormen waren. Een typisch verschijnsel bij het inlopen van nieuwe steunzolen. Die dingen moeten zich toch wat naar je voet zetten en dat duurt een paar weken. Met de vorige heb ik zo een maand lang moeten smeren en tapen en liep ik de Mont Blanc Marathon uiteindelijk met twee knoerten van blaren en ingetapete voeten (ik had de nieuwe steunzolen toen pas drie weken voor die marathon, dus beetje te laat om deftig in te lopen). Soit, vandaag viel het gelukkig nog mee. Heb wel een tijdje een brandend gevoel gehad, maar bij thuiskomst bleken er gelukkig toch nog geen blaren te zijn. Hopelijk blijft dat zo.

Volgende week staat week 3 van het opbouwen me te wachten en dat wordt een hele leuke: de Charlepoeng Trail, goed voor 26 km ploeterplezier! Ik kijk er al naar uit!
En daarna…een weekje relatieve rust alvorens we echt keihard opbouwen richting marathon!

 

 

 

Net geen 200

Ziezo, januari is al achter de rug en we staan een stapje dichter bij de lente (joepie!) en de marathon van Rotterdam. Buiten alle verwachtingen om was januari zelfs een goede loopmaand. Ik strandde op 198 km! Jammer van die laatste 2 km, maar m’n laatste training van januari was weer onder de middagpauze en ik moest op tijd terug aan m’n bureau zitten voor een conference call. Die 2 km vielen dus net buiten de beschikbare tijd, zo is het dan maar.

Enige minpuntje aan de trainingen van de voorbije weken: een toenemend zeurend gevoel aan m’n linkerheup en een haperende hamstring aan m’n rechterbeen. Dan begint een mens wat te zoeken naar oorzaken. Te veel trainingen? Nope, ik heb al ergere periodes achter de rug. Het verschil is wel de ondergrond: in de winter beul ik me vooral op ’t asfalt af en dan heb je wel een verschil in demping. De keren dat ik toch het bos of veld introk, liep ik op een stevig bevroren ondergrond, ook keihard. Mijn loopschoenen zijn de voorbije maanden allemaal verruild voor nieuwere exemplaren, dus daar kan het ook niet aan liggen. Maar waar ligt het dan wel aan?

pain

Smartphone en steunzolen

De verklaring vond ik dit weekend dan toch en dat op twee fronten. Ten eerste het onnozele heupzakje dat ik de laatste weken ben beginnen gebruiken om m’n smartphone in te steken (om tijdens het lopen naar Spotify te kunnen luisteren). Toen dat zakje zondag op het einde van de lange duurloop wat naar boven begon te schuiven richting mijn middel, ebde de pijn in mijn heup weg. Tiens! Zou het zoiets onnozel zijn? Ja dus. Dinsdag dan terug m’n sportarmband gebruikt (niet zo’n fan van, want daar krijg ik dan weer pijn in m’n arm van) en ik had zo goed als geen last meer van die heup. Ondertussen bestelde ik een nieuw attribuut om m’n gsm in mee te nemen (wanneer ik dus geen rugzakje meezeul), daar schrijf ik eerstdaags wel eens iets over als ik het een paar keer getest heb.

Daarnaast toch ook mijn steunzolen eens onder de loupe genomen en ja hoor…die zagen er maar plattekes uit, letterlijk. Ik moest diep in mijn geheugen graven om me te herinneren wanneer ik deze exemplaren alweer had laten maken en tot mijn scha en schande moeten toegeven dat dat al drie jaar geleden was. Ai. Die hebben er dus een dikke 5000 km opzitten, veel te veel natuurlijk. Vandaag een uurtje vroeger gestopt op het werk om naar Running Store in Duffel te rijden. Op een kwartiertje was ik alweer verder geholpen. Steunzolen werden inderdaad als ‘compleet uitgelopen’ beoordeeld. Even m’n loopstijl getest op de sensormat, waaruit blijkt dat ik nog altijd dezelfde gebreken vertoon als drie jaar geleden. De nieuwe steunzolen zijn dus besteld! Over een weekje heb ik ze al en kan ik weer met voldoende demping en ondersteuning de baan op. Oef.

Deze avond de nieuwe maand alvast goed ingezet met een relaxed kort loopje, welkom na een pittige intervaltraining gisteren. Het liep vlot en het deed deugd. Meer moet dat niet zijn. Als dat de toon is voor de rest van de maand, ben ik meer dan tevreden.

feeling
bron

 

De winter beu

Toegegeven, de winter levert soms mooie foto’s op. Zoals de foto boven dit artikel, genomen tijdens mijn dinsdagse training, op een boogscheut van m’n thuis. Maar verder ben ik het beu, die kou. Mijn spieren zijn het ook moe. Het herstel na de trail in Aalter liep vreselijk traag, terwijl ik anders toch wel vlot herstel, zeker na een niet zo’n loodzware loop van +20 km. Zelfs na de marathon van Zeeland was ik sneller hersteld en toen was ik bijna 5 uur onderweg geweest.

Wisselvallige week

Zondag kwam het gebruikelijke herstelloopje er niet meer van. Ik was te moe en had er geen zin in. Maandag startte weer een drukke werkweek, maar voelde ik me ronduit grieperig. Wat extra groentjes onder de middag deden gelukkig wonderen en tegen de avond voelde ik me weer beter. Maar trainen ging ook niet, want manlief was niet thuis. Dus twee volle rustdagen, dat moest toch voldoende zijn, niet?

Dinsdag werkte ik van thuis uit en kon ik onder de middag even op pad. Trouw mijn schema er bijgenomen en dat schreef een uurtje licht tempo voor (zone 2). In het begin liep het allemaal wat houterig, maar uiteindelijk werkte ik dat uurtje goed af. Maar toch voelden mijn spieren achteraf nog altijd stijf en houterig aan.

Ik doe sowieso elke avond een beetje aan stretching, die avond nam ik er nog wat meer tijd voor. Met averechts effect deze keer, woensdagochtend kon ik amper stappen. Mijn hamstrings en bilspieren zaten gewoon geblokkeerd. Dat het weer -7°C buiten was en ik er dit keer ’s morgens wel door moest, hielp geen zier natuurlijk. Op het werk besloot ik dan maar wat rondjes op het verdiep te stappen in de hoop de boel los te maken en dat leek te werken. Ik had sowieso mijn sportzak meegenomen en besloot het er ’s middags op te wagen, ondanks de kou. Gewoon een kort rondje naar het park en terug om die spieren weer wat los te lopen. Met succes. Die namiddag kon ik weer normaal stappen.

Donderdag terug een rustdag genomen en vrijdag kon ik enkel ’s avonds trainen. Maar na een volle week werken was het vat gisteravond duidelijk af. Het koppeke had er volop zin in, maar mijn benen niet. Het werd een getrek en een gesleur en de geteisterde hamstrings lieten zich opnieuw wat voelen. Normaal gezien moest ik een pittige piramidetraining doen, ik maakte er een rustig kort loopje van 50 min van, waar ik de rest van de avond moe van achterbleef. Misschien is er dus toch iets aan het broeien, ik hoop van niet.

Vandaag wordt alleszins een echt rustdagje en doe ik niks. En morgenvroeg zie ik dan wel weer. Dan staat er een 16 km op de planning en het tempo doet er niet toe, dus dat kan lekker traag, als m’n spieren mee willen werken tenminste.

badrun

 

Radio Trail Aalter – verslag

Zaterdagochtend, -7°C. Waarom doe ik dit alweer? Ik ben het even kwijt. Dat warme bed was veel aantrekkelijker dan in die iglo van een auto kruipen om naar Aalter te rijden. Ik had gerekend op iets positievere temperaturen. Helaas is het weer iets dat we zelf niet in de hand hebben.
Gelukkig ging de thermometer met enkele graden omhoog tijdens m’n rit naar Aalter, bij aankomst was het daar nog -2°C. En tot mijn grote opluchting was heel het startgebeuren georganiseerd in de cafeteria van de sporthal van Aalter en niet in zo’n klein tentje ergens in een veld.

Startfoutje

24 km, dat was de opdracht vandaag. Voor de start een paar oude bekenden gezien en ook clubmaatje Kristof was present, maar dan wel voor de marathonafstand. Met al dat gepraat was het uurtje wachten zo voorbij en om 10u20 werden we van start geschoten geroepen. Door de warrige start (ineens begon iedereen maar te lopen) was ik één cruciaal dingetje vergeten…op het startknopje van m’n Suunto te drukken. We waren al bijna 1,5 km verder, met een stuk stevig geploeter door een kaalgeplukt maïsveld, toen ik voor het eerst even op m’n horloge keek en zag dat de teller nog altijd op nul stond. NEEEEEE! Daar krijg ik het dus van hé. Even mijn oor te luister gelegd bij m’n medelopers rondom mij om een idee te hebben welke afstand we al overbrugd hadden, kwestie van toch enig idee te hebben.

Diepbevroren parcours

Gelukkig heb je geen horloge nodig om te lopen (maar ik hou de cijfertjes nu eenmaal graag goed bij). En dat lopen ging uitzonderlijk goed. Op de ‘makkelijkere’ stukken haalde ik moeiteloos een tempo van dik 10 km/uur. Maar het was een ‘trail’ dus werden we op sommige stukken niet gespaard.

De maïsvelden waren een pure hel en sommige bosstukken lagen er ook moeilijk beloopbaar bij. Ik miste met momenten zelfs de modder, omdat alles er zo hardbevroren bij lag. Voeten zakten nergens weg, nee, je zwikte gewoon je enkels om bij al die harde bobbels veroorzaakt door mountainbikes of traktors. Ik had alleszins een goede keuze gemaakt om niet mijn Speedcross’kes aan te doen, maar wel m’n Hoka Mafate’s (een stel door-to-trails met wat meer demping). Het was trouwens de laatste rit van dit paar Mafate’s, na zo’n 900 km trouwe dienst. Na de finish waren de noppen er zo goed als helemaal afgelopen, tijd dus om het nieuwe paar (dat thuis al klaarstaat) in te gaan wijden.

Het parcours was enorm afwisselend. Lange stukken door mooie dreven in het bos, langsheen weilanden, dwars door velden (grrrr). Het leukste stuk was een heel speels lussenparcours in het bos, waarbij ik zotgedraaid het bos weer uitwaggelde, blij als een klein kind.

De finish bereikte ik officieel na 2u36min (op een dikke 24 km dus) en daar ben ik heel tevreden mee. Ik startte zoals altijd zonder verwachtingen, want met een trail weet je maar nooit. Deze trail was niet te vergelijken met een trail in de Ardennen, waar je met de hoogtemeters zit. Die hoogtemeters waren er hier nauwelijks te vinden, er waren ook heel veel makkelijke stukken waar ik een pittig tempo kon nemen. Laten we dit dus eerder een goeie natuurloop met een paar pittige trailstukken noemen. Maar alleszins de moeite om eens mee te lopen en voor mij ideaal als voorbereiding naar Rotterdam.

Puike organisatie

Zoals hierboven aangehaald is de Radio Trail de moeite om mee te doen, omwille van het mooie afwisselende parcours. Maar ook de organisatie is heel goed. ’t Is nu niet omdat een img_1652kennis van me aan het roer staat, dat ik dit zeg. De start- en finishlocatie zijn in de sporthal van Aalter, waar je alle ruimte hebt en vooral de nodige warmte vindt in deze koude dagen. Achteraf is er douchemogelijkheid en krijg je een lekkere warme hap te eten (het was iets met eend en de rest weet ik niet meer, maar alleszins superlekker).

Met de goodie bag maakte ik manlief dan weer heel blij, want er zat een flesje Postel in en mannendeodorant (voor de vrouwen mag er ook wel eens iets voorzien worden hoor, met hoeveel pintjes bier dat ik al naar huis ben gegaan na een trail!).

De bevoorrading onderweg gebruikte ik niet (had voldoende bij), maar ik hoorde van anderen dat deze ook tip top was.

Met andere woorden, waar voor je geld!

The day after

Dat de kou zijn effect niet miste, merk ik nu wel aan mijn spieren en vooral mijn longen. Ik loop al een hele week te hoesten, niet van een verkoudheid, maar wel door een gevoelige reactie op de vrieskou. Tijdens het lopen merk ik daar dus niks van. Voor de start gisteren kreeg ik al een paar bezorgde blikken, maar echt waar…ik merk er niks van bij het lopen. Maar achteraf ben ik dus weer als een oude rokende tante beginnen hoesten tot en met. Best vermoeiend hoor. En m’n spieren doen overal pijn. Geef mij toch maar wat warmer weer.

Ik stond vanmorgen wel met goeie moed op met het idee van een herstelloopje te gaan doen, maar bij de blik op de thermometer (alweer -7°C hier) heb ik dat plan voorlopig maar laten varen. Misschien in de late namiddag dan of zo, als de temperatuur wat positiever is, en anders maken we er maar een extra rustdagje van. De volgende trail is toch pas over een maand …