zwoegen en zuchten

Ik lijk wel wat af te stevenen op een loopdipje. Nochtans is er van overtraining geen sprake, héhé. Met een gemiddelde van nog geen 20 km per week zou het maar erg zijn dat er al sprake is van overtraining hé. Neen, ofwel ben ik in mijn hoofd met te veel andere dingen bezig, ofwel sluimert dat virus van 2 weken geleden nog een beetje door mijn lijf. Of een combinatie van beiden.

Heb wel drie keer gelopen hoor, afgelopen week. Maar het liep allesbehalve soepeltjes. Dinsdagmorgen liep ik de ochtendschemer tegemoet. Dat was eigenlijk nog wel redelijk fijn lopen. Tempo lag niet hoog en tegen ’t einde was ik toch wel blij dat ik weer thuis was. 5,4 km op de teller in dik 36 minuten.

Vrijdag was dan de bedoeling dat ik nog eens met de club ging lopen, maar de zorg voor ons Seppeke ging voor en ik haalde het startuur niet. Ach, geen nood. Een lekker rustig avondje en dan de volgende morgen vroeg uit bed om terug ’s ochtends te gaan lopen. Al van bij de eerste meters voelde ik dat het mijn dagje niet was en snakte ik terug naar m’n bed. Al zwoegend en zuchtend maakte ik de toer wel af, maar er was al zeker geen sprake van om er nog een extra lusje aan te breien. Ik voelde ook een zeurend pijntje in mijn rechterheup en dat werd er niet aangenamer op naarmate het toerke vorderde. Na 5,5 km was ik weer thuis, blij dat het toerke achter de rug was.

Vanmorgen dan weer gaan lopen en het zonnetje beloofde veel goeds! Viel me dat toch wel een beetje tegen. Alweer vanaf de eerste meters voelden m’n benen zwaar en log aan. Direct ook een verzuurd gevoel. Omdat ik soms koppig ben en omdat het nu eenmaal “zondag duurloopdag” was, besloot ik toch wat te volharden. Na een kilometer of twee ging het al wel ietsie beter, maar het bleef toch wel zwoegen en zuchten. Ook weer dat zeurend pijntje in mijn heup, maar het werd niet erger en ebde soms ook weer weg. Ik had een grote lus uitgestippeld om aan 10 km te komen, zonder shortcuts mogelijk (behalve op ’t einde zou ik kunnen stoppen aan 9 km).  Een mooi toerke naar Hever, en door het bos naar de Dijle tot in Rijmenam en dan via een ander bos weer naar Boortmeerbeek.
Toen ik dus aan 9 km op de splitsing stond om weer naar huis te gaan of toch nog dat laatste kilometerke af te leggen, was de twijfel groot. M’n lijf schreeuwde tot stoppen, m’n koppigheid dwong me die laatste kilometer toch nog af te leggen. Rustig op ’t gemakske weliswaar. Moe en met een lijf dat van boven tot onder zeer deed, kwam ik weer thuis uit. Een lang rustgevend bad was m’n beloning.

Thuis zei ventje trouwens dat ie zich ook niet al te lekker voelt, dus misschien waart er toch weer een viruske rond in huis. We zullen wel zien hoe het evolueert de komende dagen. Ik ga dat pijntje in mijn heup wel niet negeren. Als ik het dinsdag nog voel, dan ga ik zeker die training alvast overslagen.

Advertenties

4 gedachten over “zwoegen en zuchten

  1. Wij doen hier ‘estaffete virus’ … het is al heel 2011 niet anders geweest. Ik ben blijven sporten – behalve op dagen van koorts – maar ik denk dat er echt van alles in de lucht hangt 😉 Geen zorgen over maken, je bent toch goed bezig ?

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s