10 maanden

Gisteren werd ons superheldje 10 maanden oud! Ik durf het cliché hier nog amper te herhalen, maar het is echt wel zo…het gaat verdikke snel! Ik blijf me verbazen over het wonder der menselijke natuur….amper 10 maanden geleden was ie een klein dropje dat er gewoon lag te liggen, slapen, eten en pampertje vol te protten. En nu, 10 maanden later, zit daar een klein jongetje op de grond te spelen, kruippogingen te doen, zich aan alles proberen recht te trekken en te brabbelen en ….sinds enkele dagen ook “mama” te zeggen…. Verbazingwekkend, al zeg ik het zelf…En het gekke is…tijdens die 10 maanden zie je die evolutie wel gebeuren, maar vergeet je ook veel. Zo kan ik me al niet meer voorstellen dat ie zo klein en passief was in het begin en toch is dat nog maar net geleden. Zo kan ik het me nog amper voorstellen dat ie een paar maanden geleden zelfs niet kon zitten en dat ik hem dus echt constant moest ondersteunen. Dat ie amper zo groot was dat ik hem met één hand kon vasthouden…

Vorige week was ik zo met Seppe op babybezoek bij een collega die té vroeg mama was geworden. Bevallen op amper 27 weken zwangerschap en het knulletje was ondertussen 3,5 maanden oud, maar eigenlijk ook nog geen 3 weken oud (bij prematuurtjes wordt er op dat vlak dubbel geteld…) en dus een minimini-dropje. Zo gek om zien, zo klein vooral met zijn 52 cm (bij de geboorte was ie 32 cm). En ik kon me dus niet meer voorstellen dat Seppe ook maar 48 cm was bij de geboorte 🙂

Maar genoeg gemijmer…10 maanden dus! En wat kan onze held ondertussen? Hij kan dus “mama” zeggen. En elke keer hij dat zegt, maakt mijn hart een sprongetje en voel ik een vonk van fierheid door mijn lijf gaan 🙂 En hij trekt zich op, maar raakt nog niet helemaal recht. Dat laatste omdat hij hier in huis niet veel dingen vindt om zich aan op te trekken. Zowel de zetel als de salontafel zijn net een tikkeltje te hoog, en in zijn kamer glijdt hij weg op de laminaat. Dus help ik hem een handje en dat vindt ie zo leuk dat hij het uitgiert van plezier. Als ik zijn vingertjes vastpak, terwijl hij op de grond zit, dan trekt hij zich helemaal op naar staan en dan glundert hij van trots en verbazing. Nog even en hij gaat stappen zeker? Maar dat hoeft nog niet direct hoor, want dan is niets nog veilig in huis…

Verder heeft ie nu 5 tandjes. 2 onderaan en 3 bovenaan (die zijn er net door) en er zit nog ééntje bovenaan te duwen en lastig te doen.

En hij begint een heuse familietrek (langs mama’s-kant) te vertonen: een doorgedreven nieuwsgierigheid. Alles wat ie vastkrijgt, bestudeert ie minutieus en hij begint al dingen uiteen te halen, de deugniet. Mijn mama herkent haar broers (mijn nonkels dus, ze had er 4) in. Die hebben het hele hebben en houden van mijn grootouders uiteengehaald als baby en kind. Alles werd letterlijk uiteengevezen om te bestuderen, dat mijn opa (een landbouwer) het werkmateriaal zo veel mogelijk achter en slot moest bewaren. Meestal kregen ze het achteraf niet terug ineengevezen, héhé. Laten we hopen dat onze Seppe die familietrek niet zo ver heeft overgeërfd en dat ie toch wat dingen heel laat later. En als hij het toch heeft overgeërfd, dan is het een ingenieurke in wording (alle nonkels hebben er later hun carrière van gemaakt in ieder geval…), of toch al minstens een loodgieter of andere handige Harry en da’s hier ook altijd welkom 🙂

Advertenties

Een gedachte over “10 maanden

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s