piepen

Schreef ik in m’n vorige berichtje nog enthousiast dat ik volgende zondag vol overgave zou deelnemen aan de halve marathon van Bilzen en betaalde ik vorige woensdag nog zonder morren de 8 euro inschrijvingsgeld ervoor, de dag nadien besloot mijn lichaam serieus stokken in de wielen van m’n plannen te steken. Aaarrrghhh!! Het begon donderdagavond: van de ene minuut op de andere kreeg ik plots keel- en oorpijn. Ik besteedde er nog niet zo veel aandacht aan. ’t Zou wel overgaan, niet? Nope, vrijdag nog altijd volop keel- en oorpijn, dus besloot ik de training van die avond maar over te slaan en vroeg in m’n bed te kruipen. Zaterdag kwam er nog een snotneuzeke bovenop. Pfftt…dan maar eens naar de apotheker voor wat wondermiddeltjes. Het wonder bleef uit, zondag stond ik op met een hese stem. Er kwam niet veel meer dan wat gepiep en gekraak uit m’n keel. Een tasje hete thee bracht effe wat beterschap, maar dat duurde niet lang. De lange duurloop die dag ook maar laten varen en ’t de hele dag wat kalm aangedaan. ’s Avonds kwam er dan nog een venijnige hoest bovenop. Jawadde zeg, wat was me dat nu allemaal. Nochtans voelde ik me in ’t algemeen niet zo slecht hoor. ’t Was nu niet dat ik lamlendig in de zetel lag of zo. Ik voelde me wel moe, maar voor de rest eigenlijk vrij oké. Maandag dus gewoon gaan werken, maar het was wel de hele dag fluisteren en af en toe wat luider proberen praten. Een telefoontje doen bleek wel onmogelijk, ze verstonden me niet aan de andere kant van de lijn 😉

In de loop van de dag nam ik dan al maar dé beslissing: vergeet die halve marathon! Een mailtje van Tiny de vorige avond (na een paniekmailtje van mij) deed me eigenlijk die beslissing nemen. Ik heb nog een heel loopleven voor me om halve marathons te lopen, schreef hij. En da’s waar. Dus waarom onnodig m’n gezondheid op het spel zetten, da’s het allemaal niet waard. En m’n conditie was nog maar net goed genoeg om rustig een halve marathon te lopen. Nu een week ziek zijn met medicatie erbovenop, doet wel afbreuk aan die pril opgebouwde conditie, zodat 21 km lopen in heuvelachtig gebied zeker geen evidentie zou worden….wel eerder een uitputtingsslag…

Omdat het maandag echt maar niet beterde, m’n dokter opgebeld (niet evident om me verstaanbaar te maken) en ik kon er ’s avonds nog bij. Het verdict was de moeite….onder het motto van “als ik iets doe, doe ik het ineens goed”, kreeg ik volgende waslijst te horen:
– oorontsteking
– keelontsteking
– ontsteking van de stembanden
– ontsteking van de bovenste luchtwegen
Voilà. Paar dagen antibiotica, siroopje voor de keel, tabletjes voor de stembanden en een middeltje om de slijmvliezen te ontzwellen…hopelijk komt er nu rap beterschap. O ja, en ik moet zwijgen! Iets dat ik dus niet kan! Met een baby in huis al geen evidentie, maar ik kan dus echt maar met moeite mijn mond houden. Vandaag op ’t werk (want ik wou echt geen ziekteverlof, gezien ik nog maar een dikke maand op m’n nieuwe werk bezig ben) dus wel geprobeerd, maar niet geslaagd in het zwijgen…Het was dan wel piepen en fluisteren, maar ja, als je werkt moet je soms eens dingen zeggen tegen je collega’s hé…

En zondag? Tja, als ik beter ben ga ik eens een half uurtje lopen om te zien hoe erg de schade is. En in de namiddag gezellig met ’t ventje naar de cinema terwijl Seppe bij oma en opa een paar uurtjes gaat spelen…Even leuk dus als een halve marathon lopen 😉

Advertenties

3 gedachten over “piepen

  1. Zo zie je maar hoe het allemaal anders kan lopen dan je gepland had. Maar uitstel is geen afstel, he!
    Veel beterschap, hoor!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s