mind vs body

Het is rustig op ‘t werk .Niet zozeer qua workload, wel qua aanwezigheid van collega’s. Zowat iedereen is met vakantie, wat ervoor zorgt dat ik niet altijd lunchpartners heb om samen de cafetaria ’s middags onveilig te gaan maken. Maar gelukkig kan ik m’n lunchpauze ook anders invullen. We beschikken over douches op ’t werk en vlakbij zijn drie mooie parken (Park Den Brandt, Middelheimpark en Nachtegalenpark), ideaal dus voor een looptraining. Deze week deed ik het zelfs twee keer!

Zo onder de middag lopen: m’n geest en lichaam raken er precies wel wat van in de war. Zo had ik dinsdagvoormiddag het gevoel dat het lopen die dag totaal niet zou lukken. Ik had geen goesting, voelde me loom en lui. Ik moest mezelf echt een schop onder m’n gat geven om me richting kleedkamer te begeven en te gaan omkleden. Tot ik me buiten al lopend in gang zette: hopsa, het ging gelijk niets! Vlotjes een uurtje gelopen en dan nog mooi op de tempo’s die m’n schema me voorschreef. M’n hartslag was voortreffelijk en ik kon achteraf alleen maar tevreden op de training terugkijken. En de namiddag verliep nadien natuurlijk lekker vlotjes.

Vandaag dan: op voorhand het gevoel dat ik een supertraining zou lopen, ik had er goesting in en moest de minuten aftellen tot ik eindelijk richting kleedkamer kon vertrekken. De eerste minuutjes verliepen ook redelijk vlot en dan kwam daar plots een heuse dip. Ik moest 3 x 10 minuten tegen 11 km/u lopen en om de één of andere reden haalde ik dat tempo maar niet. Het was echt trekken en sleuren, mijn hartslag ging richting 170…veel te hoog dus. Wat was me dat nu? Uiteindelijk heb ik de 10 km wel uitgelopen, maar dus helemaal niet aan de tempo’s die ik voor ogen had en m’n hartslag was om te huilen. En bovendien had ik last van kniepijn, datgene waar ik nu al een jaar lang voor vreesde…Met een echt bah-gevoel dus terug naar m’n bureau getrokken, goesting om een traantje te laten alhoewel ik ook wel besefte dat dat nu ook wel een overdreven reactie is. Want uiteindelijk had ik wel 10 km binnen het uur gelopen en da’s toch ook niet zo slecht. Een slechte training (ofte…een slecht gevoel bij de training) hoort er nu eenmaal wel eens bij zo nu en dan.

Maar toch gek hoe mijn lichaam en geest twee keer compleet tegenover elkaar stonden deze week. Ze bedotten elkaar precies…

En die kniepijn. Weet niet goed wat ik daar nu van moet denken. Het voelt gelukkig anders aan dan toen met m’n frictiesyndroom. De pijn kwam wel op nadat ik een tijdje aan het lopen was, situeerde zich rechts bovenaan m’n rechterknie. Maar de pijn werd niet erger, het was eerder een blauwe plek-gevoel, zo’n zeurderig pijntje dat niet meer terug wegging. Behalve tegen het einde van de training voelde ik de pijn niet meer echt. Bij het frictiesyndroom kwam de pijn ook na een tijdje op, maar werd erger en erger tot m’n knie volledig verstijfd was van de pijn en ik gewoon geen stap meer kon verzetten. De pijn situeerde zich toen echt aan de zijkant van m’n knie.

Nu zondag ga ik in ieder geval nog een toerke lopen. Ik heb me ingeschreven voor de loop van Runners Service Lab om van hun oude filiaal van Beveren naar hun nieuwe in Zwijndrecht te lopen. Blijkbaar in hoog gezelschap, nl. Paula Radcliffe. Ze beloven een rustig tempo en het is maar 9 km, dus dat zal wel lukken. Heb ik dan nog kniepijn, neem ik nadien 2 weken volledige rust. Ik heb m’n lesje wel geleerd en weet ondertussen dat blijven proberen en de pijn negeren, totaal geen zin heeft, maar de dingen net erger maakt…We zullen wel zien dus…

Advertenties

2 gedachten over “mind vs body

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s