deugnieterij

Dik 14 maanden is ons superheldje nu. Hoog tijd voor een update 🙂

We zijn duidelijk aanbeland in de test-fase. Daarmee bedoel: “waarmee krijg ik mama en papa op de kast, dan ga ik dat lekker nog eens doen, hahahaha”. Als mama of papa is het dan vooral héél moeilijk om niet de slappe lach te krijgen (want je ziet gewoon aan da ventje dat hij het erom doet hé), maar zeer streng en boos op te treden! Met dan het nodige huilconcert tot gevolg, waar wij trouwens geen enkele moeite mee hebben om dat straal te negeren.

Zijn favoriete deugnieterij-streken zijn momenteel nog onschuldig hoor, maar ne mens moet ergens beginnen hé:
– ipv bokes in de mond te steken, gooi ik ze lekker op de grond zodat mama ze telkens weer moet oprapen, hihihihi
– mijn blokken dienen niet om te stapelen, neen! Die dienen om op te eten. Liefst steek ik ze dan ook zo ver mogelijk in m’n mond, zodat ik ze amper nog uit mijn mond krijg. Spannnnneend…..
– oooh wat leuk, alle schuiven en kasten opentrekken en alles eruitsmijten en daar dan ook nog eens goed mee heen en weer wrijven over de grond….moet mama straks maar een beetje extra opruimen hé, gibbergibbergibber

En zo zijn er nog wel wat dingen hoor. Als we hem betrappen op zo’n deugnieterij, krijgt ie steevast een keiharde “neen” en een vermanende vinger naar zich gericht. Dan schrikt ie even en dan beginnen er zo van die oogjes te fonkelen en hopsa…hij doet het weer. Dat resulteert dan in het afnemen van betreffend speelgoed, of het wegnemen van de bokes (gedaan met bokes eten dus), etc…wat steevast in protest eindigt natuurlijk.
Zalig om zien, want tuurlijk hoort dat gewoon bij het opgroeien en grenzen aftasten. En ik vind het dus heerlijk dat hij zo weer iets door heeft, ook al houdt het in dat hij eigenlijk ook wel een beetje een stouterikske is af en toe 🙂 Hopelijk blijft het natuurlijk bij onschuldige dingen, maar laten we er maar gewoon van uitgaan dat ons superheldje een braveke blijft hé.

Qua stappen een beetje vooruitgang. Hij kan sinds een paar dagen zelfstandig achter zijn Winnie-the-pooh-babywalker stappen, wat echt wel een serieuze mijlpaal was. Da’s zo’n duwwagentje dat dan vrolijk begint te zingen als je ermee begint rond te duwen, keigrappig (alhoewel ik de liedjes ondertussen wel kotsbeu ben, want door op knopjes te duwen, zingt dat ding ook en hij speelt er dus al sinds zijn 6 maanden mee). Nu trekt hij daar dus heel de living en veranda mee rond. Aan één handje stappen lukt nog niet echt. Het is tot nu toe maar bij een paar stapjes gebleven. Op dat vlak is ie blijkbaar wat onzeker, want hij kan het dus wel degelijk, maar zodra ie doorheeft wat ie aan het doen is, laat ie zich vallen. Hij heeft dus een beetje schrik. Idem voor zelfstandig staan, ook weer die schrik. Ach ja, ’t komt wel eens hé. Alleen is het opheffen een heus karwei aan het worden, ’t ventje weegt nu al wel 10,5 kg ongeveer…

Zodra de eerste echte zelfstandige passen gezet worden, post ik nog wel eens een filmpje!

Advertenties

4 gedachten over “deugnieterij

  1. Geweldige fase, hé? Vooral dat je aan zijn oogjes kan zien wat hij van plan is, en dat hij goed genoeg weet dat het niet mag. Als je consequent bent met wat je toelaat en wat niet, dan zal het hem snel duidelijk worden, en dan ga je later ook minder last hebben. Want die grenzen aftasten doen ze op elke leeftijd, hoor! 🙂

  2. Zo herkenbaar van mijn eigen veertienmaanderke, zowel de streken als het proberen stappen. Qua stappen staat ze een klein beetje voor, ze stapt heel goed aan één handje, al een tijdje, maar helemaal loslaten heeft héél lang geduurd. Ze zit in de overgangsfase nu: af en toe eens drie-vier stapjes als je haar klaar zet en met mama als lokmiddel, maar als ze ergens naartoe moet dan kiest ze nog resoluut voor handen en knieën. Och, laat die knollekes maar op hun eigen tempo opgroeien, ze komen er wel als ze er klaar voor zijn.
    En qua gewicht zitten ze ook gelijk, 10,5-11 kilo is ongelooflijk zwaar als je dat honderd keer per dag moet opheffen. Ik merk nu dat ik verkeerd hef, na een week vakantie doet mijn rug echt wel pijn.

  3. Heel herkenbaar verhaal hoor, maar toch zo plezant hé…..
    Morgen gaat Arne van start op zijn eerste kinderloop……400 meter, je leest het wel hé.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s