oepsie

Het lopen zit al een tijdje in het slop. Samen met m’n gezondheid. Vorige vrijdag liep ik nog wel een toerke van 7 km, maar de hartslag was weer wat hoog en ik vond dat ik nogal stevig op m’n adem moest trappen. Zaterdag werd duidelijk waarom: ik voelde me weer wat grieperig. Al m’n pezen, gewrichten en spieren deden pijn, ik had wat verhoging en een algemeen lamlendig gevoel. De week voordien ook al, en als ik wat dieper begon na te denken…eigenlijk al een tijdje dat het zo wat op en af gaat. Half juni zowat alles van bovenste luchtwegen ontstoken en een week lang geen stem gehad, oorontsteking, sinusitis, keelontsteking. In Texel kreeg ik plots last van aften in m’n mond. Dan vorige week al zo’n dag een grieperig gevoel. En dan gewoon ook de vaststelling dat ik maar niet fit lijk te geraken. In mei liep ik probleemloos 1, 5 uur en nu de laatste weken raak ik amper voorbij het uur. Pfft…what’s going on? Zondag voelde ik me nog slechter en raakte ik van heel de dag amper m’n bed uit.

Koppig en plichtsgetrouw als ik ben, ging ik maandag wel werken (dus om 6u opstaan, en het slapen lukt ook al niet zo goed de laatste tijd). Ik belde wel even naar de dokter voor een afspraak voor ’s avonds. Het idee vormde zich in m’n hoofd dat ik misschien wel eens met artritis zou zitten. Tja, echt alles deed pijn en mijn mama heeft dat in felle mate, dus zo gek vond ik dat idee nu ook weer niet. Maar ook de ziekte van Lyme kwam in me op. Begin juni sloeg ik na het lopen een beest weg uit m’n knieholte. Misschien een teek? Geen idee. Maar soit, twee weken later begon wel het gesukkel. Naar de dokter dus, m’n verhaal gedaan en hij nam me direct heel au serieux. Dus bloedafname, met extra testen op artritis en Lyme en the usual suspects. Wel wachten tot donderdagavond voor de uitslag. Of ik niet eens een weekje ziekteverlof wou? Nope, ik ben nog in m’n proefperiode, dus wil daar niet van “profiteren” was m’n antwoord. Hij drong niet aan (maar dat had ie beter wel gedaan natuurlijk).

Dus dinsdag weer gaan werken en toen ik ’s avonds thuiskwam, merkte ik plots een bizarre uitslag aan m’n voeten en onderbenen, allemaal piepkleine rode spikkeltjes. Het jeukte niet, maar ‘k kon er toch niet naast kijken. De uitslag zag er uit zoals op de foto hieronder (dat zijn niet mijn benen hé, foto van ’t internet geplukt)

Wat moest ik daar nou weer van denken? Omdat het toch nog wachten was op de uitslag van het bloedonderzoek, besloot ik te wachten met de dokter te bellen. Woensdag weer gaan werken en tegen ’s avonds kwam er plots hevige hoofdpijn op. Zo van die hoofdpijn dat je gewoon niet meer weet wat boven en onder is, ‘k wist met mezelf geen blijf. Dafalgan hielp niet, paracetamol ook niet, het werd een nacht lang afzien en de volgende morgen stond ik er dus mee op. Gelukkig had ik donderdag een dagje verlof, dus kon ik wat uitslapen. Dat was buiten Seppe gerekend die besloot om om 7u op te staan. Uiteindelijk bracht een cocktail van paracetamol met ibuprofen verlichting. M’n temperatuur zakte weer (want die was ook al elke dag 37,5°C) en de hoofdpijn minderde. Dus ik besloot om toch te doen wat ik van plan was te doen op m’n dagje verlof. Nl. met Seppe op stap, want da’s momenteel iets minder vermoeiend en intensief dan er een hele dag mee thuis spelen 😉 De frisse buitenlucht deed trouwens effe deugd 🙂

Donderdag om 17u dan gebeld naar de dokter voor de uitslagen. Die waren niet zo super. Witte bloedcellen waren veel te laag, bloedplaatjes ook, leverwaarden waren verstoord en er zaten ontstekingsfactoren of zoiets in m’n bloed. De artritis- en lyme-testen waren wel oké, dus dat was het al zeker niet. Toen vroeg hij hoe hij het nu ging en ik vertelde van de barstende koppijn en de uitslag op m’n benen. Oei, reageerde hij. En of ik wel onmiddellijk kon langskomen, want die uitslag wilde hij wel even bekijken. Dus Seppe weer opgeraapt en naar de dokter (onze buurman dus, lekker makkelijk). Toen hij m’n benen bekeek, zag ik hem toch wel zorgelijk kijken. En dan die hoofdpijn erboven, en de bloedwaarden…Neen, hij was er niet zo gerust in en wou alle risico’s uitsluiten. Hij zei dat ik wel wat symptomen van een beginnende hersenvliesontsteking vertoonde. Wat hij me niet vertelde (maar wat blijkbaar in z’n briefje voor de spoed stond, vertelde de spoedarts), was dat hij ook bezorgd was om m’n bloedstolling en dus misschien een hersenbloeding aan het doen was. Dus ik kreeg een verwijsbrief voor de spoed mee en het dringende verzoek om daar zo snel mogelijk naar toe te gaan. Uiteindelijk zijn we pas om 19u30 kunnen vertrekken omdat ventje wat op z’n werk was blijven plakken. Seppe moest ook mee, want met dat schoonouders op verlof zijn, hebben we geen noodopvang natuurlijk…

In de wachtzaal gelukkig niet te lang moeten wachten. Dokter 1 kwam me al een eerste keer onderzoeken, bekeek de uitslag, deed wat testen met m’n ogen en nek. Hoofdpijn was toen trouwens al weer volop terug, de pilletjes van overdag waren al lang uitgewerkt. Niet veel later werd ik onder de CT-scanner gelegd en er werd ook een foto van m’n longen gemaakt. Een verpleger kwam bloed prikken en stak plots een infuus op. Bleek pijnstiller te zijn om m’n hoofdpijn wat te verlichten. Rond 22u kwam dan het nieuws dat ik me niet te veel zorgen moet maken. De hoofdscan was goed, de longfoto ook. Daarbovenop het feit dat ik geen koorts had, enkel wat verhoging en dat er geen sprake was van nekstijfheid, was voor hen helemaal een signaal dat er niets superernstigs aan de hand was. Alleen was de hamvraag…wat dan wel? Dokter 2 onderzocht me, maar zij was slechts een stagiaire. Dus kwam haar chef (dokter 3) een half uurtje later ook maar eens langs, om krak hetzelfde onderzoek te doen. En ondertussen was het wachten op de bloedtesten. Dokter 3 zorgde trouwens voor de ultieme Dr. House M.D.-belevenis. Hij begon te zeggen dat ik vermoedelijk leed aan ITP (wat op m’n werk trouwens een verzekeringsproduct is, dus had al moeite om m’n lach in te houden), maar alleen voldeden sommige symptomen niet aan het ziektebeeld van die ziekte. Dus gingen ze nog wat verder gissen….Ventje en ik keken zo eens naar elkaar, en moesten moeite doen om niet in lachen uit te barsten. ‘k Kreeg al visioenen van allerlei therapieën die opgestart zouden worden en ik telkens nieuwe symptomen er bovenop kreeg en zo…Soit, we bleven ons gevoel voor humor behouden in ieder geval.

Uiteindelijk was het wachten tot ongeveer kwart na middernacht om te weten wat er dan wel aan de hand was, volgens die dokter dan toch. De resultaten van het bloedonderzoek, brachten geen nieuwe dingen aan het licht. Maar de symptomen in combi met de resultaten wijzen volledig in de richting van een uit de hand gelopen virale infectie die een beetje chaos veroorzaakt in m’n lichaam. De uitslag op m’n benen is “vasculitis”, onsteking van de vaatwandjes van m’n bloedvaten dus. In lichte mate trouwens, heb al foto’s op ’t internet opgezocht natuurlijk en ik mag duidelijk van geluk spreken. Je moet al goed zien om de fijne rode puntjes te zien. Die vasculitis is een reactie op die virale infectie, een complicatie dus. Veel valt er dus niet tegen te doen. Ik moet het nu 14 dagen rustig en relaxed houden, zijn de ergste symptomen (hoofdpijn, koortsigheid, algemeen belabberd gevoel) dan nog niet beter, wordt er een echo van m’n buik gemaakt en wordt er verder gezocht naar mogelijke boosdoeners.

Vandaag dus al heel de dag in bed gelegen (laptop ligt hier bij mij, lang leve wifi), met dat Seppe naar de crèche is. Volgende week hebben we sowieso vakantie en we plannen nu zelfs een nachtje weg, zodat ik me niet gedwongen voel van hier me op het huishouden te smijten en zo. Allé, we zien nog wel hé. Proberen van me rustig te houden, nie simpel voor een bezig bijtje als ik….

Advertenties

3 gedachten over “oepsie

  1. amai, wat een thriller om te lezen ! Maar gelukkig toch met redelijk goed einde. Verzorg je goed en het is inderdaad een goed idee om toch weg te gaan. Ik heb dat ook als ik ziek ben, wil dan nog persé van alles in het huis doen en voel me dan natuurlijk nog meer belabberd ! Goed dat je dokter je toch maar snel doorverwezen heeft ! Alle duimpjes op dat het met rust gewoon herstelt ! Doe-da-goe (Lees : RUST !) 😉

  2. Dat van dat gezelschap in de lappenmand was maar om te lachen, zenne! Ik sjot je d’r uit! En rap een beetje! 🙂
    Zonder zwansen: gelukkig was het niet zo ernstig als een hersenvliesontsteking of een hersenbloeding. Al kan ik me voorstellen dat je toch wel effe héél ongerust bent geweest. Nu goed rusten! Ik heb gelezen dat jouw ventje alles kan wat een goeie huisvrouw kan, dus laat hem maar draven!! Sorry hé, Koen. 🙂 Veel beterschap, Ruth!!!

  3. Tjee….Ruth wat een bizar verhaal. Maar ik was er ook zeker van dat er niets klopte met je gezondheid. Nu eerst goed uitzieken en dan maar weer eens zien wanneer je het hardlopen weer oppakt!! Beterschap!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s