Murphy op bezoek…

Slecht karma, wet van Murphy? Wie zal het zeggen. Feit is dat ik maar op de sukkel blijf. Grrr….Het leek nochtans de goeie richting weer uit te gaan. Vorige week drie keer gaan lopen (zondag, woensdag en vrijdag) en telkens ging het lopen beter. Afgelopen zondag zat ik weer met goeie voornemens, maar werd ik geveld door een stevige vermoeidheid. Kwestie van signalen niet te negeren, het lopen maar wijselijk achterwege gelaten. Zondagnacht kwam de reden van die vermoeidheid naar boven. Ik kreeg een allergie-aanval van jewelste. Niet niezen of snotteren of wat dan ook, wel benauwd gevoel alsof een betonnen blok op m’n borstkas werd gedumpt. Piepende ademhaling, hoesten en het gevoel dat ik aan het stikken was. Genoeg om me een hele nacht uit m’n slaap te houden. Ik had geen anti-allergie-medicatie meer in huis, dus was het een kwestie van uitzweten. Maandag dus als een zombie naar het werk en m’n loopgerief maar wijselijk thuis gelaten (want ik wou eigenlijk de gemiste beurt van zondag goedmaken op maandag…).

zo liep ik er ongeveer bij de maandag:

Maandagavond dan…allergiepilletjes gehaald, dus dat ging weer beter. Gaat plots de telefoon en ik moest me haasten doorheen het huis om hem aan te nemen. Haast en spoed is zelden goed…bang! M’n kleine teen gestoten tegen de poot van de tafel. Oh niks ergs denkt een mens dan. Alleen zwol m’n teentje op tot het dubbele van z’n normale omvang en deed het een uur later nog venijnig pijn…Dorie toch hé, gebroken of gekneusd dus. Pfftt…

Dinsdag, na een deugddoende nacht, toch vol goeie moed die sporttas mee naar het werk gezeuld, ook al kreeg ik m’n gewone schoentjes niet aan (teentje nog altijd dik en ondertussen ook mooi blauw gekleurd) en moest ik m’n toevlucht zoeken tot iets ruimere instappers.

Dinsdag dus….een uurtje voor ik zou gaan lopen, moest ik plots meer en meer naar het toilet…voor amper een drupje en dat begon dan ook nog venijnig pijn te doen. Huh, wa’s da nou? Toch gaan lopen en natuurlijk halverwege ook weer naar het toilet moeten hollen (gelukkig is er één in ’t Middelheimpark). Op zich ging het lopen echter wel goed, ondanks de pijnlijke teen en druk op m’n blaas. Constante druk alsof ik superdringend moet gaan, maar niks lossen bij wijze van spreken. Direct keiveel water beginnen drinken in de hoop van de boel goed te spoelen, want naarmate de namiddag vorderde werd het erger en erger. Elk toiletbezoekje werd een marteling en ik moest zowat om de 5 minuten (collega’s zullen nogal gedacht hebben…). Onderweg naar huis aan de Carestel gestopt en bij m’n schoonouders (waar Seppe die dag zat) op 5 minuten tijd ook nog eens twee keer…De rit naar huis werd hels en toen ik thuis kwam, plaste ik letterlijk bloed. Oei, da’s wel niet zo goed natuurlijk. Huisarts gebeld en die bleek met vakantie (dankuwel Murphy). Dus naar de vervangarts, die helaas m’n historiek van de voorbije weken niet kent. Hem dus eerst heel het verhaal vertelt en dan natuurlijk in potje geplast (knalrood) en fysiek onderzoek (duw op m’n onderbuik deed me steigeren, maar de kloptest op m’n nieren was wel goed, oef). Acute blaasontsteking dus, vermoedelijk veroorzaakt door m’n gebrek aan weerstand (dank zij die zware virale infectie). Gisteravond dan stevige dosis antibiotica moeten innemen in gezelschap van Nurofen en gelukkig is de last nu draaglijk geworden. De antibiotica begint dus aan te slaan. Vrijdag weet ik de uitslag van het urine-onderzoek, welk beestje nu weer amok aan het maken was….

Pfffttt….What’s next?

Advertenties

5 gedachten over “Murphy op bezoek…

  1. Ik kan maar één ding zeggen na het lezen van je blog: Beterschap!
    Blijf niet doorhollen (figuurlijk), maar nemen even rust. Je lichaam geeft niet voor niks signalen…

  2. Ieps, even om te zeggen dat mijn wederhelft een paar jaar geleden ook vasculitis gehad heeft (http://www.lienweb.be/2008/02/19/nieren-en-vasculitis). Hij heeft daar toch best lang last van gehad (vermoeidheid, algemeen gevoel van onbehagen) en hij is toch een jaar of zo opgevolgd geweest door zijn specialist. Niet te veel hooi op je vork nemen dus! Hoe en waarom doe je het toch ook, met een kapotte teen en een blaasontsteking toch willen gaan lopen? 🙂

  3. Je hebt je portie ontstekingen al wel gehad voor de komende 5 jaar, als je het mij vraagt.
    Je hebt niet veel keuze buiten geduld hebben en jezelf goed verzorgen. Beter nog: lààt jezelf goed verzorgen! Veel en snelle beterschap gewenst!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s