Falende systemen…

Eindelijk vakantie! Een weekje maar, maar manman…ik heb het nodig! Het zijn een paar drukke hectische werkweken geweest en ook thuis is het alle hens aan dek met ons loperke in huis, het huishouden (dat nu compleet op z’n gat ligt) en dan nog proberen nu en dan wat te trainen….Ik krijg het weer eventjes niet gebolwerkt en voel dat ik wat moet opletten of ik steven terug af op een burnout. Gelukkig hebben we dus een weekje om weer de batterijtjes te gaan opladen. Het zal deugd doen. Lekker uitslapen (allé, tot 7u30 is voor mij uitslapen hé, op werkdagen is het alle hens aan dek vanaf 6u ’s morgens) en volop genieten met zoonlief. Meer hoeft het niet te zijn.

De trainingen verliepen de voorbije twee weken met serieuze ups and downs. Terug volop op schema aan het trainen en dat is vrij goed gelukt. Telkens trainingen van tussen de 50 en 60 minuten met wisselende tempo’s. Echt mijn ding wel momenteel, langer hoeft het echt nog niet te zijn (da’s meer weer voor volgend voorjaar of zo).

Wel kamp ik met stevig falende technologie. Nu gelukkig hoef je als loper niet persé afhankelijk te zijn van die technologie, zolang je maar loopschoenen hebt en benen die mee willen werken, dan lukt het lopen meestal wel. Maar het is wel leuk, zo’n gadget à la Garmin, maar verdikke, mijn Garmin 310XT heeft serieus wat kuren gehad de afgelopen week! Grrr…

Het begon vorige week toen ik eindelijk eens een software-update liet uitvoeren op m’n toestel. Telkens ik m’n trainingen overzette op de PC kreeg ik een melding dat ik dat moest doen, dus dan toch maar eens gezwicht. Pfftt…..beter niet gedaan dus. Al mijn instellingen waren nadien natuurlijk ribbedebie. Maar toen ik dan woensdag onder de middag wou lopen, wou ie dus maar geen satellietverbinding maken. Uiteindelijk maar beginnen lopen zonder, en na 6 min. stond ik al bijna aan het park en had ie nog geen verbinding. Hem dan maar eens afgezet en terug opgezet en een minuutje later had ik dan toch verbinding….vond ie mijn hartslagmeter niet meer. Zucht…Tja, dan maar zonder hs-meting voortgelopen en de training verliep redelijk oké (behalve dat ie blijkbaar ook zomaar een autolap had geïnstalleerd, maar da’s nog zo geen ramp, behalve dat mijn eigen rondes daar niet echt mee overeenkwamen). Soit, door het rare begin van de training, waren mijn gemiddelden natuurlijk ook helemaal kadul geslagen.

Vrijdag dan weer gaan lopen. Om falende satelliettoestanden te omzeilen, besloot ik ’s morgens al eens het horloge aan te zetten toen ik van de auto naar het kantoorgebouw wandelde. Tegen dat ik daar was, had ie satelliet. ’s Middags had ik dan bij de start van de training onmiddellijk satellietontvangst, dus dat truukje werkte blijkbaar 🙂 Maar dan dook er weer een nieuwe kinderziekte op, alleen dacht ik dat ik gewoon een ongelooflijk slechte dag had. Ik heb op m’n scherm het gemiddeld rondetempo staan, zo weet ik dat ik gemiddeld het juiste tempo loop cfr. mijn schema. Vrijdag moest dat 6:17 min/km zijn, en ik zag steeds tempo’s van rond de 6:30 min/km op m’n scherm en soms zelfs nog trager en af en toe eens een beetje sneller. Dus ik maar gas geven en gas geven en gas geven en moe worden en ’t gevoel hebben dat ik mezelf kapot aan het lopen was…Achteraf bij het bekijken van m’n data zag ik dat ik een groot deel van de tijd meer dan 10 km/u liep en dus ook bijna steeds sneller dan 6:17 min/km…Er loopt dus iets mis met die tempomiddeling. Gemiddelde snelheid bleek achteraf op die 50 minuten dus 6:10 min/km te zijn. Heel bizar dus en m’n training ook gewoon veel te snel gelopen, wat het slechte gevoel wel verklaart.

En vandaag was het dan weer de hartslagmeter die tilt sloeg. De rest werkte nu wel (heb wel m’n schermpje niet meer op gemiddeld tempo gezet maar op reëel tempo). Maar het laatste kwartier liep ik blijkbaar met een hartslag van rond de 230, jawadde! Mijn eigen schuld deze keer, had na de laatste training de band niet supergoed uitgespoeld en daar reageert ie zeer gevoelig op… Sowieso zat vandaag het gevoel ook weer heel slecht en was het echt een bah-training. Nochtans zat het tempo goed (en de hartslag de eerste 40 minuten ook, zo rond de 135), maar mijn benen voelden loodzwaar aan en ik was blij toen m’n huisje weer in zicht was….

Dus…met het weekje vakantie, neem ik ook maar eens een paar dagen loopvakantie en sla ik dus een trainingske over. Normaal gezien ga ik vrijdag weer eens lopen, als de operatie van mijn papa tenminste goed verloopt (het wordt dus geen volledig zorgeloze vakantie helaas)….

De komende dagen gaan we in ieder geval zo veel mogelijk proberen te genieten van dit knulletje hier se 🙂

Advertenties

5 gedachten over “Falende systemen…

  1. We zijn het zo gewend om al die parameters in ’t oog te houden dat we nog moeilijk zonder kunnen. Zééér herkenbaar 🙂 Maar zo lang jouw beentjes nog meewillen, is er niks aan het handje! Geniet van jullie verlof en laad de batterijen maar extra goed op!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s