dit is hem…

de veroorzaker van mijn chronische bronchitis waar ik nu al even mee kamp, is gekend. Dit is hem:

Creepy little bastard hé. Gelukkig is ie zo ieniemienie in ’t echt dat je hem met ’t blote oog niet kan zien, mister huisstofmijt. De resultaten van mijn bloedonderzoek laten geen ruimte voor twijfel: ik kamp met een héél erge reactie op de huisstofmijt. De waarde in het bloed mag niet boven 10 uitkomen, bij mij zat het ruim boven de 100! En dat zelfs ondanks het feit dat ik al drie weken anti-allergiemedicatie aan het innemen was, waardoor de dokter zei dat de resultaten hierdoor al lager zouden zijn. Een heel felle reactie dus.

Anderzijds ook wel opluchting dat de boosdoener gekend is. Maar een huisstofmijt helemaal terugdringen is niet zo simpel. We stofzuigen geregeld (hebben trouwens ook maar twee matten in huis liggen, de rest is vloer en laminaat), maar tja, ik kan dat niet elke dag doen of ik zou m’n job moeten opzeggen bij wijze van spreken, om dan de hele dag met dweil en stofzuiger rond te lopen..En dan nog kruipt stof op plaatsen waar je niet zo makkelijk aan kan en zo. En dan ons Seppe met al zijn knuffels, het fleecedekentje in de zetel om lekker knus onder te liggen (doe ik dus beter niet). Ach ja, we proberen het huis zo proper mogelijk te houden en zo veel mogelijk te verluchten (in de winter ook niet altijd evident, zeker niet op werkdagen) en hopen dat de nieuwe medicatie de klachten een beetje houdbaar houden…

Ik hoest dus nog steeds, maar het zijn al heel wat minder hoestbuien en ’s nachts is het ook een pak beter en ik slaap wel weer vrij goed (de nieuwe medicatie moet ik trouwens vlak voor het slapen innemen, omdat het nogal verdovend is (vandaar da’k ook beter slaap, héhé).

En wat merk ik nog: het lopen doet me enorm deugd. Alsof mijn longen effe een grondige reiniging ondergaan tijdens het lopen, anders dan dat kan ik het niet omschrijven. Woensdag verklaarde m’n collega me voor gek dat ik onder de middag ging lopen, omdat ik die ochtend nogal veel aan het hoesten was geweest. Maar de training verliep dus super. 40 minuutjes aan een rustig tempo gejogd (9 km/u) en naarmate de training vorderde, beterde mijn ademhaling en dat was zelfs aan m’n hartslag te merken. Vrijdagmiddag idem dito. In het begin nog een beetje een stokkende ademhaling maar gaandeweg kon ik beter en beter ademen. En ook vanmorgen tijdens m’n duurloopje van een uur, ging gaandeweg mijn hartslag weer lichtjes in dalende lijn en leken mijn longen zich goed open te zetten. Een natuurlijk ontstoffingsmiddel dus, haha.

Soit, ben wel blij dat het lopen dus toch nog vrij goed gaat. Ik voel wel dat ik nu niet aan toptempo moet lopen, want daarvoor ben ik nog wat te kortademig.  Dus volgende week in Lier verwacht ik niet in een tijd onder de 55 min te kunnen finishen. Dat wordt dus een gewone duurloop in plaats van aan wedstrijdtempo te lopen, zo rond de 10 km/u zou wel tof zijn eigenlijk. We zien wel hoe het de komende week gaat.

 

Advertenties

3 gedachten over “dit is hem…

  1. Een betere motivatie om te lopen kan je niet hebben, als ontstoffingsmiddel dus 🙂
    Gelukkig weet je nu wat de oorzaak van je klachten zijn en kan je er rekening mee houden. Veel beterschap!

  2. die collega’s van ons verklaren ons precies vaker voor gek. Maar ik heb zelf ook al wel gemerkt dat de lucht in de parken enorm goed is, zelfs beter dan bij mij thuis in de buurt met al die houtkachels.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s