die kerstdagen toch…tijd voor wat reflectie

Zo, kerstavond is zonder problemen gepasseerd en ook deze Kerstdag verloopt aan een relaxed tempo. Alhoewel…vanmorgen was het toch eventjes afzien met ons ziek Seppeke. Hij kiest zijn momenten wel uit om ziek te worden hoor. Vrijdagmorgen stonden knullie zijn beentjes en armen vol met rode vlekjes. Ook op zijn kinnetje is het één groot vlekkenfestijn, niet om aan te zien. En hij was lastig, huilerig, wist met zichzelf geen blijf. Het arme dutske. Gelukkig hadden we al verlof en hoefde hij dus niet persé naar de crèche (ook al was dat wel de bedoeling, want we hadden nog e.e.a. in orde te brengen voor het bezoek van zaterdag). ’s Avonds naar de dokter en onze knul blijkt een nogal exotische kinderziekte te hebben, het syndroom van Gianotti-Crosti. De naam klinkt zwoel en sexy en doet denken aan een gezellig terraske aan één of ander Italiaans meer, maar helaas zorgt het gewoon voor veel overlast bij ons kleine ventje. Maar het is onschuldig en gaat gewoon weer over, over een weekje of misschien wel twee…Helaas voor hem, komen ook nu zijn hoektanden door. En het tandjesleed is zo dus ook weer begonnen. Wat is dat toch al afzien geweest voor hem, die tanden. Ook nu weer…afzien van de pijn, zijn vingers kapotbijten, koorts, en vooral veel bij mama willen zijn. Sinds vanmorgen zijn de hoektanden bovenaan eindelijk te zien, twee witte punten die doorkomen. Oef. Nu die onderaan nog en dan zal het ergste leed weer geleden zijn….

En zo is het dus wel iedere kerst dat er dingen mislopen. Meestal begeeft alle machinerie in huis het met kerstmis. Zo typisch hé, dat dingen kapot gaan en net die dagen kan je géén ene hersteller bereiken. Zo zat ik al menige jaren zonder verwarming op kerstdag. Gelukkig (hout vasthouden) is dat dit jaar niet het geval. Er is wel een TL-lamp kapotgegaan gisteravond….Dus de vloek is nog niet helemaal weg.

Maar soit. Buiten een ziek knulletje vanmorgen met plotse verlatingsangst (ik mocht geen seconde uit zijn blikveld verdwijnen), die pas na héél véél gehuil en geschrei terug zijn bedje in te krijgen was voor een zeer nodige ochtenddut (hij zat al een uur te geeuwen en in zijn ogen te wrijven, maar wou me dus niet lossen), is Kerstdag voorlopig al zeer goed verlopen. En relaxed.

Nadat Seppe dus weer zijn bed in dook voor zijn ochtenddut, trok ik mijn loopplunje aan voor een heerlijk ochtendloopje van een uurtje. Opnieuw een audioboek op de Ipod gezet (terug eentje van Anthony Robbins – Get the Edge) en de bossen van Boortmeerbeek ingedoken. Terwijl ik luisterde naar de inspirerende praat van Robbins, dwaalden mijn gedachten vaak af naar die lieve meid die ons nu vanuit de hemel gadeslaat, maar ook naar mijn eigen doelen in het leven en naar wat een bizar jaar het het voorbije jaar toch is geweest…

2011 begon voor mij alleszins niet positief, met een serieus overspannen gevoel en compleet op van de stress. Het zette me aan tot stevige zelfreflectie en deed me besluiten van wat dingen om te gooien. Ik veranderde van werk en vond zo stilletjesaan mijn draai terug. Dan liet mijn gezondheid me weer in de steek. Een zware virale infectie vloerde me in juni en de gevolgen lieten zich voelen tot in september. Dankzij een osteopaat vond ik een uitweg uit die negatieve spiraal en nu is mijn gezondheid weer tiptop en kan ik ook weer volop genieten van het hardlopen.

En een aantal dingen zijn nu in gang gezet waar ik mezelf volop in wil smijten. Zo is er dat dekselse dieet. Begin 2011 woog ik 67 kg, veel te veel voor mijn minieme 1m60. Doel was toch minstens die 7 kg zwangerschapskilo’s die ik nog meesleurde, kwijt te geraken in 2011. De eerste twee maanden verliep dat heel goed: ik zakte al snel tot 64 kg….en bleef op 64, en bleef op 64, en bleef op 64, en bleef….Zucht. Wat een frustratie!! Het vlotte niet meer, ik hongerde me uit, dan probeerde ik weer dit en dat…En dan kruist ons Jessica mijn pad en die is er, na lang zoeken en veel dingen uitproberen, toch in geslaagd om mee de boosdoener in mijn dieet te identificeren. Een boosdoener die bij andere mensen wel een weldoener kan zijn, maar bij mij dus een dikmaker…brood. Nu schrap ik zo veel mogelijk het brood uit mijn menu en vervang ze door eiwitten en zie…op een paar weken tijd is mijn gewicht gezakt tot 61 kg en gisteren (zaterdag) zat ik zelfs op 60,8 kg. Nu met de feestdagen is het wel wat hopeloos, dat diëten, maar ik hoop toch het nieuwe jaar in te zetten met maximum 62 kg op de weegschaal en dan gaan we in 2012 voor de 58 kg. Kwestie van doelen te stellen hé 🙂

En dan is er nog dat tweede belangrijke doel: ik ga weer “studeren”. Nou ja, studeren is een zwaar woord, maar hetgene dat ik zal doen de komende maanden zal toch wel wat tijd opsouperen. Een cursus “creatief schrijven” ligt hier pal naast mij en ik heb er het voorbije uur al wat in gewerkt en de goesting is groot om er de rest van de dag mee bezig te zijn (maar straks kerstdiner bij de schoonouders, dus dat zal helaas niet lukken). De reden voor die cursus komt weer voort uit die grondige zelfanalyse die ik gedaan heb. En één van de vragen die een mens zichzelf stelt is dan “wat doe ik graag” en tja…het feit dat ik al sinds 2003 blog en  dat ik op het werk niets liever doe dan aan brochures en teksten werken, wil al wel iets zeggen zeker? Schrijven doe ik dus graag, en ik wil daar dus verder in gaan. Op het werk werd het alleszins al opgepikt, want ik kreeg de vraag van de marketingmensen of ik niet op hun afdeling wil komen werken. Met plezier dus. Over een paar weken maak ik de overstap. De manager weet trouwens van mijn cursusplannen en ook over mijn uiteindelijke doel (copywriter worden) en staat er helemaal achter. De overstap naar marketing is dus een logische stap in mijn uiteindelijke doel. ’t Is dat het zo moet zijn hé 🙂

2012 wordt dus een jaar om naar uit te kijken. Een nieuwe job, een boeiende cursus en ook wel wat loopplannen die voor de nodige ontspanning moeten zorgen. Dat doel van een marathon (mijn eerste sedert 2008, dus dat wordt weer als een echte eerste keer) blijft ook volledig overeind in mijn hoofd, maar eerst maar eens terug een halve marathon doen. Volgende week schrijf ik me in voor Rondje Tilburg op 6 mei. Ik heb er al zin in!

Aan iedereen een fantastisch 2012 toegewenst!!

Advertenties

2 gedachten over “die kerstdagen toch…tijd voor wat reflectie

  1. Mooie analyse, Ruth. Je blijft niet in hetzelfde cirkeltje rondraaien, eens je frank is gevallen dat je in een verkeerd cirkeltje zit. Daar is moed voor nodig, en durf. Maar je ziet: het leven is aan de durvers. Uiteindelijk is het allemaal ten goede gekeerd.
    Voor jou en je familie ook een fantastisch 2012, en ik hoop dat we mekaar nog vaak gaan tegenkomen!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s