het ziekenkabinet en de peuterpubertijd

Dan heb je eens een weekje verlof, kan je het binnen de vier muren van je huis doorbrengen omdat je twee mannen ziek zijn. Om maar te zeggen: ’t is niet echt de topvakantie die we ons ingebeeld hadden. Niet dat we er op uit zouden trekken, maar een dagtripje had wel leuk geweest en we gingen ook wat lang-uitgestelde klusjes en aankopen doen. Je kent dat wel, al die dingen waar je al maanden van zegt van “we zouden eens een kaderke moeten kopen voor aan die muur” en “’t wordt tijd dat we die gordijn nu eindelijk eens gaan bestellen”. Dat gingen we dus allemaal deze week doen, want als je allebei fulltime werkt, dan gaat de zaterdag meestal op aan de dagdagelijkse boodschappen die een niet-fulltimer wel in de week kan afhandelen, en dan schiet er enkel de zondag over en dan wil je gewoon RUST.

Ik had in een vorig bericht al geschreven over Seppe zijn bizarre kinderziekte én het tandjesleed. Sinds vandaag (woensdag dus) is er eindelijk beterschap. De uitslag is aan het wegtrekken en bovenaan zijn twee punten van hoektanden te zien. Benieuwd hoe groot die vampierentandjes gaan worden, héhé. Een nieuw fenomeen maakt zich nu wel meester van onze superheld: de peuterpubertijd….Aaaaaarrrrrgggghhhh. ’t Moest er wel eens van komen natuurlijk, hij wordt 19 maanden volgende week en da’s zowat de moment. Ik herinner me een scène uit dat opvoedingsprogramma dat ooit op VTM kwam, waar zo’n kleuter een hele winkel bijeenbrulde van “ik wil een rendierhoedje, ik wil een rendierhoedje, ik wil een rendierhoedje!!!!”…Nu, gelukkig kan onze Seppe nog niet zo veel zeggen, dus dat hebben we nog niet voor. Maar als meneer zijn goesting niet krijgt, wordt ie wel wat driftig en dat deed ie vroeger (klinkt alsof ie er al 30 is, haha) nooit. Nu, hij heeft de verkeerde ouders uitgekozen, want wij geven dus NIET toe. Al zit ie te tieren en te krijsen, het werkt niet hoor. Wij kunnen daar dus perfect tegen, haha. En hij begint het door te krijgen. Maar vermoedelijk gaat het nog wel een paar weken duren. Ach, hoort bij het opgroeien hé, ik blijf het toch wel fascinerend vinden om mee te maken (ook al is het best vermoeiend). Morgen gaat ie een paar uurtjes naar oma, zodat wij een beetje mentale rust krijgen, oef 🙂

nukkige Seppe

Maar ventje dus….die neemt al sinds vrijdag antibiotica in voor een hardnekkige oorontsteking en lichte sinusitis. Het kerstweekend ging nog vrij goed. Gelukkig maar, want zaterdag was hij wel chef-kok van dienst voor mezelf, mijn ouders, mijn broer en die zijn vriendin. En dat is allemaal goed verlopen. Zondag mochten we zelf uit eten en toen voelde hij zich al wat minder. Maandag ging ook nog vrij goed en de nacht van maandag op dinsdag brak daar plots koorts uit bij hem en dinsdag was ie halfdood (mannen die ziek zijn, gaan dood hé) en raakte ie van de hele dag zijn bed niet meer uit. Heel de dag door had hij +39°C koorts, dus dat was echt niet goed. En al zeker niet omdat ie al aan de antibiotica zat. ’s Avonds kon de dokter nog even komen (ik blijf het herhalen…een buurman als huisarts is gewoon überhandig!) en die vond het ook wel verontrustend. Ventje zijn amandelen zijn ontstoken, wat normaal niet zou mogen door de antibiotica die hij al nam. Ook de oorontsteking was nog niet weg. Hij gaf onmiddellijk andere (sterkere) antibiotica en beloofde woensdagmorgen terug te komen om een bloedafname te doen. Zijn vrees was dat hij klierkoorts of zo zou hebben. Vanmorgen dus bloedafname en het goeie nieuws is dat we nu al weten dat het geen klierkoorts is, maar dat wel duidelijk te zien is dat hij een infectie doormaakt. Ondertussen heeft hij geen koorts meer, dus die nieuwe antibiotica slaagt gelukkig wel aan. Maar het belabberde gevoel blijft, dus dat wordt nog spannend zo vlak voor oudjaar (waarbij we weer wat gasten over de vloer gaan krijgen).

En bibi blijft gelukkig wel overeind in het ziekenkabinet. Als een echte Florence Nightingale stond ik in voor mijn zieke ventjes, wetende dat moest het andersom zijn, ik sowieso gewoon voor mezelf zal moeten zorgen en tegelijk ook voor Seppe. Het leven van een vrouw hé. Maar ja, we zijn dan ook het sterke ras.

Ik heb toch wel twee ontsnappingsmomenten genomen hoor. Maandag en vandaag ben ik er telkens even onderuit gemuisd voor een training van om en bij de 45 minuten. De lopertjes onder ons zullen wel verstaan waarom ik dat deed. Het was dé break die ik even nodig had, dat momentje me-time. De frisse lucht deed wonderen en ik kon er achteraf weer helemaal tegenaan.

En nog een voordeel van heel dat gedoe: ik heb al stevig kunnen werken aan de schrijfcursus, terwijl de zieken aan het slapen waren. Maar wanneer we al de rest nu eens gaan doen, weet ik ook niet hoor. Vanaf dinsdag weer gaan werken (en ventje al vanaf maandag) en dat zo tot ergens in april of mei (wanneer ze nieuwe ramen komen plaatsen, dus veel gaan we dan ook niet kunnen doen…). Ach ja…

 

 

Advertenties

Een gedachte over “het ziekenkabinet en de peuterpubertijd

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s