back on Trek

Met het lentegevoel nog steeds in het achterhoofd, was de goesting om te sporten deze week eigenlijk amper te stuiten. Moest mijn lijf meewillen en er wat extra tijd beschikbaar  geweest zijn, ik had al elke dag de loopschoenen aangetrokken. Maar ik ben me er bewust van dat ik echt niet overmoedig mag worden. Zo af en toe protesteert er al wel eens een spiertje of pezeke en da’s genoeg voor mij om te beseffen dat de machinerie nog steeds met de nodige zorg en liefde moet aangepakt worden om niet in panne te vallen.

Dinsdag echter wel gaan lopen en toen stond er nog eens een heuse intervaltraining op de planning. 2 x 800, 600 en 400 meter met telkens een minuutje pauze ertussen. Het ging super. De versnellingen gingen telkens iets over de 12 km/u (dat was het streeftempo) en tussenin zakte de hartslag altijd goed tot rond de 130 à 135. Het grafiekske dat uit m’n Garmin rolde, leek wel een heuse bergetappe. Tijdens de versnellingen vloekte ik altijd wel als zot en telde ik de meters af naar het einde, maar uiteindelijk was ik na de ganse training eigenlijk helemaal niet moe. Maar ‘k zie mezelf nog altijd geen 10 km lang aan dat tempo lopen hoor.

Vandaag dan eens iets helemaal anders. Ik zat al een week lang uit te kijken naar dit momentje. Vandaag ging namelijk de dag zijn dat ik eindelijk nog eens mijn Trek van onder het stof zou halen en zou gaan fietsen. Van ’t weekend, met dat lentegevoel in mijn lijf, besefte ik plots dat ik het fietsen eigenlijk wel miste. En tot mijn eigen verbazing stelde ik ook vast dat het al dik 1,5 jaar geleden was dat ik met Trekkie gefietst had. Een viertal weken na de geboorte van Seppe heb ik er wel eens mee gefietst in afwachting dat ik terug mocht beginnen met lopen. En toen ik weer mocht (en kon) lopen, ging Trekkie aan de kant en sindsdien was het er niet meer van gekomen (wel eens met de zware stadsfiets op pad, met Seppe achterop, maar dus niet meer echt fietsen als training).

Vandaag had ik tijd om er eens terug werk van te maken, dankzij een namiddagje vrij en eventjes een beetje tijd voor mezelf tussen wat huishoudelijke taakjes door. Maar eerst nog een serieuze uitdaging: Trekkie weer berijdbaar krijgen. Niet alleen lag er een dikke laag stof op, ook de banden stonden zo plat als iets. De pomp was bij onze verhuis vorig jaar spoorloos verdwenen, dus was ik een nieuwke gaan halen. Maar blijkbaar een foute, want die nieuwe pompkes tegenwoordig zijn niet meer zo van die modellekes met een slangeske aan, maar van die rare dingen met enkel een gaatje en dan moet je dat op dat ventieltje duwen en dan aan een hendeltje trekken om het spel te blokkeren en….allé ja, you get the picture. Het gaatje pastte niet op het ventieltje en door mijn gewring en geduw hoorde ik ineens een krak en hops…daar lag ineens een stukje ventiel op de grond. Shit shit shit.Volgens mij was het universum ermee gemoeid. Ik had gisteren nl. tijdens de lunchpauze nog met collega B. erover bezig geweest over mijn fietsplannen en hij zei dat ik toch eens dringend moest leren om een band te vervangen, voor het geval ik eens plat zou rijden….Danku universum. Nu moest ik dus een band vervangen. ’t Was gelukkig de voorband, want zo’n achterwiel eraf halen met heel die versnellingsapparatuur…zoiets laat je beter niet aan mij over. Het lot wil dat ik ooit eens vooruitziend was en bij de aanschaf van de Trek destijds had ik me ook al een setje bandenlichters en een extra binnenband aangeschaft. Maar bibi had dus nog nooit een binnenband van een fiets vervangen dus het werd toch wel spannend. Met veel improvisatietalent, ongelooflijk hard gevloek, het nodige getrek en gesleur (buitenband lichten is toch niet zo makkelijk, wiel eraf krijgen ook niet en het erachter allemaal terug opkrijgen was ook weer een uitdaging van jewelste), is het toch gelukt. Oef! En in de berging ook nog een klassieke ouderwetse fietspomp (mét slangetje) gevonden en de banden opgepompt gekregen. Jiehaa, ik kon eindelijk vertrekken!

foto via http://www.green-wheels.org

En dan kon ik eindelijk vertrekken, begon het te regenen en de wind nam nog wat in kracht toe. Aaarrrgghhh….Maar allé,  van die weerfactoren heb ik me niets aangetrokken. De wind was hels met momenten, de regen was na een minuutje of twee alweer gedaan. Door de wind werd het direct wel een zware fietstraining, quasi intervaltraining eigenlijk (stukken rugwind waren dan heerlijke pauzemomenten). Uiteindelijk 40 minuutjes gebold en slechts 14 km afgelegd, dus nu niet direct een tempo om U tegen te zeggen. Maar ik heb dan ook echt geen fietsbenen meer en met die wind had ik soms het gevoel dat ik gewoon ter plaatse bleef trappen.

foto via http://getagripcycles.com

Ook moet Trekkie wel eens binnen bij de fietsenwinkel om alles terug goed te laten afstellen. Heb de volledige training op het grootste voorblad gereden, omdat de versnellingen dus wat haperen (te veel stof of zo vergaard zeker). De achterbladen schakelden gelukkig wel vlot, zodat ik het via die weg wel wat lichter of zwaarder kon maken afhankelijk van de omstandigheden.

En tot daar dus mijn eerste fietstraining van het jaar. Er zullen er nog veel volgen. Allé ja, da’s toch de bedoeling. Vanaf maart ongeveer, als het weer het toelaat, is het namelijk de bedoeling dat ik één keer per week naar het werk fiets. Da’s enkele richting een 29 km, heen en terug dus 58 km. Een goeie duurtraining dus. Met de marathon in het vooruitzicht is een vierde training per week wel een must, maar ik durf die niet al lopend te doen gelet op m’n blessuregevoeligheid. Een fietstraining als alternatief, lijkt me dus de beste optie en op deze manier train ik toch wat conditie, maar worden andere spieren tot de actie geroepen. Hopelijk lukt het me zo om blessurevrij te blijven.

En om die reden begin ik dus nu alvast af en toe eens de fietsbenen wat wakker te schudden. Ook ben ik al een goeie rugzak gaan kopen, om mijn werkspulletjes in te steken (kledij en douchegerief kan ik op het werk kwijt in een locker, dus da’s geen probleem). Die rugzak had ik vandaag aan en ik heb hem niet gevoeld. Op een bepaald moment zelfs even gecheckt of ik hem nu echt wel bij had 🙂 Voor de geïnteresseerden, het werd de Deuter Cross Bike 18 rugzak, die ik met een serieuze korting op de kop heb kunnen tikken bij A.S. Adventure. Een handige compacte rugzak met toch heel wat ruimte binnenin, zelfs een apart vakje om natte kledij of zo in te stoppen en een ingewerkte fluo-gele regenhoes om de rugzak te beschermen bij natte omstandigheden of om je wat extra in het vizier te werken als het nog donker is buiten.Blij ermee dus 🙂

Morgenavond nog eens met de club gaan trainen. Da’s ook al een eeuwigheid geleden, maar in de winter loop ik echt niet graag ’s avonds in het donker. Als het donker buiten is, wil mijn lijf altijd maar gaan slapen 🙂 Maar ‘k ga het toch nog eens proberen morgen 🙂

Advertenties

2 gedachten over “back on Trek

  1. Grappige titel 🙂
    Jij kan meer dan ik, want ik kan nog altijd geen binnenband vervangen. Heb het eerlijk gezegd ook nog niet geprobeerd. Meestal zijn er bereidwillige stoere mannen in de buurt die het hulpeloze vrouwtje wel uit de nood willen helpen. Selectief feminisme, inderdaad 🙂 Knap dat je dat in je eentje wist te beredderen!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s