terug huppelen

2,5 weken lang moesten m’n loopschoenen noodgedwongen aan de kant blijven staan en dat was balen!! Gelukkig was het niet omwille van een stomme blessure, maar wel omdat ik zo ziek als een hond was. Echt…zo ziek was ik nu nog nooit geweest. Eerst bronchitis, gevolgd door een sinusitis en om het helemaal af te maken er ook nog een buikgriep bovenop. Ik wens het niemand toe. Ik was twee weken lang één brokje ellende en voelde me letterlijk gesloopt. Dus lopen was gewoon geen optie, ik was toch geen meter ver geraakt.

Sinds donderdag begon ik me eindelijk een beetje beter te voelen, vrijdag nog wat beter en zaterdag durfde ik weer buiten komen en dan iets verder dan 100 meter van mijn voordeur. Een ritje naar m’n ouders in Antwerpen, het deed deugd van eens uit mijn huis te zijn. Ik had ondertussen al wel elk gaatje en spleetje in de muren kunnen ontdekken bij wijze van spreke, ik was m’n eigen huis effe beugezien.

Zondag besloot ik het er gewoon op te wagen en ben ik mijn loopschoenen uit de kelder (naar waar ze even verbannen waren) gaan halen. Met volle moed vertrokken met als plan toch te proberen van een half uurtje te lopen. Maar zie…het liep een pak beter dan verwacht. Ik snapte er eigenlijk niks van. Ik ben al minder ziek geweest dan dit en dan ging de eerste training meestal voor geen meter. Maar nu ging het eigenlijk vlot. Enige minpunt was mijn hartslag, die was een pak hoger dan anders natuurlijk. Maar dat is niet zo verwonderlijk. Ik zat zondag nog steeds aan de antibiotica en na 2,5 weken stilliggen, zal de conditie er wel iets onder geleden hebben natuurlijk.
Uiteindelijk legde ik die zondag op m’n dooie gemakske 8 km af, een pak meer dan ik had durven hopen.

Maandag was ik natuurlijk zo stijf als een plank, haha. Maar met veel plezier ging ik dan wel terug werken. Nooit gedacht dat ik mijn werk eens zou missen, héhé. En vandaag dan onder de middag weer gaan trainen in de Antwerpse parken vlak bij het werk. Zalige training! Het liep geweldig vanaf de eerste meter en tot mijn verbazing was er plots gewoon een klein uurtje gepasseerd en had ik 9 km achter de kiezen. Hartslag nog steeds een tiental slagen te hoog, maar ze bleef toch al wat beter onder controle dan zondag.

Het weer is trouwens wel een hele verademing hé. Een kleine 3 weken geleden liep ik mijn laatste training bij -5°C en was ik precies een eskimo die daar liep te zwoegen. Nu slechts één laagje kledij aan (wel nog een shirt met lange mouwen, zo dapper was ik nu ook weer niet) en dat liep toch echt wel letterlijk een pakje lichter. Ik voelde me een pak vrijer tijdens het lopen en dat gaf me precies een hoop extra energie. Genieten! Komt daar nog bij dat ik nu sowieso een goeie zes kilo minder meezeul dankzij doorgedreven diëten (en het ziek zijn heeft die laatste 2 kg erafgewerkt) en het voelde dus helemaal aan als huppelen deze middag. Laat de lente maar komen!

Advertenties

2 gedachten over “terug huppelen

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s