cross-over

Maandag kon ik niet al te vlot stappen. Dat heb je als je na een halve marathon vergeet te stretchen. Wat dan weer het gevolg was van het feit dat ik onze Seppe direct na de finish in mijn armen sloot en ermee ging spelen op het springkasteel dat vlak naast de finish opgesteld stond (voor hem een allereerste keer!). Dus was ik maandag STIJF! Ik had zo echt gevoel dat ik nog nooit een meter zou kunnen lopen! Mijn linkervoet deed ook weer ongelooflijk veel pijn (zo’n “hielspoor-pijn”), zodat ik mankte, en op ’t werk was de trap naar de refter op het eerste verdiep mijn grootste vijand. Maar dinsdag was van die stijfheid al niets meer te merken, en ook mijn voet deed minder pijn. Woensdag pakte ik gezwind weer mijn sportgerief mee naar het werk en liep ik onder m’n middagpauze een toertje van een dikke 7 km, zonder enig probleem. Oef!

Het was me trouwens wel een bizar weekje. Op het werk hebben ze me niet veel gezien. Dinsdagnamiddag verlof om de werken hier in ons huisje wat te superviseren. In de woonkamer en onze slaapkamer werden nieuwe ramen gestoken. Donderdag had ik dan weer een hele dag opleiding bij Vlerick in Gent, voor de derde keer. Nog twee keer te gaan. Op zich een ongelooflijk interessante opleiding, ik ga elke keer weer geïnspireerd naar huis. Maar tegelijkertijd enorm vermoeiend want ik ben in totaal 4 uur aan het pendelen op zo’n dag en dat kruipt telkens wel wat in mijn kleren. Maar vandaag had ik dan weer een dagje vrij, om weer de werken te superviseren. Na het plaatsen van de ramen, moet namelijk de binnenafwerking nog gebeuren. Gezien wij allebei twee linkerhanden hebben, werd ook dat aspect uitbesteed aan de ramenfirma. Helaas bleek het grote raam in de living wat tijdsintensiever om plaatsen dan aanvankelijk gepland, zodat er een dag achterstand is. Volgende week zitten we dus nog stof te eten. Ach ja, het komt wel eens in orde zeker.

Soit, vandaag dus dagje verlof en ik heb de werkmannen toch even een uurtje aan hun lot overgelaten om een bezoekje aan Runner’s Service in Duffel te brengen. Dat wou ik eigenlijk woensdag al doen. Was zelfs op tijd gestopt op ’t werk om er dan snel op de rit van Antwerpen naar huis te passeren. Maar een vrachtwagen besliste er anders over door in Kontich tegen een geluidscherm te rijden. Ik stond dus zo’n 1,5 uur aan te schuiven vanaf de Craeybeckxtunnel tot Kontich en zag de klok maar vooruitgaan. Toen ik eindelijk uit de file was, was het kwart voor 6 en kon ik onmogelijk nog op tijd bij Runner’s geraken. Balen! Ik had echt goesting om mezelf nog eens in de watten te leggen en dan gooit zo’n stom ongeval al die plannen overhoop. Grrr….Maar allé, vandaag is het dan toch gelukt. Alhoewel het universum me echt wel wou tegenhouden. Door bv. dé straat aan de Runner’s af te sluiten waardoor ik héél Duffel moest rondrijden om uiteindelijk toch weer in de buurt te geraken en plaatsje te vinden etc…Soit, iemand zwaar-bijgelovig zou er vanalles achter beginnen zoeken, maar ik besloot niet in die val te trappen. En ben dus toch gezwind en vol goeie moed de Runner’s binnengestapt. Had m’n oude Brooks mee om effe te laten inspecteren. Wil er niet té lang op blijven lopen, kwestie van blessures te vermijden. Maar P. zei dat ik er toch nog een paar 100 km’s mee voortkan. Olé! Ik wissel ze sowieso toch af met een recenter paar, dus ze kunnen zo nog wel even mee. Toen zei ik dat ik kwam voor een paar cross-overs! P. rende vrolijk naar het magazijn en kwam terug met een stel schoenen die er voor mij niet echt als loopschoenen uitzagen. Huh, P., ik bedoel wel van die schoenen om van thuis uit over den beton richting bos en trail te lopen.Oei, blijkbaar wordt de benaming cross-over ook voor volleybal-schoenen gebruikt. Oepsie. Toen duidelijk werd wat ik echt wou, kwam P. met drie hippe schoenen af. Omdat ik al steunzolen draag, werden de Adidas-schoenen direct weer opzij geschoven wegens ongeschikt. Dan maar de Saucony’s eens geprobeerd. P. zag direct al tijdens het lopen dat ze niet geschikt waren en zo voelde het ook wel aan. Gelukkig had ie ook een paar Brooks mee, toch wel mijn geprefereerd merk. De Brooks Cascadia oogden niet alleen blits, ze zaten ook goed. Wel een maatje groter dan mijn gewone Brooks (Dyad en Adrenalin), blijkbaar normaal voor cross-overs. En volgens P. liep ik er ook goed mee.

Vanavond dan ineens getest. Loopje met H. van de club. Eerste stuk onverhard (Finse piste en weiland), dan helaas wel een tweetal kilometer asfalt alvorens ik aan het bos was. Die twee kilometer moesten echt niet veel meer zijn. Dat heb je natuurlijk met trailschoenen. Ik voelde het toch wel een beetje aan mijn heupen en kuiten. Maar in het bos verdwenen alle pijntjes. Heb er alle paadjes zowat afgelopen, af en toe moeten stoppen omdat het té modderig lag, ook wat pittige hellingkjes genomen en zo. Zalig eigenlijk. En dan met spijt weer het harde pad op gemoeten om terug richting club te lopen. Daar nog even weiland en Finse piste op. De eerste test is dus doorstaan, maar zelfs voor een cross-over wordt dus het stuk asfalt best zo veel mogelijk beperkt. Niet simpel in een betonnen omgeving zoals Boortmeerbeek. Zondag rij ik dus maar met de auto tot het domein van Hofstade om daar 10 km quasi volledig onverhard te lopen. Als dat goed verloopt, worden ze volgende week mijn maatjes tijdens de Helicopterrun in Gilze, een 20 km-trailrun!

Advertenties

Een gedachte over “cross-over

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s