Helicopterrun vliegbasis Gilze-Rijen

Na drie jaar eindelijk nog eens een trailrun op de planning en daar keek ik enorm naar uit. Drie jaar geleden liep ik de Bouillonnante mee. De Helicopterrun zou een trail van iets lichter kaliber zijn, wat voor mij ideaal was om terug volledig de smaak van deze prachtige loopdiscipline te pakken te krijgen.
Vanmorgen werd ik door man en zoon afgedropt bij partner-in-crime Dave, die de voorbije maanden al heel wat trails mee liep en die me de tip bezorgde over deze Helicopterrun. Het ritje naar Gilze duurde amper een uurtje en we waren dus ruim op tijd voor de start ter plekke. Best een speciale locatie, nl. een militaire basis waar je als simpele ziel normaal geen voet mag binnenzetten. Maar nu dus wel, zij het dat we voor de 13e mei al onze identiteitsgegevens moesten doormailen, inclusief die van eventuele supporters. Alleen zo raakte je vandaag er binnen. Wij hadden braaf onze burgerplicht vervuld en na een korte controle mochten we effectief het terrein op. We hoorden toen net een helicopter overvliegen, jammer genoeg de enige die we die dag hoorden. De rest van de toestellen stond blijkbaar op stal in de hangars. Jammer.

Zoals typisch op traillopen was de sfeer heel relaxed en gemoedelijk. Op ’t gemakske ons klaargemaakt, kennis gemaakt met K. die jammer genoeg met een gebroken voet en op krukken aan de start stond ipv met loopschoenen. Een gevolg van een struikelpartij op de Bouillonnante, ai. Voor mij een waarschuwing dat voorzichtigheid geboden blijft op loopevenementen als deze!
Rond tien voor 11 dan de start! Geen grote toeloop qua deelnemers en na een paar honderd meter liepen Dave en ik al laatst. Oei. Snelle starters dus daar. Ach ja, kon het me niet veel aantrekken hoor. Ik liep aan mijn gewone trainingstempo, dus helemaal geen wedstrijdtempo, en 20 km is best een heel eind. Dus liet ik de rest maar lopen en bleef ik mijn eigen tempo houden. Het parcours was heel tof. Single track door het bos, met veel bochten en op een bepaald moment kwamen de eerste klimmetjes eraan, gevolgd door pittige afdalingskes, waarbij ik me bij ééntje al direct kon vasthouden aan een boom of dat ging boempatat een heel snelle afdaling geweest zijn. Na een kilometer of 6 kwam er een stuk over asfalt en dat was wel wat minder.

Dave was achterop geraakt en ik liep toen in de buurt van een kerel die blijkbaar wat spijt had gekregen van zijn snelle start. Ik volgde hem blindelings, nam onderweg trouwens ook zo nu en dan wat foto’s, en plots bleken we verkeerd gelopen te zijn. Dat werd helemaal duidelijk toen twee anderen ons tegemoet liepen en zeiden dat we terug op het beginparcours zaten. Oeps, dan ook maar mee rechtsomkeer maken en zoeken naar de juiste weg. Die vonden we gelukkig en zo kwamen we aan de eerste drankpost (die aan de startplaats was). Effe break met water en banaan en ik vertrok alleen verder. Dave was nergens te bekennen, dus ofwel was die niet verloren gelopen en een eind voor mij al ofwel was die hopeloos verloren gelopen. Gelukkig bleek enkele kilometers later het eerste.

Het parcours ging na die eerste 10 km even verder buiten de luchtmachtbasis. Even de rijksweg over (waarbij het verkeer werd tegengehouden, dankuwel!) en zo weer verder heel mooi natuurgebied in. Pitte stukjes, maar ook gewoon verhard pad en vlakkere stukken. Heel veel afwisseling dus.

Zo rond km 13 kwam Dave weer in mijn vizier en kon ik hem inhalen. Keek ie wel effe raar van op 🙂 Ondertussen waren ook die twee andere verdwaalde zielen in mijn buurt komen lopen en het bleken ook Belgen van de streek hier te zijn. Leuk dus. Liepen ze in het begin keihard, ging het nu wat trager voor hen en we bleven zo constant in elkaars buurt hangen tot de finish.  De laatste 4 km waren de minst interessante van de loop. Stuk langs het fietspad en dan weer de basis op tot aan de finish.

Na net geen 20 km bereikte ik de finish in zo’n 2 uur en 10 minuten. Daar zitten ongeveer twintig stops tussen voor foto’s te trekken (moest daar altijd effe mijn camelbak voor afdoen en toestelletje uitnemen enzo), wou toch met wat herinnering naar huis hé. Dus zelfs voor een training met heel wat pauzekes toch een mooie tijd gelopen, al zeg ik het zelf. Hartslaggemiddelde was 145, ook niet slecht.

Na de finish nog lekker wat rondgehangen, effe wachten op Dave (en spetterende finishfoto kunnen maken van hem, haha) en dan kwam ook nog Martine aangefietst die samen met een vriendin aan een 6-uurs adventure race bezig was. Leuk om haar nog eens te zien!

Wat vond ik nu van de Helicopterrun:

pluspunten: zeer leuke gemoedelijke sfeer, mooi afwisselend parcours, niet te druk, prima startlocatie (achteraf bijvoorbeeld ook heerlijk kunnen douchen)

minpunten: toch wat saaiere stukken op het parcours met asfalt, bewegwijzering niet overal oké (maar ik vergeef het ze: blijkbaar had wind en regen de nacht ervoor her en der pijltjes op de grond doen belanden)

Een geslaagd iniatief dus. En de goesting om meer te gaan trailen is hiermee zeker helemaal groter geworden. De Trail des Fantômes komt toch wel meer en meer in het vizier. Enkel ’t ventje nog overtuigd krijgen om mee een weekendje naar de Ardennen te gaan dan (hij heeft er een hekel aan…). Alleen ernaartoe rijden zie ik namelijk niet zo zitten…

Advertenties

Een gedachte over “Helicopterrun vliegbasis Gilze-Rijen

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s