Woeffie (photo a day – 15 juni – geel)

De foto van de dag-uitdaging was “geel” vandaag. Dus trok ik daarstraks in de supermarkt een krat citroenen. Tot ik bedacht dat ik daar niks persoonlijks van verhaaltje bij kon bedenken. Want toegegeven, sinds ik deze uitdaging op 1 juni ben begonnen, heb ik nog nooit zoveel blog-inspiratie gehad. Aan elke foto kon ik wel een persoonlijk verhaaltje linken.

Dus besloot ik terug eens een foto in scène te zetten en het werd onderstaande. We hebben gele kussens in onze zetel liggen en Woeffie, de knuffel van Seppe, heeft een groen-gelig truitje aan. Dus de twee heb ik knus in de zetel gelegd. Die kussens willen we overigens al zeker een jaar of 3 vervangen door andere exemplaren, maar het komt er maar niet van. Dus blijven ze maar. Ook al vloeken ze een beetje bij de rest van het interieur. Andere dingen krijgen voorrang hé.

Woeffie dan. Een cadeautje van de geboortelijst destijds. Een hond, waar aanvankelijk een machientje inzat dat baarmoedergeluiden nabootst. Heerlijke uitvinding. Onze Seppe werd er altijd rustig van toen hij minimini-baby was. Na 3 maanden begaf het toestelletje het en haalde ik het eruit. Maar de knuffel bleef wel bij hem in bed liggen en ondertussen zijn het twee onafscheidelijke vrienden geworden. Woeffie (zo hebben we hem gedoopt) gaat overal mee naartoe. In de crèche moet hij wel ’s morgens in een zakje, maar als hij er dan ’s avonds weer uitmag, zit Seppe steevast heelder verhalen te vertellen of in de auto er vliegtuigje mee te spelen (hij doet dan alsof Woeffie het vliegtuig is, heel koddig om zien). Het beestje ziet ook altijd zo smerig als iets, want valt natuurlijk altijd wel ergens op de grond (liefst in plassen of modder), wordt meegesleurd over de grond, krijgt eten en drinken gevoederd, …. Dus af en toe moet hij in ’t wasmachine, tot groot verdriet van Seppe die hem dan een aantal uren moet missen.

Het doet me wel denken aan mijn eigen kindertijd. Toen had ik een blauwe beer. Dat ding ging ook altijd overal mee naartoe en hing op den duur gewoon uiteen. Ogen eruit, stukken gescheurd (en weer dichtgenaaid). Het heeft toch tot ver in de lagere school geduurd eer ik afscheid van mijn beer kon nemen….Ben eens benieuwd hoe lang Woeffie deel zal uitmaken van ons gezinnetje 🙂

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s