daar is de zon!

Gisteren was ie er eindelijk: de zon! En daarbij ook eindelijk weer wat hemelse temperatuurtjes. Mijn weertje! Shortje en singletje werden uit de kast opgevist, de 3/4e tight en loopshirt werden vakkundig ergens achterin gesmeten. Finally! Helaas wel maar weer voor een paar dagen, maar soit…we zijn tegenwoordig al blij met een peulschil hé.
Zondagmorgen afgesproken met Jessica, Carmen en Michael om de wandeltocht in Leest te lopen. We kozen de 20 km uit. Ik had op het internet her en der verslagen gevonden van de voorbije jaren en daar leek toch wel uit dat de tocht de moeite was, met passages door weilanden en wat natuurgebieden. Dat bleek dit jaar toch wel iets anders. Het ging grotendeels over betonpaden en af en toe wel eens een kilometertje door het veld en tegen het einde effe een serieus modderstuk. Maar we hadden fun en het tettergehalte was natuurlijk weer hoog. Michael deed de tocht op zijn eentje, deels wandelend deels lopend. Uiteindelijk finishten we wel samen (die kerel loopt en wandelt snel!) 🙂 De 20 km bleek trouwens een goeie 21 km te zijn, dus eindelijk nog eens een “halve marathon” achter de kiezen, zij het onofficieel 🙂 Iets van een dikke 2u 20 minuten, dus rustig op ’t gemakske. Hartslag bedroeg gemiddeld 134 🙂

Vandaag een snipperdagje, kwestie van zo veel mogelijk van dat zonnetje te kunnen genieten. Eerst Seppe naar de crèche gebracht en daarna gestopt aan ’t Domein van Hofstade voor m’n herstelloopje. Dacht rustig een 6 km te doen, het werden er uiteindelijk 6,2 in een kleine 40 minuten. Na een kleine 3 km liep het wel effe grondig mis. Op een vlak stuk verloor ik mijn evenwicht, denk dat ik even bleef haken achter een boomwortel of zo. Ik vloog eventjes en kon dan wel redelijk gecontroleerd neerkomen, maar schoof toch nog een half meterke verder. Auw. Knie geschaafd, arm geschaafd en mijn heup deed effe venijnig zeer. Ik besloot zo snel mogelijk terug aan het lopen te gaan. Iemand heeft me ooit eens wijsgemaakt dat dat het beste is, iets met doorbloeding en afvoeren van afvalstoffen of zo. Geen idee of het waar is, maar het lukte wonderwel. Het pijntje in mijn heup trok na een paar minuten helemaal weg en ik kon dus zonder problemen m’n duurloopje afmaken. Enkel de schaafwonden pikten danig door het zweten. Thuis de boel maar grondig schoongesopt en ontsmet.We overleven het wel 🙂

De rest van de dag trouwens al klussend doorgebracht: gras afgereden, nog wat onkruid uitgetrokken (maar er blijft nog een lange weg te gaan, zucht), naar de winkel en nog zo wat van die dingen. Waarom vliegt de tijd op zo’n dagje verlof altijd veel sneller dan wanneer je op je werk zit?

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s