boem-patat (en eens niet tijdens het lopen!)

Het is een vloek hé: tijdens al mijn vorige marathontrainingen ging ik wel eens tegen de vlakte. Ik weet nog goed dat ik volop in voorbereiding zat voor mijn allereerste marathon ooit en enkele maanden ervoor zou verhuizen. Tijdens de verhuis ben ik toen voluit uit de verhuiswagen gevallen met een stuk meubel in mijn handen en ben toen recht op mijn beide knieën gevallen. Deed geen deugd en ik zag de marathon al in ’t water vallen natuurlijk. Uiteindelijk is het toch nog gelukt, maar de ganse voorbereiding ging nadien eigenlijk zo mak als iets.

Ook nu lijkt de vloek weer terug. Twee weken geleden ging ik al eens letterlijk strijk tijdens het lopen. Mijn rechterknie ziet er nog steeds niet uit, met genezende schrammen en schaafwonden. En vanmorgen moest mijn linkerknie eraan geloven. Ditmaal door een “werkongeval”, of eigenlijk een “ongeval van of naar de werkplaats”. Met in mijn ene hand mijn sportzak en in de andere hand m’n handtas, wandelde ik van de auto naar het kantoorgebouw. Meestal gebeurt dat in complete zombie-stijl, want om iets voor 7u30 ben ik meestal nog niet al te wakker (ook al ben ik dan al van 6u uit mijn bed). We zitten nog steeds in het “nood-kantoorgebouw” en ik moet dan dus ons echte kantoorgebouw (dat volledig gerenoveerd wordt) passeren, langsheen en onder stellingen door. En laat daar nou net een hoop rommel op het voetpad liggen. Ik lette er wel op, maar terwijl ik het ene stuk rommel ontweek bleef ik blijkbaar met mijn voet achter een stuk andere rommel haken. En boem-patat (zoals onze Seppe het zo smakelijk kan zeggen) daar ging ik tegen de vlakte. Voluit op mijn linkerknie. Ik had een kort rokje aan, dus die knie zag er direct niet al te smakelijk uit. Ook mijn handen waren (weeral) geschaafd. Gelukkig stond er geen volk op mij te zien (behalve twee bouwvakkers die een eindje verder stonden) en passeerde er net geen verkeer, dus probeerde ik snel mijn waardigheid eer terug te vinden en strompelde ik gauw de laatste 200 meter verder naar kantoor. Daar hulp gekregen van het dametje aan het onthaal om m’n knie en handen te ontsmetten en dan was het effe afwachten hoe de boel zou reageren. Niet zo goed dus. M’n knie stijfde snel op en begon venijnig pijn te doen. Telkens ik opstond van m’n bureau moest ik de boel effe loswrikken en toen ik naar een vergadering op de 2e verdieping moest, voelde de trap aan als een marteling. Naar beneden gaan was nog erger. Heb me dan maar even geïnformeerd hoe nu verder, want eigenlijk geldt zoiets als een werkongeval. Waarbij zelfs de aansprakelijkheid van de bouwfirma komt om de hoek piepen. Mailtje gestuurd naar HRM en de veiligheidscoördinator en het dossiertje is zo al tot bij het CPBW (comité voor preventie en bescherming van de werkplaats) geraakt. En een doktersbezoekje bleek noodzakelijk, best vandaag nog. Dat ik onder de middag niet zou gaan lopen, had ik ondertussen ook al beslist. De sportzak dus voor niks meegezeuld, maar het leek me gewoon echt niet verstandig.

Dus naar de dokter, gelukkig mijn buurman dus kan daar altijd snel bij. Hem verteld dat ik nog een dikke 2 maand te gaan heb voor m’n marathon en dus een blessure kan missen als kiespijn. Knie onderzocht en dat ging goed. Geen pijn bij het aandrukken of verdraaien van het knie-gewricht en zo. Maar het feit dat ik wel een doffe pijn voel en pijn heb bij het trappenlopen, kan wel wijzen op een kneuzing van het kraakbeen of zelfs een heus kraakbeenletsel. Hij vermoedt wel het eerste. Gezien de trainingen die ik nog te gaan heb, moet ik nu een maand lang glucosamine en krill-olie nemen, om het kraakbeen te sterken. Baat het niet dan schaadt het niet. Gelukkig kreeg ik zo een maandvoorraad gratis mee (had hij nog liggen), want normaal is dat duur spul. Nu effe rust houden tot vrijdag en dan voorzichtig proberen. Ik zal wel rap voelen of het gaat of niet, zei ie. Duimen maar. Ik ga er gewoon van uit dat het tegen vrijdag helemaal weer beter is, nah! Maar ga er een rustig loopje van maken ipv een stevige tempoloop hoor.

En nu maar hopen dat de vloek zich niet doorzet en ik voor de rest van de tijd, tot 6 oktober alleszins, zonder schrammen, blutsen en builen doorkom!

Ik zal de wijze woorden van Confucius maar in gedachten houden:

 

Advertenties

3 gedachten over “boem-patat (en eens niet tijdens het lopen!)

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s