ondertussen op den boeren buiten…

Na de valpartij van dinsdag, heb ik me braaf aan de opgelegde rust gehouden die door de dokter werd opgelegd. Nah ja, rust is veel gezegd. Dan zit je met zo’n actieve puberende peuter in huis die je zindelijk probeert te krijgen…een overbelaste rug, pijnlijke schouders en spieren die ik anders nooit voel die nu serieus tegenwringen…dat krijg je daar dus van. Ben duidelijk niet meer piep, hihi. Trouwens een goeie manier van diëten, zo’n zindelijkheidstraining…ik ben dus gewoon al een kilo lichter! Van de stress weliswaar, maar daarover in de loop van volgende week meer!

Vandaag vrijdag en dat betekende dus dat ik me terug aan het lopen mocht wagen. Na onze peuterpuber dik tegen zijn in zijn bedje gekregen te hebben (had toch wel de hulp van de papa nodig, die met zijn inmiddels beruchte boze blik zelfs een standbeeld doet omvervallen van de schrik), kon ik aan de slag. Ik had er echt nood aan, want zat er mentaal sinds gisteravond een beetje door na al het gedoe in huis (gisteren ook de loodgieter over de vloer om het stevige lek in de kelder te herstellen). Alleen was het dus even afwachten of m’n knie nu wel zou meewerken. Ik voelde al sinds woensdagmiddag geen pijn meer, dus had goede hoop. Dit loopje ging de test zijn. Indien de pijn nog aanwezig was, was er mogelijk sprake van kraakbeenletsel en dat kon ik nu wel missen als kiespijn.
Al na de eerste meters wist ik dat het goed zat. Niks pijn! Oef! Ik kon snel het tempo opvoeren naar m’n D2-tempo (5:49 min/km) en de bedoeling was dit een 80 minuten vol te houden. Dat stond toch op m’n schema en ik besloot gewoon direct van die training maar te doen.

Het ging dus super! Aaaahhh, zalig! Dit had ik zo broodnodig hé. Na een goeie 45 minuten kreeg ik wel een hongerklop van jewelste. Tja, ik ben dan ook effe uit mijn gewone routine, dus had duidelijk vanmorgen en vanmiddag te weinig gegeten en ook geen shake gedronken, zoals ik meestal wel doe. Gelukkig had ik wel wat water bij (zonder Herbalife weliswaar, stom van mij) en dat temperde mijn grommelende maag gelukkig wat. Ik kon echter wel mijn tempo goed aanhouden en na 13,6 km in 1u19min stond ik weer aan m’n deur. Dolgelukkig en weer helemaal stress-vrij. Oef!

Het toerke bracht trouwens nog wat amusement onderweg. Ik liep het slingerende pad langsheen de Dijle af en passeerde daar op het pad zelf plots een kudde schapen. Schattig was echter het gezelschap daarbij, een heuse ouderwetse authentieke schapenhoeder. Recht weggelopen uit één of ander boerenfeuilleton, zo’n oudere man met een lange witte baard, lederhosen aan, een boomtak als wandelstok. Naast hem liep dan nog een bordercolllie die de schapen mee moest leiden. Drie schapen begonnen spontaan met mij mee te lopen, toen ik de kudde moest doorwaden, maar ze werden gelukkig snel teruggefloten 🙂


Even later ter hoogte van de Dreef in Boortmeerbeek zag ik op 5 plaatsen dezelfde oude man op een fiets. Toen ik bijna aan het station was, aan de rand van een wei, stond hij stil en riep hij naar mij. Ik hield halt en het bleek een boer in paniek te zijn: “heb jij toevallig mijn ontsnapte koeien gezien?”. Tja, gelukkig had ik ze niet gezien, maar ik kon, toen ik verderliep, echt effe mijn lach niet inhouden. Dat je zoiets in een voorstedelijk dorp zelfs mag meemaken, is toch zalig eigenlijk 🙂

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s