een duik in de geschiedenis

Wie staat er nu op een zondag vrijwillig op om 6u30 om te gaan lopen? Tja, ikke dus. Bijna 2,5 uur moest ik lopen vandaag, dus vroeg vertrekken was de boodschap, kwestie van niet een hele voormiddag kwijt te zijn (da’s niet zo ideaal momenteel). Mijn lijf was nog niet klaar voor dat “vroege” lopen, dat uitte zich in buikpijn en een algehele stramheid. Dat laatste ook wel veroorzaakt door intensief bezig te zijn met onze knul. Hij heeft me donderdag onbewust pijn gedaan, door zijn bruuske gedrag is er iets in mijn rug geschoten en dat schiet er maar niet terug uit. Ik loop hier in huis dus letterlijk krom van de pijn en dan wil dat knulletje natuurlijk nog heel veel wilde spelletjes spelen, auw auw mijn rug. Gelukkig bestaat er ibuprofen 🙂

Maar ik ging het over dat lopen hebben. Om half 8 geraakte ik eindelijk de deur uit, met een dikke liter drank in mijn rugzak en de Afrekening op m’n Ipod. Doel was het volgende: al lopend naar Haacht, daar dan twee stukken georganiseerde wandeltocht lopen en dan terug naar huis. Alles samen 22 km. Ik schrijf “twee stukken” wandeltocht, tja, dat komt omdat er geen 10 km werd georganiseerd, wel een 8 km en een 12 km. Ik vond een beschrijving van de tocht op een website en als ik het eerste deel van de 8 km deed tot aan de eerste controlepost en daarop aansluitend het tweede deel van de 12 km (dat ook die controlepost aandeed), kwam ik aan 10 km. Tot Haacht is 6 km en terug dus ook = 22 km 🙂 Elementaire wiskunde!

Het plan verliep uitstekend. De eerste 6 km op ’t gemakske tot Haacht en dan ging de wandeltocht via enkele wijken en een mooi onverhard pad doorheen een stukje natuurdomein naar Wespelaar. De controlepost lag aan een prachtige atletiekbaan! Ah zo, dat wist ik nog niet. Jammer genoeg niet vrij toegankelijk 😦 Soit, vandaaruit dus het tweede deel van de 12 km-wandeling en dat was andere koek. Het ging doorheen het Haachts Broek, een mooi natuurgebied maar oh zo moeilijk beloopbaar. Ideale trail-training dus. Van een pad was op heel wat stukken gewoon geen sprake meer en was het struikelen en strompelen. Na een kilometer of 2 kwam ik aan het Natuurdomein met de antitankgracht. Toegegeven, voor deze tocht had ik daar nog nooit van gehoord, maar er bevindt zich dus best wel wat oorlogsgeschiedenis in deze contreien (ik passeer zo al wel regelmatig echte oorlogsbunkers op m’n duurloopjes in de buurt van de Dijle).

Wat zegt de website van de gemeente Haacht over deze constructie:

De Antitankgracht is een constructie die ten tijde van de Tweede Wereldoorlog werd aangelegd om het Duitse leger en meer bepaald zijn pantserdivisies tegen te houden of minstens voor een aanzienlijke vertraging te zorgen. Het betreft een 3,5 meter hoge betonnen muur van 3,6 kilometer lengte (ononderbroken) met een lager gelegen 4 meter brede gracht direct ernaast: Deze gracht werd gegraven om de muur te kunnen bouwen (verankeren in bodem) waarbij het volume uitgegraven grond aan de andere zijde van de muur (tot muur- hoogte) werd gedeponeerd. Het betreft m.a.w. een artificiële constructie, waarbij de gracht niet- watervoerend is noch in verbinding staat met bestaande waterlopen of grachten.
De antitankgracht werd op 13 september 2001 erkend als natuurreservaat en wordt sinds 1990 beheerd door de lokale afdeling van Natuurpunt Haacht.
In 2005 werd de Antitankgracht door de lezers van het Nieuwsblad verkozen tot ‘mooiste plekje van Vlaams-Brabant’ in de categorie ‘beken en rivieren’ (al is de ‘gracht’ geen van beide…), wat wijst op het toch erg specifieke en aantrekkelijke aspect voor meer dan enkel natuur-‘kenners’.

 

 

 

 

 

 

 

Het was inderdaad een prachtig stukje natuur om door te lopen, maar echt lood-lood-loodzwaar. Jawadde, wat was me dat zeg 🙂 Echt geen centimeter vlak, grote stukken zonder enig pad, dat ik tot aan mijn heupen door het lange gras (en brandnetels!) liep, struikelde over stenen en karresporen,.. Tegen het einde vervloekte ik die dekselse gracht, haha. Maar qua training kon het wel tellen natuurlijk. En nu dat ik het bestaan ervan ken, ga ik het toch wel proberen wat meer in mijn trainingsroutes op te nemen. Da’s wel het voordeel van zo’n georganiseerde wandeling eens te volgen, zeker als die in je buurt plaatsvindt!

Na dit loodzware stuk moest ik ook nog wel terug thuis geraken. Eerst nog even de pijltjes gevolgd tot Haacht-centrum en dan wou ik dezelfde 6 km weer teruglopen zoals ik gekomen was. Alleen wist ik op een bepaald moment niet goed welke straat ik moest inslaan. De Rijmenamsesteenweg heeft héél véél zijstraten en ik was uit één ervan uitgekomen toen ik richting Haacht liep. Maar dewelke ook alweer? Shit. Toch maar eens ergens ingeslagen en ik kwam in compleet onbekend gebied terecht. Na 500 meter maar rechtsomkeer gemaakt en terug naar de steenweg en die nog wat verder afgelopen tot ik een straat tegenkwam die ik wel kende. Het kostte me dus een kilometer extra en uiteindelijk was ik na zo’n 23 km weer thuis. Op het kaartje achteraf zag ik dat die ene straat dus wel gewoon had kunnen volgen en zo ook wel thuis was geraakt, ach ja. ‘k Heb die extra kilometer nu toch maar mooi in de benen, nah.

En daarmee weer een lange training achter de kiezen. De volgende twee zondagen worden het héél bijzondere trainingen, waar ik reikhalzend naar uitkijk. Maar daar hoort u dan op dat moment wel meer over 🙂

Advertenties

3 gedachten over “een duik in de geschiedenis

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s