Trail des Fantômes – verslag

Het weerbericht voorspelde voor vandaag veel goeds, als je van plan was op een strand te gaan liggen tenminste. Ik had andere plannen en had dus liever ook een graad of 15 minder op de thermometer zien verschijnen. Het kon tot 38°C worden vandaag en ik ging daar dan effe een zware trail van 25 km met 1200 hoogtemeters lopen, als training voor de marathon van Zeeland. Goe zot zeker?
Ach ja, ben er in ieder geval niet speciaal voor moeten opstaan. Op de heetste nacht van het jaar deed bibi dus geen oog dicht. Hele nacht wakker gelegen van de hitte en ik was blij toen het 6u was en ik echt weer in gang mocht schieten ipv te liggen woelen in bed. Om iets voor 7u ging ik de baan op met m’n tuutje richting La Roche-en-Ardenne, met 3 liter vocht in de rugzak. 1 Camelbak met 2 liter water aangelengd met Herbalife Prolong (mijn succesdrankje) en 1 Camelbak met 1 liter gewoon water. De eerste drankpost zou nl. op 13,5 km zijn en dat leek me wel lang om te overbruggen in deze hitte. Daarnaast ook wat Squeezy-gelletjes en enkele koolhydratenrepen (die laatste heb ik uiteindelijk niet gegeten en bleken zelfs gesmolten tot een bizarre drab door de warmte).

Na amper 1,5 uur rijden (foei Google Maps, jullie maakten me wijs dat het 2 uur rijden ging zijn) was ik al ter plekke. En ik kwam direct clubgenootje Christine tegen. Super dus. Nummertje afgehaald en dan wat zitten kletsen en Christine vertelde me dat er een extra drankpost op 6 km zou staan. Hopsa, de 1 liter Camelbak dus uit mijn rugzak gezwierd, want dat extra gewicht kon ik missen als kiespijn. Heb er geen spijt van gehad 🙂

Om 10u gingen we dan van start. De start verliep wel wat klungelig, ineens begon het dus, zonder formele aankondiging (of die hebben we misschien gemist omdat we wat achteraan stonden). Eerst nog een stukje asfalt, wat gelukkig niet al te lang duurde. Eerste kilometer ging nog redelijk, maar ik moest toch wel even wennen aan het gewicht op mijn rug. Al snel verloor ik Christine uit het oog, die heeft dan ook pakken meer trailervaring dan ik 🙂 Kilometer twee stegen we al gelijk 100 meter. Dat ging steil omhoog dus! Iedereen schakelde over op wandelen, ik dus ook (en ik op voorhand maar schrik hebben dat ik de enige sukkelaar zou zijn die moest gaan wandelen bij elk stuk bergop). De volgende twee kilometer nog in totaal 100 meter omhoog, langs goed beloopbare paden en dan ging het plots in een rotvaart naar beneden. Een lang stuk trouwens en ik kon hier niet alleen heel goed lopen, ik recupereerde ook compleet. Dit was genieten 🙂 Tot aan de eerste drankpost zat ik dus heel goed, konden we ook veel lopen (op de steile stukken na), maar daarna werd het andere koek. Steile stukken die ik met handen en voeten moest opkruipen, afdalingen dat ik me moest laten zakken van boom tot boom en vooral de stukken langs de Ourthe waren loodzwaar. Langs de Ourthe was het qua hoogtemeters natuurlijk vrij “vlak”, maar de stenen die er kriskras dooreen lagen (eigenlijk was er van pad nauwelijks iets te zien), maakten het terrein gewoon onbeloopbaar (tenzij je je enkels wou breken). De zwaarste klimkilometers kwamen er halverwege (km 12 was 121 meter klimmen, km 21 zelfs 144) en behoorden natuurlijk tot de tragere kilometers, maar ook de stukken langs de Ourthe duurden lang. Rond km 13 mochten we ook met kettingen naar omhoog, ’t was daar zo steil dat het gewoon niet anders ging. Ik voelde me bijna een bergbeklimmer 🙂

Na ongeveer 15 km mochten we de Ourthe eens doorwaden naar de overkant. Zalig in deze hitte. Ik nam wel even de verkeerde kant en raakte vast met mijn voeten in de stenen. Gelukkig zat er iemand van de organisatie in het midden op een rots en is hij me komen lostrekken 🙂 Op het einde mochten we diezelfde Ourthe nog eens over en door de stroming sloeg ik pardoes omver, helemaal gedoopt dus. Maar het deed deugd 🙂
Na de eerste oversteek kwam ik plots Rinus tegen, die de 50 km deed. Hoe leuk. Samen liepen we dan een aantal kilometers samen op, ondertussen wat kletsen en zoals altijd had Rinus zijn cameraatje bij de hand en zo zijn er toch wat foto’s en filmpjes gemaakt met mij erop 🙂 Rinus vond het trouwens maar een rare ervaring, zo’n echte trailrun, maar dat kan je lezen op zijn blog.

Dat het met een temperatuur van tegen de 36°C (in de bossen een paar graadjes minder gelukkig) geen simpele opdracht was, daar hoef ik geen tekeningetje bij te maken zeker? M’n 2 liter was bij de finish zo goed als op, op een paar slokken na, en bij de drankposten (3 in totaal) dronk ik telkens een paar bekertjes water en goot ik er ook een tweetal over me heen. Het zweet droop de hele rit van mijn lijf en mijn kledij was constant doorweekt en druipte gelijk zot. Iemand zei me dat mijn Camelbak lekte, maar dit keer was het dus gewoon ikzelf die lekte, haha.

Het feit dat ik deze trailrun als training liep, was waarschijnlijk de reden dat het me op zich wel goed afging. Ik had geen doel voor ogen, nam me voor van geen enkel risico te nemen (ik wou echt geen botten breken zo 7 weken voor m’n marathon) en mijn hartslag steeds goed in het oog te houden. Die hartslag ging in het begin wel even stevig omhoog naar de 160 maar bij die lange afdaling recupereerde ik dus goed en dat is zo gebleven. Km 15 zat ik zelfs even terug op een gemiddelde van 130 (maar dat was dan ook een “wandelkilometer”) en het totale gemiddelde over de hele rit is 144, eigenlijk helemaal niet slecht in deze hete omstandigheden 🙂 Tot op het einde kon ik ook wel de vlakke stukken en (niet-technische) afdalingen blijven lopen, en daarmee haalde ik constant anderen in, wat wel leuk is natuurlijk 🙂

Oh ja, ik finishte uiteindelijk na 4 uur en 21 minuten en de totale afstand was volgens Garmin 26,6 km.

Bij thuiskomst vroeg ventje of ik na vandaag eindelijk dat trailgedoe uit mijn hoofd heb gekregen…euh…niet dus! Ik vond het gewoon superleuk en het smaakt alleszins naar meer 🙂

foto’s volgen nog van zodra ik er de hand op kan leggen 🙂

Advertenties

6 gedachten over “Trail des Fantômes – verslag

  1. Top en toeval dat ik je precies bij de oversteek tegen kwam en erg fijn om met je te babbelen en meet te lopen.De wandelstukken die je voor mij liep was een motivatie en zeker ook toen ik je in de verte zag afdalen op het eind, ik “moest”toch in de buurt komen en een prima motivatie was je voor mij op dat hete en moeilijke stukken.
    En voor de leek, het is zwaar en het was echt heet, niet normaal en ik kan het weten met 68 marathons/ultra…
    Op faceboook de movie https://www.facebook.com/anneliesdevries#!/photo.php?v=3794623349021

  2. Knap gelopen en goed nagedacht. Geen risico lopen vlak voor de marathon! Zelf ben ik ook beter iets voorzichtiger (Bouillon in april) dan naar beneden te donderen ;O)

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s