een gevoel van onbehagen

De week is alweer flink op dreef op loopgebied. Maandag een rustig herstelloopje van 6 km. Met een gemiddelde hartslag van 128 was dat weer echt een relaxte training van jewelste. Onderweg eens een fietspad ingeslagen waar ik nog niet eerder had gelopen en daar kwam ik een mooie “heuvel” (niet te vergelijken met de heuvels van Averbode of de Ardennen weliswaar) tegen, die geschikt was om vandaag (woensdag) een “heuveltraining” te doen.  Die heuveltraining bestond uit 10 x 400 meter versnellingen en ik weet ondertussen al wel dat Tiny hiermee niet wil zeggen dat ik 400 meter steil bergop moet lopen 🙂 De heuvel die ik dus nu voor ogen had, was dus het fietspad zelf, ging eerst 150 meter zacht naar beneden, dan een stukje vlak en vervolgens een kleine 200 meter licht hellend omhoog. Genoeg hellend om het te voelen in de benen alleszins.

Vanaf het werk liep ik eerst een kilometertje in. Na 600 meter bereikte ik het fietspad en ik jogde rustig tot aan het startpunt. Onderweg passeerde ik een jong koppeltje. Kerel op de fiets en zijn vriendinnetje slenterde ernaast, een jaar of 17 oud schatte ik. Niets raars aan toch? Toen ik mijn eerste versnelling deed, passeerde ik ze terug (want ik liep dan weer de andere richting uit en ze wandelden echt heel traag). Na mijn 400 meter, jogde ik weer terug naar het startpunt en nog steeds waren ze daar. Ze hielden me precies wel wat in ’t oog, maar dan kon mijn verbeelding zijn. Bij mijn tweede versnelling, fietsten ze me voorbij (meisje was achterop gaan zitten), om daarna me ook in de andere richting weer voorbij te fietsen. Ik begon geïrriteerd te geraken.

Nu moet je dus  weten dat dat fietspad letterlijk pal naast de Antwerpse ring ligt. Het is dus niet de meest romantische kuierplaats, laat staan een plaats om te lang te blijven hangen. Vooral niet als er 200 meter verderop een parkje is met zitbankjes en door de bomen wat afgeschermd van het geraas van de auto’s. Dus ik begon me toch wel af te vragen waarom die twee zo persé in mijn buurt wilden blijven hangen…

Want ze bleven dus hangen…bij mijn derde versnelling liepen ze weer op dat stukje van 400 meter te kuieren, heen en weer. Dat stopte niet bij mijn vierde versnelling en toen ik m’n vijfde aanvatte waren ze op de grond gaan zitten. Toen ben ik na die vijfde versnelling rap mijn flesje water gaan ophalen en vertrokken. De rest van de versnellingen heb ik afgewerkt aan het fietspad aan de Singel (ook licht hellend). Ik kon me niet van de indruk ontdoen dat die twee het gemunt hadden op m’n Ipod en/of Garmin. Het feit dat ze daar languit op de grond gingen zitten, deed me toch wel schrik krijgen dat ze me pootje-lap of zo gingen doen om dan m’n Ipod af te nemen. Ik hoop dat het gewoon een onterecht zeer subjectief angstgevoel is, waar ik ineens mee kampte. Want ik heb nog nooit eerder zo’n gevoel van onbehagen gevoeld als vandaag, tijdens het lopen. Maar je hoort tegenwoordig de gekste verhalen en ik besloot maar voor één keer eens niet in de goedheid van mensen te vertrouwen, maar dus eens echt te gaan wantrouwen. Of mijn gevoel juist was, zal ik waarschijnlijk wel nooit weten, maar ik ben alleszins heelhuids weer op het werk geraakt. En dat trouwens na een zéér goeie training hoor!

Advertenties

3 gedachten over “een gevoel van onbehagen

  1. Maar wie verliefd is trekt zich niets aan van de omgeving en heeft geen gevoel voor tijd. Misschien waren die vooral in elkaar geïnteresseerd en hebben ze je niet eens gezien 😉

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s