de nood aan behangpapier

Gisteren plaatste ik een ietwat gekke oproep op Facebook en kreeg daar leuke reacties op! Er zit natuurlijk wat verhaal achter de oproep: we hebben een heus pubertje in huis! Met momenten om grijze haren van te krijgen (en ik heb er al zoveel!). Er gaat momenteel geen dag voorbij zonder een driftbui van jewelste over de onnozelste dingen (in onze ogen toch, in de ogen van een 2-jarige zijn het waarschijnlijk drama’s).

Een kleine bloemlezing:

– Seppe krijgt een koekje omdat hij zo flink is geweest in de crèche. Maar het is wel niet lang meer tot het avondeten, dus mama beslist dat hij een welbepaald licht koekje krijgt. Gevolg: driftbui van jewelste, “neeeeeee, ander koekje ander koekje!!”, met stampvoeten en krijsen en huilen en heel de reutemeteut er bovenop. Zelf ook moe van een stevige dag, en de aanblik van dat kereltje dat zo overstuur is, ga ik overstag. Ik vraag of hij een Dora-koekje in de plaats wil (ongelooflijk wat zo’n kindermarketing doet hoor). “jaaaa, Dora-koekje”. Ik neem het Dora-koekje en is ’t toch weer niet goed zeker. Weer héél dat drama en stampen en koekje op de grond zwieren. Zucht. Uiteindelijk heeft ie het opgegeten, ik gaf niet toe met Hopla-koekjes, of Bumba-koekjes of wat dan ook (jep, we hebben zowat het hele gamma wel in huis zene, dankzij de verjaardagen van de kindjes in de crèche).
– niet veel later: aan tafel, Seppe eet flink zijn bordje leeg maar krijgt dan een driftbui over het water. Omdat hij nog altijd de neiging heeft van zijn beker om te kieperen na een paar slokken water, doe ik daar nooit te veel in. Normaal geen probleem, nu al twee dagen na elkaar groot drama met megadriftbui erbij. De beker moet tot een zeker niveau gevuld zijn. En ja hoor… 3 slokken water en hop…hij kiepert de boel om, liefst nog in zijn eten ook. Zucht.

En zo is het de laatste weken dus elke dag wel iets. En dan wil je op een bepaald moment je kleuter achter het behangpapier plakken, zoals ze zeggen.

Maar voor de rest blijft het een schat van jewelste. En eerlijk gezegd: vandaag moesten oma en ik gewoon hartelijk lachen bij driftbui nummer zoveel. Want het hoort er gewoon bij natuurlijk, bij dat opgroeien. En nadien knuffelen we elkaar lekker hard en grijpt hij mij goed vast, op zoek naar nog wat extra genegenheid en geborgenheid. En dan zijn we die driftbui ook weer zo vergeten.

Vermoedelijk speelt vermoeidheid wel een rol bij zijn peuterpuberen. Hij moet er nu weer vroeg uit ’s morgens (6u30), heeft het overdag zo druk met spelen dat hij meestal zijn middagdut overslaat (gelukkig slagen ze er in de crèche meestal nog wel in om hem een uurtje te doen slapen) en hij ligt er ’s avonds pas tegen 19u30 in (soms lukt iets vroeger wel). Tegen het einde van de week merken we dat hij dan wat lastiger wordt (tiens, hebben wij volwassen dat ook niet, dat we zo reikhalzend uitkijken naar het weekend om eens uit te kunnen slapen?). Morgen ga ik dus maar eens wat later naar het werk (met als gevolg dat ik kan gaan bumperschuiven, maar ja) zodat knullie ietske langer kan slapen. En dit weekend haalt ie dan ook wel weer wat in.

Nog een klein vervolg op het potjesgebeuren. De poging tot zindelijkheidstraining is niet geheel “nutteloos” geweest. Hij gaat sindsdien elke dag soms tot 8 x per dag op potje of grote wc (zelfs zonder brilverkleiner). We hebben ook al voorvallen gehad dat ie onderweg plots roept van “pipi doen” en als we erin slagen een wc te vinden (zo ook al in een winkel voorgehad, maar wel met behulpzaam personeel) en hem erop zetten, dan doet ie dus flink een plasje. Toch wel positief dus. Maar evengoed blijft de pamper ook nog vlotjes volgeplast en plast ie ook al wel eens letterlijk naast de pot. Soms wil hij gewoon ook op de grote wc gaan zitten om daarna te kunnen doortrekken. Dan perst ie er letterlijk gewoon één drupje uit, roept fier “pipi gedaan!” maar zijn enige motivatie is die wc kunnen doorspoelen hé (onze waterrekening gaat er lief uitzien binnenkort).
Voor mij toch teken dat hij er mentaal nog niet zin in heeft om echt zindelijk te worden, maar het momenteel gewoon als een spel aanziet. Anderzijds is die positieve associatie met het toiletbezoek natuurlijk wel goed. Dus we modderen zo nog wat verder aan en in november (misschien herfstvakantie, want dan is het er rustiger) spreek ik eens concreet af met zijn juf in de crèche om nog eens all the way te gaan.

Advertenties

2 gedachten over “de nood aan behangpapier

  1. Gewoon geweldig! :-), maar daar moeten wij door hè? Wat gaat dat zijn over 12 jaar? Nu kunnen we ze nog doodknuffelen … dan zal het anders zijn! In ieder geval is jullie ventje een grote schat! Geniet er maar volop van en veel goede moed voor die peuterpuberteit door te komen! En wat doet Seppe het goed zeg met het potje! Elena is ondertussen helemaal in de ban van Seppe … hoeveel keer ze geen Seppe op een dag zegt … ongelooflijk :-))

  2. Helemaal mijn zoon precies! Driftbuien om de idiootste dingen, je dood lachen (ocharme da manneke) met de zoveelste onnozele eis en doorspoelen is de hemel!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s