vroeg uit de veren

Vanmorgen heb ik tijdens het lopen toch een paar keer gedacht van “dat die marathon nu maar rap gepasseerd is, dat ik eens terug kan uitslapen op zondag!”. Want vanmorgen ging alweer de wekker om iets na 6…om te gaan lopen. En dat dus op een zondag.

Maar eerst nog een woordje over de training van vrijdag. ’s Morgens reed ik door de gietende regen naar het werk. Voor mij absoluut niet echt motiverend om zin in lopen te krijgen. Het bleef de hele morgen somber en herfstachtig en met loden benen trok ik naar de kleedkamers om me om te kleden. Gelukkig was daar collega Marc, wel met goesting om te gaan lopen. Normaal loopt hij altijd veel te snel, of heb ik een intervaltraining of zo te doen (gaat ook niet zo goed in gezelschap, tenzij de andere hetzelfde op z’n schema heeft staan). Maar nu had hij niks speciaals in gedachten en gezelschap leek wel leuk. En op slag kreeg ik dus ook wel goesting om te lopen. Een tempoloop van een 15 km in iets minder dan 1,5 uur was het plan. Uiteindelijk stonden we na 14,7 km terug aan ons gebouw (in 1u24). Onderweg hebben we weer zowat alle parken aangedaan tot en met de Wolvenberg. Aan het Park Den Brandt stond het VIP-dorpje en de finish opgesteld voor de World Port Classics- wielerwedstrijd, daar zijn we dan ook maar eens twee keer doorgelopen. Nu kon het nog, er was nog niet veel volk te zien πŸ™‚ De wielerwedstrijd zou langs ons werk passeren, maar ik was net te laat om Tom Boonen te zien voorbijsprinten, hij ging dan ook héél snel πŸ™‚
Soit, goeie training, die snel passeerde dankzij het gezelschap. Zo heb ik het graag πŸ™‚

Vandaag helaas geen gezelschap. En met 2u40min te trainen voor ogen, had ik er niet zo’n goed oog in. ’t Is toch wel weer lang om alleen op pad te zijn. Het vroege startuur (7u) was te wijten aan het feit dat we ook nog tegen de middag in de Kempen moesten zijn, op een uurtje rijden van huis. Dus wat opoffering was nodig.

Onder een nog opkomend zonnetje vertrokken. De eerste passen verliepen stroef. Ik voelde even mijn lies tegenspruttelen. Gisteren hebben we weer effe stevig geklust in huis (alle beschadigde spullen uit de kelder gesleurd, nadat die onlangs een beetje ondergelopen was door een lek) en dat had precies toch wat sporen nagelaten. Maar na een paar 100 meter trok het gevoel weer weg en ik heb er de rest van de training geen last meer van gehad.
Het liep eigenlijk ongelooflijk goed. Ik kon rustig het tempo vasthouden tussen 9,5 en 10 km per uur. Na 1u15 voelde ik m’n tank wat leeglopen en was een Squeezy-gelletje nodig, en een half uurtje later nog eentje genomen. Voor de rest deed de Herbalife Prolong weer zijn werk in m’n camelbak. Hartslag bleef lekker laag (gemiddeld 133), perfect voor dit duurloop-tempo!
Voor ik het wist stond ik na 26 km weer thuis. Opdracht volbracht en ikke opgelucht dat het gelukt was πŸ™‚

Volgende week nog eens op tijd uit de veren, maar vermoedelijk zal ik al heel de nacht op zijn. Kamperen is iets dat al jaren geleden is voor mij en ik vrees een zeer gebrekkige nachtrust. Ik heb de maandag na de trail La Porte des Ardennes dus maar een dagje verlof genomen om eens echt uit te slapen πŸ™‚

Advertenties

Een gedachte over “vroeg uit de veren

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s