Trail La Porte des Ardennes – verslag

Vandaag stond er dus een vrij stevige uitdaging te wachten, als “training” dan nog wel. La Porte des Ardennes, een trailrun van 33 km doorheen de bossen rondom Seraing.
Als inleiding besloot ik onlangs in te gaan op het aanbod van Jess en Bert om mee al naar ginder te trekken de dag ervoor en te gaan kamperen. Op zich een superleuk idee, maar dat moet wel eerst overlegd worden met het thuisfront natuurlijk. En met dat Seppe de voorbije week de hele week goed ziek was, vertrok ik zaterdag toch wel met een licht schuldgevoel mee richting Ardennen, terwijl de rest van het gezinnetje thuis bleef. Maar eenmaal daar heb ik toch ook even van de me-time genoten, weliswaar in het gezelschap van gelijkgezinde loop- en trailliefhebbers. Want naast Jess en Bert, waren ook Carmen en Michael van de partij en Patrick met zijn vrouw.
Het weer was zalig, het smijttentje van den Decathlon weer in 2 seconden rechtgezet en daarna trokken we naar de oevers van de Ourthe om te zwemmen (ikke niet, véél te koud!) en te zonnen. ’s Avonds koelde het verschrikkelijk snel af en werd ik weer herinnerd aan de redenen waarom ik eigenlijk niet graag ga kamperen. Ik heb die nacht dan ook geen oog dichtgedaan en stond de volgende ochtend stijf en stram op, echt alles deed zeer…Geen goed begin van de dag om een stevige trailrun mee te gaan doen.

Na een avontuurlijke rit richting Seraing (we zaten op een half uurtje rijden van de startplaats), waren we véél te vroeg ter plekke. Dus daar maar gewoon weer beetje camping gemaakt met de stoeltjes en zo. Lekker gezellig.

Om iets na tienen dan eindelijk de start en ik voelde direct dat ik een slechte dag had, wat lopen betreft. Mijn benen waren niet in gang te krijgen en ik had moeite om Carmen en Jess bij te houden (die nochtans ook maar rond de 9 km/u liepen). Pfft…wat was dat nou. Ik probeerde optimistisch te blijven en vooral wat van de omgeving te genieten, want het was er echt wel supermooi! Na een km of 7 was er een eerste drankpost, daar even gerecupereerd en na een uurtje nam ik alvast maar een Squeezy-gelletje in. Dat had een kwartier later precies wel wat effect, want het begon precies wat beter te rollen. Hartslag kreeg ik toen eindelijk ook wat onder controle. Helaas duurde de pret niet lang en begon het bah-gevoel weer op te komen, met slappe benen en ’t gevoel dat het vat al af was. En dat nog 20 km volhouden, ik zag het effe niet meer zo zitten. De twee meiden hielden het tempo echter stevig vast en tegen dat we aan een km of 15 zaten, had ik voor mezelf beslist van ze gewoon te laten gaan en op m’n gemakske verder te kwakkelen. Had ik dat maar niet gedacht, want een seconde later ging Jess zowaar gillend tegen de grond. Een tak op de grond niet gezien en die was haar fataal geworden. De enkel deed verschrikkelijk zeer en ook na een minuutje wachten, ging de pijn niet weg. Niet echt een goed teken. Zeker niet toen die enkel ook nog eens begon op te zwellen. Carmen belde de organisatie en we besloten uiteraard samen bij Jess te blijven, tot ze weer veilig en wel door de organisatie zou opgepikt zijn. Pas een 40 minuten later had de Rudy ons gevonden (niet zo simpel bij een trail natuurlijk) en Carmen en ik mochten van hem gerust verderlopen.

Eerlijk gezegd had ik stilletjes gehoopt dat ie zou zeggen dat we buiten limiet of zo zouden vallen (maar er waren geen limieten) en dus niet meer verdermochten, niet dus 😉 En Carmen sleurde me dus mee (niet letterlijk hé). Ik zei wel dat ik het rustig wou aandoen, want dat ik echt een off-day had. Geen probleem voor haar. We stonden er alleen voor, want de laatste loper was ons al een dik half uur eerder gepasseerd, dus goed uitkijken en voorzichtig zijn was de boodschap. Ik baalde echter nog over één ding: ik had al heel veel gedronken en vreesde dat de organisatie al wel de verzorgingspost op 17 à 18 km zou opgedoekt hebben. Dat wou dus zeggen dat we de resterende afstand met die laatste lekjes in onze Camelbak zouden moeten doen. Ik werd echt moedeloos van die gedachte, wat niet bepaald bevorderlijk was voor mijn algehele toestand.

Maar dan…wat een verrassing…na dik 18 km zagen we daar plots een tafel met een voorraad water, cola, koekjes en ander eten. En twee vriendelijke mannen van de organisatie, die hadden gehoord van ons “lot” en speciaal waren blijven wachten. Wow! Ik was zo blij als een klein kind, hihi. Camelbak weer helemaal bijgevuld, cola en water gedronken, wat gegeten. Het deed echt deugd. En die mentale opkikker zorgde ineens ook voor een fysieke opkikker, want vanaf dan ging het plots weer als vanzelf! Ik kon weer wat tempo maken en zelfs hellingskes kon ik weer gezwind op! De kilometers gingen voorbij alsof ze niks meer waren. Het parcours bood echter nog heel wat uitdagingen. Een stuk weiland tussen de bossen, amper beloopbaar op sommige stukken, waar geen eind aan leek te komen. Daar zag ik ook plots een beer! Ah neen, het bleek een everzwijn. En plots nog twee van die beesten die ons pad kruisten. Aaaaaaaahhh….toen had ik toch wel effe bang hoor.

Maar dat het parcours niet altijd simpel zou zijn, dat weet je natuurlijk al op voorhand. Dus af en toe is dat stappen, klauteren, sukkelen, en…vallen. Ah ja. Zo rond km 29 bij een felle afdaling ging ik voluit tegen de vlakte. Maar gelukkig zonder al te veel erg (wel een geschaafde bil). Alsof we een pact hadden afgesloten, ging Carmen een kilometer of twee verder tegen de vlakte, met de slappe lach tot gevolg. ’t Moet plezant blijven zeker? Ach ja, zolang er geen ernstige gevolgen zijn…


En dan nog het leukste gedeelte van al…rond km 33 zijn we nog 3 mensen voorbijgestoken! Jiehaa!! En dat na een “pauze” van 40 minuten. Wat gaf dat een goed gevoel!

De organisatie had het ons echter niet gemakkelijk gemaakt, want het venijn zat in de staart. Niet alleen was het parcours langer dan 33 km (uiteindelijk zo’n 34,3 km), maar op 600 meter van de finish kwam nog de zwaarste klim van héél de route. Jawadde dat deed zeer. Maar we zijn boven geraakt (luid aangemoedigd door enkele mensen van de organisatie). Uiteindelijk gefinished na zo’n 4u24 min. De organisatie zal er natuurlijk een dikke 40 minuten extra op hebben geklokt. Ach ja. We hebben het gedaan en da’s ’t belangrijkste hé.

De komende twee weken nog twee lange duurlopen op zondag van telkens 3 uur. Geen trails, maar gewoon rustig in m’n buurt. Hopelijk lukt het!

Advertenties

3 gedachten over “Trail La Porte des Ardennes – verslag

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s