’t zit erop! (bijna toch…)

Het moest er eens van komen hé, die laatste stevige trainingen in aanloop naar de marathon van Zeeland. Dit weekend was het gelukkig van dat. Gelukkig ja, want ik begon het wel een beetje “beu” te worden. Ben wat ongeduldig aan het worden hé, ‘k wil die marathon achter de rug hebben.

Vrijdag was de opdracht een tempoloop van 1,5 uur. Tijdens de middag ging helaas niet, wegens te veel vergaderingen kort op elkaar. Dat werd dus een avondlijke loop en eerlijk gezegd keek ik daar echt tegenop. Het wordt tegenwoordig al wat rapper donker en ik ben een heuse angsthaas in den doenker. Ik kon ook pas om iets na 7 vertrekken, dus voor alle zekerheid maar een fluo-hesje over m’n T-shirt aangetrokken. Geen overbodige luxe bleek later. Ik vertrok nog in daglicht, maar al snel begon het te schemeren. Ik had een route van 14 km uitgestippeld die me o.m. door Schiplaken-bos zou leiden. ’t Zou nog wel licht genoeg zijn, dacht ik. Tarara….het was letterlijk door een tunnel lopen met helemaal op ’t einde een vaag lichtje. Brrr….ik was echt niet gerust. Vreesde dat er achter elke boom een boef of eng beest of zo stond om mij aan te vallen. Bovendien zag ik geen steek voor ogen, ik ben een beetje nachtblind hé en had dus schrik om te vallen.

wie loert daar achter de bomen?

Na die eerste doorsteek, was het weer even in de avondschemering lopen en dan weer terug een stukje door het bos. Gelukkig daar geen doorworteld pad, maar wel een brede aarden weg, waar het struikelgevaar al iets minder was. Maar het was dus tegen dan echt wel pikdonker geworden. Ik moest dan ook nog even halt houden voor een plasje en natuurlijk hoorde ik daar in de bossen de meest enge geluiden denkbaar. Maken dat ik weg was, terug de openbare weg op 🙂 Het fluo-hesje kwam dan echt van pas. Er zijn in onze dorpen (Boortmeerbeek zelf, en fusiedorpen Hever en Schiplaken) namelijk amper voetpaden te vinden. Geen andere keuze dus dan op de baan zelf lopen en natuurlijk komen er dan van die Audi’s en BMW’s in volle vaart langsgevlogen (er staan wel wat kasten van huizen in Schiplaken). Ben zelfs twee keer in de berm moeten springen, eikels…
Na 14 km was ik weer thuis. Had er maar 1u21 over gedaan, dus net niet lang genoeg. Maar voor mij was ’t genoeg 🙂 Het was de eerste testrit met m’n nieuwe Brooks en dat ging vrij goed. Pas na een uurtje lopen voelde ik m’n kuit een beetje opspelen, maar van pijn was alleszins geen sprake. Toch wel wat gerustgesteld dus 🙂

Vandaag dan de allerlaatste lange duurloop! Oef! 🙂 Gek genoeg had ik er best wel zin in, ook al moest ik helemaal alleen lopen. Misschien was het puur het idee van “’t is de laatste”, dat ik gemotiveerd was om er effectief aan te beginnen? Om 7u sprong ik in ieder geval gezwind uit bed en een uurtje later (iets langer gewacht na m’n ontbijt deze keer) was ik op pad. Brrr…het was berekoud. Had een jasje aangedaan boven een shirtje, omdat de Buienradar een stevige regenzone over Boortmeerbeek en omgeving liet passeren omstreeks 10u, en dan zou ik nog wel op pad zijn. Tja, soms kan je Buienradar dus niet vertrouwen. Had dus voor niks dat jasje aan, maar dat eerste half uur hielp het alleszins goed tegen de ijskoude wind. Het duurde dus ook een half uur eer ik een beetje opgewarmd was (ben een koukleum hé) en het jasje heb ik uiteindelijk pas na een dikke 2 uur uitgesmeten (en in m’n Camelbak gepropt).
Als route deze keer terug wat fietsknooppunten aaneengeregen, die me via de Leuvense vaart naar Muizen brachten, dan binnendoor naar Bonheiden, vandaar richting Rijmenam en dan zou het nog via de Dijle naar Hever gaan en dan weer naar huis. In Rijmenam liep het echter mis. Bordje weg of alleszins helemaal gemist. Het begon me te dagen dat ik verloren gelopen was, toen ik plots een plaatsnaambord met “Keerbergen” zag staan. Oeps, da’s zwaar uit de richting. En als je dan al bijna 2,5 uur onderweg bent, kan je dat eigenlijk wel missen. ’t Was nu niet de bedoeling dat ik al direct een marathon zou lopen hé. Even op mijn passen teruggekeerd, tot ik aan een gebouw kwam dat ik herkende van een wandeling die ik eens liep. Vandaaruit kon ik binnendoor naar Rijmenam-dorp en ik heb dan maar de kortste weg richting Boortmeerbeek genomen. Nog een lusje achter mijnen hoek en hopsa…30 km in de pocket! En dat in 3 uur en 6 minuten. Niet zo slecht dus!
Belangrijker nog: de ganse tijd mijn kuit niet meer gevoeld. Eigenlijk nergens noemenswaardig last van gehad. Op een bepaald moment beginnen de spieren natuurlijk wat moe te worden, maar ’t was niet zodanig dat ik dan moest stoppen of zo.

Dat geeft natuurlijk volop vertrouwen voor 6 oktober. En ik omhels het idee dat ik nu de komende twee weken lekker relax mag aandoen. Gezien het razend druk is op het werk wegens een event dat ik mee in elkaar steek, is het wel dik oké dat ik alvast niet meer moet stressen om belangrijke trainingen er ook nog tussen te proppen. Woensdag en vrijdag tijdens m’n middagpauze, zondag nog een duurloopje van 1,5 uur en dan de week erop nog twee zeer korte trainingskes tussendoor en dan….MARATHON-TIME!!

Advertenties

8 gedachten over “’t zit erop! (bijna toch…)

  1. Gelukkig doet de kuit niet meer lastig! Dat, samen met hetschitterend tempo dat je vandaag gelopen hebt, zal je vertrouwen alleen maar doen toenemen! Ik duim alvast op 6 oktober!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s