ode aan het thuisfront

Het thuisfront maakte er in een reactie op m’n vorige bericht terecht even allusie op: ik ben iets vergeten te vertellen, over m’n lange tocht van gisteren. Een fait-diverske als het ware. Grappig voor mij, niet zo grappig voor hem.

Zo moet meneer wel eens leren luisteren wanneer ik hem iets vertel. Bijvoorbeeld toen ik hem zaterdagavond vertelde, dat ik zondag om 7 uur zou opstaan om vervolgens om 8 uur te gaan lopen. Had hij goed geluisterd, zou de latere paniek die ochtend niet nodig geweest zijn.
Zo moet meneer ook eens op een klok kijken als hij de voordeur hoort dichtslaan. Zo had hij zondagochtend dan wel gezien dat het toen effectief 8 uur was, en niet 7 uur zoals hij nadien bij hoog en bij laag stond te beweren 🙂

Wat gebeurde er dan? In mijn ogen helemaal niets. Want ik stond effectief om 7 uur op en ben vertrokken om 8 uur.  In ’t ventje zijn ogen heel wat. Want hij ging er dus om de één of andere reden vanuit dat ik al om 7 uur was vertrokken. En toen ik om 11 uur nog niet terug was, was meneer zwaar in paniek geraakt. Want ik ging “maar” drie uur lopen en was in zijn ogen dus al meer dan 4 uur weg. Stevig ongerust dus. En natuurlijk nam ik mijn GSM niet op. Die hoorde ik namelijk niet, met m’n Ipod op m’n oren. Bovendien zit dat ding in m’n Camelbak en heb ik die enkel mee om zelf te kunnen bellen moest er iets aan de hand zijn.
Dus toen ik thuiskwam, was ik me van geen kwaad bewust. En ik was dan zelf ook een beetje verbaasd om een briesende boze vent aan de deur te zien staan. Doodongerust was ie geweest, en hij stond op het punt om de politie te bellen om me als vermist op te geven. En hij is de hele dag dus boos geweest, omdat ik hem zo ongerust had gemaakt 🙂

Maar ’t moet gezegd: hij heeft de laatste maanden al veel moeten verdragen hé. Elke zondag ben ik op pad om te gaan lopen, en dan niet voor een uurke, maar voor minstens 2 uur weg. Dus die ene ochtend moet hij voor onze Seppe zorgen (daarbij vergetende dat ik dat de overige 6 ochtenden van de week doe, maar soit ;-)).
En dan nog drie keer echt weggeweest om te gaan trailen, terwijl hij thuis achterblijft (uit vrije wil trouwens).
En nu moet ie op 6 oktober nog een hele dag voor Seppe zorgen. Want ik verwacht niet dat hij daar uren aan de dijk in Zeeland gaat staan om te supporteren hoor. Dat hij maar op stap gaat met Seppe ondertussen, en bij goed weer op ’t strand gaat spelen hé. Terwijl ik loop 😉

Ik doe hem wat aan hé 😉 Maar ik vind het geweldig dat ik het allemaal kan doen, want zonder hem zou dat allemaal niet lukken! Dus merci shoebieke!!!

Advertenties

4 gedachten over “ode aan het thuisfront

  1. Jouw ventje mag zijn pollekes kussen dat LOPEN je hobby is. Als je zou fietsen, was je nog véél meer uren van huis weg. Trouwens, 2 of 3 uurkes op een heel weekend… komaan. 😉

  2. Even iets vertellen? Dat is ’n hele epistel geworden. R & K … met ‘ode aan het thuisfront’ -geweldige titel trouwens- vind ik dat toch al wat goedgemaakt tov de achterblijvers. Het feit dat hij jou als vermist wilde opgeven, getuigt van ware liefde. Dus laten we het houden bij een misverstandje?

  3. Hi Ruth,

    Herkenbaar al die perikelen …. hoort ook bij de voorbereiding van een marathon. Het lopen is eigenlijk het minst moeilijke aan een marathon vind ik persoonlijk 😉 ik wens je een goede loop volgende week met perfect weer daar in Zeeland.

    groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s