de boterhammentoren

Voor de verandering nog eens een verhaaltje over ons kleine superheldje.

Al weken worden we geconfronteerd met schrijnende taferelen aan de ontbijttafel: het botherhammekes-moment. Onze Seppe is een grote eter in wording (heeft hij van zijn beide ouders) en ’s morgens krijgt hij bokes met confituur vooraleer hij naar de crèche vertrekt, of naar oma en opa (2 x per week). Wanneer we samen aan tafel gaan, begin ik met een sneetje te smeren, snij dat in twee stukjes en leg dat op zijn bord. Steevast komt er dan “nog een boke?” als vraag en smeer ik alvast een volgend boke en leg dat bovenop het eerste boke. In het begin (enkele maanden terug dus), was daarmee de kous af en begon onze held gezwind die 4 stukjes boterham op te eten. Maar van de zomer veranderde dat. Na dat tweede boke kwam er weer “nog een boke?” en als ik niet toegaf, kwamen er traantjes en een fikse huilbui. Sinds een week of 3 was het aantal sneetjes al toegenomen tot 5, een gigantische toren op zijn bordje dus. Afgelopen week was het zelfs na 5 sneetjes een kwartier lang complete hysterie, veel traantjes en telkens geroep (al huilend) van “nog een boke!! nog een boke!!”. Een onhoudbare situatie dus. Ik gaf natuurlijk niet meer toe. 5 sneetjes brood ’s morgens, zo veel eet ik zelfs niet in één keer (hij eet meestal wel niet alle korstjes mee op, maar uiteindelijk eet ie dus wel altijd quasi al die boterhammen op hé). Maar het gevolg was wel dat ik afgelopen week elke dag bijna 20 minuten later dan gewoonlijk aan de opvang en daarna op m’n werk was.

Vrijdag heb ik het hele gedoe dan maar eens verteld aan S., Seppe zijn vaste juf in de crèche. Ze moest natuurlijk wel eens hartelijk lachen, omdat het op zich natuurlijk wel een absurde situatie is. Maar het daagde haar wel dat het eet-systeem in de crèche misschien aan de oorzaak kon liggen. In de namiddag, na de middagdut, krijgen de peutertjes een boterham te eten als tussendoortje. En die worden dus in een grote toren op een bord gepresenteerd aan de ukjes. En dan mogen ze een boke eraf nemen.

Tja, wat nu hé? ’t Was wel duidelijk dat het zo niet verder kan. S. raadde ons aan om van ons hart een steen te maken en de hysterische huilbuien straal te negeren en niet meer dan een sneetje of 3 te maken. Zijn die op, dan krijgt hij er nog ééntje. Vrijdagavond konden we het al direct in de praktijk toepassen. Er stond soep met brood op het menu. En ja hoor: Seppe begon al vrij snel weer met dat hysterisch gedoe dat er een grote toren van brood op zijn bordje moest verschijnen. Het was dus allesbehalve een gezellig eetmomentje, zo onder ons drietjes en ’t groot ventje (de papa dus) kreeg het danig op zijn heupen. Maar we hebben het echt wel genegeerd. Hij kreeg drie sneetjes en niet meer dan dat. En een kommetje soep. De tranen vloeiden in volle teugen (oh wat bloedde mijn moederhart!), maar uiteindelijk bond hij in. De soep werd opgegeten en de drie boterhammetjes ook. En zaterdagmorgen begon hij al na één sneetje zijn boterham op te eten en werden er uiteindelijk ook maar drie gesmeerd (en helemaal opgegeten). En dat door hem effe tien minuten lang compleet te negeren 😉

Wat zit een peuter soms toch raar ineen, haha.

en taferelen als deze hebben we ook vaak voor, bv. het optakelen van zijn ontbijt 😉

Advertenties

2 gedachten over “de boterhammentoren

  1. Ja wadde … Seppe kan goed eten zenne! Ohlala … dus jullie doorstaan nog al wat ’s morgens. Hier is het na 2 sneetjes … noeg mama (genoeg mama). En ik vind dat al super! Maarja, jullie hebben dan ook een superheldje, hè? :-))

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s