gelezen – Before I go to sleep (voor ik ga slapen) van S.J. Watson

Enkele weken geleden had ik nog een boekenbon liggen, gekregen van een goeie vriendin. Ik had echt geen idee welk boek ik er dan best mee zou kopen, dus ik deed even een oproep op Facebook. Ik kreeg heel wat goeie tips en ééntje sprong er toch wel tussenuit: Before I go to sleep van S.J. Watson. M’n keuze was gemaakt en ik heb er geen spijt van gehad. Het boek is een heuse pageturner, terecht een bestseller dus.

De plot deed me een beetje denken aan die film met Drew Barrymore, 50 First Dates, waarbij Drew Barrymore elke dag weer wakker wordt, met totaal geheugenverlies. Ze moet elke dag iedereen in haar leven weer opnieuw leren kennen, ook zichzelf. De film is een toffe komedie, dit boek daarentegen is allesbehalve om te lachen 😉

Ook in dit boek wordt hoofdpersonage Christine, elke morgen wakker zonder enige herinnering. Ze weet nog wel wie ze is, maar denkt dat ze een prille twintiger is. Ze schrikt dan ook als ze ziet dat er een oudere man naast haar in bed ligt en als ze zichzelf in de spiegel bekijkt, ziet ze een oudere dame ipv een meisje in de fleur van haar leven. Dik 20 jaar van haar leven lijken weggevaagd te zijn. Elke dag opnieuw moet haar leven van de voorbije 20 jaar weer aan haar verteld worden en elke nacht, tijdens het slapen, verdwijnt alles weer…Ze weet niet meer dat ze een ongeval had, dat ze getrouwd is met een man genaamd Ben en dat ze een zoon had, die ondertussen gestorven is in Afghanistan.
Tenminste, als ze Ben moet geloven…Ze kan maar afgaan op hetgeen hij haar vertelt.

Wanneer een dokter zich haar geval terug aantrekt en haar aanraadt om dagelijks een uitgebreid dagboek bij te houden, begint één en ander wat op zijn plaats te vallen voor Christine. Dokter Nash belt haar elke ochtend om haar te zeggen dat ze het dagboek uit de kast moet halen en lezen. Als lezer lees je mee in dit dagboek. Patronen worden duidelijk en je wordt meegezogen in de zoektocht van Christine naar de waarheid. Want dat er dingen worden verzwegen of verzonnen door Ben, dat wordt al snel duidelijk. Maar is die dokter Nash ook wel te vertrouwen? Op den duur wordt je als lezer gewoon even paranoïde als Christine zelf.

Dat is m.i. de sterkte van dit boek, dat je als lezer mee in het verhaal wordt gezogen. Je weet even veel als Christine zelf, niet meer en niet minder. Dat er dan eigenlijk ook wel wat gaten in het verhaal zitten (bv. waarom kwam geen enkele dokter er eerder op dat ze een dagboek zou moeten bijhouden?), nam ik er dan maar voor lief bij. En ook de apotheose is er een beetje over, ook al was ik wel verrast (maar toch ook weer niet, want ik had wel ergens een vermoeden) door de uitkomst van het verhaal. Maar daarvoor moet je gewoon zelf dit boek maar eens ter hand nemen 🙂

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s