rennen tegen de stress

Heb ik al eens verteld dat ik een ongelooflijk leuke job heb? Met geweldig fijne collega’s, dat mag ook al eens gezegd worden. Maar deze week was wel effe de meest stressvolle week van het voorbije jaar. Donderdag vond een event plaats, waarvan ik gans de coördinatie deed. Niet dat ik alles moest doen, maar het was wel aan mij om alle radartjes te doen werken om het event in zijn geheel te laten slagen. Dat ik dan vorige week een ganse week verlof had, viel dus niet zo goed. Maar ja, die verlof lag al van januari vast, het project kreeg ik in april toegewezen. Baas was dus ruim op tijd verwittigd en fungeerde samen met twee fantastische collega’s dan maar even als backup tijdens m’n afwezigheid. En donderdag was het dus eindelijk zo ver, na bijna 3 maanden quasi 70% van mijn werktijd aan dit project te besteden. Met succes trouwens: 350 tevreden mensen en complimenten van de bazen, tot op het hoogste schavot. Dat ik op het einde zelf het podium op moest om bloemen in ontvangst te nemen, vond ik iets minder leuk, maar ik was wel geflatteerd natuurlijk en een immense last viel van m’n schouders.

Het lopen heeft me alleszins de voorbije maanden gered. Want er ging geen week voorbij dat er geen serieuze stresssituaties op m’n pad kwamen. Op zo’n momenten is het echt een voordeel dat je onder de middag kan gaan lopen. Effe stoom aflaten na een moeilijke vergadering en daarna met volle moed er weer tegenaan. Of effe compleet in de rats zitten omdat twee partijen wat zitten te bekvechten over wie wat gaat doen en ik moest de oplossing aanreiken…tja, als ik dan net die dag een training had, kwam ik vaak na het toerke lopen met de oplossing aandraven.

Dinsdag ging ik dus ook weer een klein uurtje lopen onder de middag. 1,5 dag voor mijn grote dag, ik was hypernerveus aan het worden. Dat was te merken aan m’n hartslag ook…Maar na het lopen was ik weer compleet zen en had ik er het volste vertrouwen in dat alles wel goed zou komen.
Vandaag had ik het lopen echter voor heel andere dingen nodig. Want nu alle adrenaline uit mijn lijf is, zakte ik vandaag een beetje als een pudding ineen op m’n werk. Heb dus een hele dag lopen suffen (ook wel omdat ik gisteren tot ’s avonds in de weer was), had onder de middag nog een stevige infosessie  mee te geven (60 studenten toespreken over m’n job, ook eens leuk, maar zeer intensief) en stond ’s avonds 40 minuten stil in de file met een hyperactieve peuter op de achterbank. Ik had de keuze: mezelf in de zetel nestelen en alles maar laten ontploffen, of na avondeten en baddertijd van zoon-lief, naar de club trekken en eens een goeie babbeltraining doen en zo alle besognes van de voorbije periode achter me laten. Ik koos voor het laatste. Het werd een intensief loopje van 48 minuten (8,3 km) en mijn mond heeft niet stilgestaan. Mijn excuses aan clubgenoot Patrick die me dus bijna 50 minuten lang heeft moeten aanhoren, haha. Het was een zalige training en het allerlaatste restje spanning was volledig uit mijn lijf verdwenen nadien.

Lopen als anti-stressmiddel…ik kan het iedereen aanraden!

Advertenties

4 gedachten over “rennen tegen de stress

  1. Heel herkenbaar Ruth, maar soms moet ik toch een hobbel nemen om echt te gaan rennen. Heb jij dat ook? Komende week met 3 pubers thuis heb ik me voorgenomen iedere dag te gaan lopen, al is het maar even om het allemaal te kunnen handelen.

    groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s