van pffttt naar woohoo!

woensdag –> pffttt

Elke hardloper maakt het wel mee: offdays! Woensdag was het mijn beurt. Voortaan ben ik elke woensdag thuis en daardoor kan ik ook die dag ‘s morgens trainen. Deze week koos ik het Domein van Hofstade nog eens uit als trainingsgebied. Lekker in de natuur me gaan uitleven dus. Dat het domein er momenteel nogal “zwaar” bijligt, vond ik zelf geen bezwaar. Voor een snelheidstraining bleek het echter wel een uitdaging. Ik moest enorm veel kracht zetten op die zompige modderige paden, andere stukken lagen dik en zacht dankzij alle afgevallen bladeren. Het was er mooi, met al die herfstkleuren en het laagje ochtendmist dat als een sluier over de meren hing. Maar voor een snelheidstraining was ik dus eigenlijk op de verkeerde plek.
Opdracht was een wisselloopje van een uur: 3 minuten tegen 10,5 km/u gevolgd door 2 minuten tegen 11,5 km/u en dat zo telkens afwisselen tot het uurtje omwas. Al snel bleek ik de tempo’s maar moeilijk te kunnen halen. Het was trekken en sleuren en m’n hartslag klom serieus de hoogte in.

Na een half uur voelde ik m’n hartslag bijna continue in overdrive gaan en na 45 minuten was het vat compleet af. Ik had hoofdpijn, begon me misselijk te voelen en ik had m’n ademhaling niet meer onder controle. Manmanman, duidelijk een off-day. Maar ik liet het niet aan m’n hart komen. Ik was nu toch daar, waarom dan niet dat laatste kwartiertje gewoon lekker relaxed uitlopen en wat genieten van de omgeving. Zo gezegd zo gedaan. Dat laatste kwartiertje chillen maakte dat het voor mij toch een geslaagde training werd.

 

vrijdag –> woohoo!

Donderdag werd dan zoals gebruikelijk een rustdagje en vrijdagavond trok ik naar de club hier om de hoek. Helaas weinig volk dat zo mijn tempo loopt. Er was een hele bende die zo rond de 8 à 9 km/u lopen en dan was er nog R., die normaal rond de 12 km/u loopt. Maar R. wou wel met mij lopen, ook al zou dat maar aan 10,5 km/u zijn. Tja….je kan het misschien al raden? We liepen zodanig te babbelen dat we totaal niet meer op het tempo aan het letten waren. Het liep gewoon geweldig. Uiteindelijk het uurtje volgedaan en dat was net geen 11 km. Toch iets te snel dus, maar daar had ik niets van gemerkt. Recuperatie ging ook weer heel snel.

De cijfertjes nadien doorgestuurd naar Coach Tiny, die me gelukkig niet op de vingers tikte. Ik zit blijkbaar nog gewoon lekker mee te surfen op de golf van de “supercompensatie” na de marathon.

 

Een interessant fenomeen, die “supercompensatie”. Ik zal er in de loop van volgende week eens wat meer over schrijven…

 

wish

Advertenties

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s