dat hakte erin

De Aragas-trail van afgelopen zaterdag heeft er serieus ingehakt bij mij. M’n lijf wil niet meer mee. Vermoedelijk was er zaterdag al een beestje aan de gang in m’n lijf. Als ik m’n hartslagcijfers zie van tijdens de trail (gem. 155), kan ik alleen maar concluderen dat er iets aan de hand was. Oké, vrieskou en een pittig parcours doen er niet veel goeds aan. Maar het parcours van de Trail des Fantômes was stukken zwaarder, 8 km langer, het was toen 36°C en toch was mijn hartslag toen stukken lager (gem. 144!). Die inzinking zaterdag op 16 km was eigenlijk ook een teken aan de wand dat ik zwaar uit mijn reserves aan het putten was. Zondag werd me duidelijk dat er inderdaad iets niet in de haak was. Ik was enorm stijf, maar het voelde anders aan, te pijnlijk om nog normaal te noemen. Bovendien was ook mijn hele rug stijf, kon ik mijn armen amper opheffen van de pijn en kon ik met moeite mijn ogen openhouden. Pfoe, wat was dat zeg. Een viruske of zo dat me in mijn greep hield. En toch moet je wat blijven gaan als je met een peuter in huis zit, die constant je aandacht vergt. In de late namiddag hadden we dan ook nog gepland om naar het gratis optreden van Scala te gaan zien in Planckendael (héél mooi trouwens) en tegen dat we weer thuis waren, was ik een slappe vod en wou ik alleen nog maar in bed kruipen. De avond toch overleefd tot 21u, toen was ik rijp voor de sloop.

9 uurtjes slaap deden wonderen, vandaag voelde ik me al stukken beter. Maar m’n spieren voelen nog steeds aan alsof ze door een houtversnipperaar zijn gesleurd, alsof ze in stukken aaneenhangen onder m’n vel. Heel raar gevoel. Ben ik normaal gezien een heftige voorstander van “actief herstel”, op dit moment lijkt me dat zelfs geen goed idee. Ik hoop dat het allemaal wat beter aanvoelt tegen woensdag, dan zou ik het trainen wel terug willen oppikken. Een volgend doel komt namelijk al in zicht, maar daarover morgen meer!

Deze actiefoto wil ik jullie alleszins niet onthouden, getrokken tijdens de Aragas-trail (met dank aan de organisatie Event-X voor de foto)!

kluisbergen

Advertenties

4 gedachten over “dat hakte erin

  1. Ruth, chapeau zeg, ik wordt jaloers van je progressie en dat gevoel van loom en stijfheid deel je minstens met mij. Ik heb geen griepbeestjes…hoop ik, doch heb dat ook nog nooit zo ervaren als bij deze trail, de modder, sneeuw, de koude, ik weet het niet doch ben ook even leeg 🙂

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s