Give me some sugar! – #Monschau -225 dagen

helpVanmorgen eens op de weegschaal gaan staan. Dat was geleden van begin juni of zo. Sindsdien stak de weegschaal onderin een kast in de badkamer. Nu is het sowieso een slecht moment om de weegschaal boven te halen vlak na de obligate kerstetentjes. Maar toch kon ik het niet laten. Had ik het maar niet gedaan…3 kilo erbij sinds begin juni!! Auw!! Mijn afstraffing voor het gesnoep en het zondigen de voorbije weken.

Maar goed: ik ben effe serieus met mijn neus op de feiten gedrukt. Mijn voornemen om iets aan m’n suikerverslaving te doen is dus gerechtvaardigd. Ik ben ondertussen halfweg het boek van Sonja Kimpen (Sterker dan suiker) en heb alvast één ding geleerd uit het boek:  mentaal ben ik nog niet echt suikerverslaafd, wel “suikergenegen”. Ik hou van de smaak van zoet, kan m’n dagelijkse portie zoet maar met moeite laten, maar het is nog niet zodanig dat ik constant denk aan mijn volgende chocolaatje of koekje en helemaal gek word als ik eens een dag geen stuk chocola in m’n mond prop.  Maar lichamelijk ben ik er toch wel afhankelijk van. Dat heb ik gisteren gemerkt. Gisteren heb ik namelijk mijn eerste suikervrije dag gehad. Gewoon als testje. Zo tussen Kerst en Nieuw vallen er gelukkig een paar dagen zonder speciale etentjes met drie gangen (waaronder een zoet dessert), dus ik dacht: ach, laat ik het eens proberen. Als oefensessie alvorens ik het grote werk aanvat vanaf januari.
Op het werk zijn de verleidingen ook vrij beperkt, ook al ligt er momenteel wel twee bureaus verder een gans pak chocolade te lonken, traktatie van een collega. De eerste suikervrije dag heb ik alvast overleefd, maar het was met veel moeite. Ik had een aantal gezonde tussendoortjes (mandarine, yoghurtje, appel en een banaan) voorzien en die waren allemaal al op voor de middag, op de appel na. De lunch verliep redelijk gezond (maar ook zonder geraffineerde suikers) en in de namiddag begon het op te komen: een serieuze suikerdip. Om 15u m’n appel dan nog opgegeten, maar het hongergevoel en de typische kenmerken van een suikerdip (slap gevoel, wat lastig worden, hoofdpijn en een hol gevoel in m’n maag) bleven aanwezig. Grrr…. Maar ik heb volgehouden en ben zonder één snoepje, koekje of wat van suikerbom dan ook in mijn lijf de dag doorgekomen. Vandaag dag 2 en het was tot nu toe opnieuw een strijd van jewelste. De voormiddag verliep moeizaam met een continue suikerdip vanaf 10u. Zelfs een donkere boterham met kaas en een half uurtje later een banaan, konden de “afkickverschijnselen” niet temperen. Straf hé. Ik sta daar dus echt zelf van te kijken. Onder m’n middagpauze had ik dan een 10 km-loopje gepland en dat verliep met momenten serieus moeizaam. Muziek op m’n Ipod maar een tikje luider gezet en me keihard op de muziek gefocust. Uiteindelijk toch 10,4 km in 58 minuten afgehaspelt, maar m’n hartslag was duidelijk enkele slagen hoger dan anders.

Eén conclusie dus: mijn lichaam is wel degelijk afhankelijk van suiker. In mijn hoofd dan misschien nog niet suikerverslaafd, mijn lichaam is het wel degelijk. Het zal dus een zware strijd worden in januari.
En de strijd is niet alleen de suiker laten, maar tegelijk ook niet trappen in andere valkuilen en mezelf volproppen met andere (gezondere) spullen tot ik barst. Doel is toch wel die 3 kilo terug kwijtgeraken. Samen met wat extra lichaamsbeweging (trappen doen en zo), lukt het hopelijk wel. Ik hou jullie op de hoogte!

suiker

Advertenties

7 gedachten over “Give me some sugar! – #Monschau -225 dagen

  1. Ik heb een collega die extreem suikerverslaafd was en volledig afgekickt is cold turkey en echt niks meer eet van suiker, het resultaat is spectaculair, veel vermagerd en ze voelt zich stukken rustiger en beter. Het schijnt dat je als je zes weken er af blijft je lichaam dat signaal ook zo ervaart en de zin in onbestaande is. Tzal wel lukken !

    1. het programma van Sonja Kimpen duurt 21 dagen (volledig afkicken) en dan nog eens 21 dagen dat je een aantal zaken wel al terug mag eten (maar nooit geraffineerde suikers, zoals choco, koekjes etc). Ben benieuwd. Knap van je collega!

  2. Uit eigen ervaring kan ik zeggen dat het afkicken maar enkele dagen duurt. Daarna kost het geen enkele moeite meer om de suiker te laten staan. Moeilijk om te geloven, raar om te ervaren maar het is echt zo. Probleem is alleen dat bij de minste suikeropname die eventueel volgt, de hele carroussel opnieuw opgestart wordt en de drang er opnieuw is. Dus het is absoluut opletten geblazen. Je kan je niet voorstellen waar overal suiker in zit… Maar ik wens je heel veel succes!

    1. daar heb ik dus wel het meeste schrik voor: dat ik na een paar dagen hier thuis toch iets voorgeschoteld krijg (want ventje is de chef-kok) waardoor het effect constant weer teniet wordt gedaan hé….

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s