it giet net oan -#Monschau -202 dagen

Oké winter, you’ve made your point. Go away!! Wat heb ik toch effe gevloekt vanmorgen. Om 6u30 uit bed, mezelf klaargemaakt voor m’n allereerste sneeuw-trailrun in Olne. Jep, ik was er helemaal klaar voor, zowel fysiek als mentaal. Om kwart na 7 vertrok ik dan. Alles was nog droog buiten, geen sneeuwvlokje te zien. Na een paar minuutjes rijden op de Leuvensesteenweg richting Leuven, zag ik de baan witter en witter worden. Fijne sneeuwvlokjes dwarrelden neer. De auto voor mij zwalpte plots op de rijstrook van de tegenliggers. Oei. Ofwel kwam die mens gewoon zat van een feestje, ofwel begon het glad te worden. Toch nog tot Leuven gereden, maar tegen dan was het hard aan het sneeuwen en zag de baan al wit. Iets wrong stevig binnenin mij, het gevoel zat niet meer goed. Ik had nog dik 85 km te rijden, het risico voelde te groot aan. Aan de lichten vlak voor de oprit van de snelweg, maar gewoon rechtsomkeer gemaakt en teruggereden.

In plaats van naar huis te rijden, ben ik dan wel doorgereden naar het zwembad van Hofstade. Daar de auto op een al-volledig-ondergesneeuwde-parking gezet, en dan het Domein ingelopen. Ik dacht dan maar daar de 23 km te doen die ik in Olne wou doen. Camelbak ging dus mee, met zo’n 1,2 liter water verrijkt met wat Herbalife Prolong. Na dik 20 minuten lopen wou ik al even een slokje nemen, maar er kwam niks uit. Heel de boel was al bevroren. Jawadde. ‘t Was -5° C buiten, en de wind deed het nog een heel pak onaangenamer aanvoelen. Na 10 km was het vat er bij mij toch wel af. Ik was verkleumd, het lopen ging vrij moeizaam, had ook al een paar keer m’n enkels omgeslagen en een keertje geschoven. En dan ook geen mondvoorraad waar ik beroep op kon doen…en ik had nog niet veel binnen van ontbijt, dat had ik namelijk opzij gehouden om bij aankomst in Olne te eten, een uurtje voor de start. En nog een mentale hindernis: ik had geen muziek bij! Want op wedstrijden doe ik nooit m’n I-pod in, dus dat ding lag thuis (en dan nog met een platte batterij). Maar hey, soms lukt dat dus echt wel, zo zonder muziek lopen. Het ruisen van de wind met de sneeuw erbij, het knisperend geluid onder m’n voeten en het gefluit van vogeltjes op zoek naar eten, het hielp wel allemaal een beetje om de herrie in mijn hoofd te stoppen.

Maar zoals ik al schreef: na 10 km was het beste er wel af. Dus ik liep terug even het gebouw van het zwembad in. Effe plaspauze houden, en eens goed drinken van de kraan en een Squeezy-gelletje nemen. De bevroren Camelbak (die loodzwaar begon door te wegen) ben ik dan rap in de koffer van m’n auto gaan steken en toen besloot ik van toch nog één rondje van 5 km te lopen. Dapper van mezelf, al zeg ik het zelf.

Het werden dus wel degelijk 15 km, helaas geen 23 km. Iets van een 1u40min heb ik erover gedaan, niet zo slecht in deze omstandigheden. Daarna rap nog een laagje kledij bij aangetrokken en voor m’n gezinnetje naar de bakker gegleden. Jep, gegleden. De wegen lagen er tegen dan dus bij ons spekglad bij. Zelf een keertje geschoven en ik zag er ene serieus uit de bocht gaan op weg naar huis. Het sterkte me wel in m’n beslissing om niet de 100 km naar Olne te rijden. Ik was er misschien wel geraakt, maar terug thuis geraakt?

En deze training was ook wel een bevestiging dat de trail zelf een brug te ver zou geweest zijn voor mij. Ik ben nog een bleuke in het traillopen en al helemaal een beginnerke wat lopen in de sneeuw betreft. 23 km op en af banjeren op bevroren besneeuwde heuvels en single tracks en langsheen bevroren riviertjes…ik denk niet dat ik het zou gehaald hebben (of in een tijd van rond de 5 uur of zo).

Hopelijk een nieuwe kans op 9 februari op de Trail des Bosses!

planA

Advertenties

4 gedachten over “it giet net oan -#Monschau -202 dagen

  1. Lijkt me heel verstandige beslissing. Als het weer zo aanhoudt zal ik volgende week hetzelfde moeten doen voor de Trail du Mont. Jammer, maar het zij zo. Beter dat dan ongelukken

  2. Hi Ruth,

    Hier ook mijn halve marathon ingekort door een stuk te liften op de terugweg (pal tegen de sneeuwstorm in) Te tricky … ik was erg vermoeid en je gaat dan steeds langzamer. Vandaag nog een etentje met het gezin omdat middelste jarig is. Daar wilde ik wel een beetje energie nog voor hebben. Mijn conclusie is dat snowrunning leuk is als de snow zelf niet meer running is 😉
    Je toont wel karakter dat je toch mooi een alternatief hebt gelopen voor je wedstrijd. Mijn tip voor vocht meenemen is warme thee met citroen (gaat goed in flesjes) en die wordt wel koud maar bevriest niet. Ik doe er wel een beetje suiker in maar dat gaat niet bij jou dan.

    groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s