gezien: Django Unchained -#Monschau -187 dagen

Eindelijk heb ik hem gezien: de nieuwste Tarantino-film! En wat een pareltje weeral. Ik ben dus Tarantino-fan van het eerste uur en voor hem kwam ik dus gisteren nog eens gaarne naar buiten om vervolgens weer 3 uur te gaan binnenzitten in een donkere cinemazaal. Django Unchained noemt het nieuwe meesterwerk. Een western dan nog wel. Laat dat nu niet mijn genre zijn, maar QT verheft het genre tot nieuwe hoogtes. Om het vervolgens in liters bloed onder te dompelen.

django2jamieHet verhaal? We bevinden ons in 1858, in de Zuiderse staten van de VS. Django, gespeeld door een weergaloze Jamie Foxx, is een slaaf die wordt vrijgekocht door premiejager Dr. Kindjango2waltzg Schultz, een Duitse ex-tandarts (gespeeld door de zalige Christoph Waltz, die ook al in Inglorious Basterds de pannen van het dak speelde). Schultz heeft namelijk de hulp nodig van Django om drie “prooien” te vangen, vroegere bewakers van Django. Tussen de twee ontstaat een bijzondere vriendschap. Samen trekken ze rond en strijken ze een fortuin aan premies op als premiejagers. Maar één missie houdt django2leoDjango volop in het vizier: het vinden en vrijkrijgen van zijn vrouw. Samen met Schultz smeden ze een geniaal plan om haar te bevrijden uit de plantage van Mr. Calvin Candie (Leonardo Di Caprio). En dat gaat uiteraard gepaarddjango2sam met héél véél bloed. Nog even meegeven dat de zwarte butler van Candie gespeeld wordt door een (eventjes) onherkenbare maar geniale Samuel L. Jackson.

Django Unchained blinkt uit door de sterke en geloofwaardige acteerprestaties, de sublieme humor, de typische Tarantino-details (zoals de heen-en-weer-wiebelende namaaktand die op Schultz’ wagentje staat gemonteerd, of de soms express overdreven close-up’s (met een stevige knipoog naar Sergio Leone)), de geniale plot, en uiteraard ook de muziek. De muziek is weer een personage op zich en neemt dus niet louter de functie van achtergrondmuziek op zich maar wordt vaak bombastisch naar voor gesmeten zodat je er niet aan kan ontsnappen. Wie verwacht er nu een black-gangsta-rap-nummer terwijl je Django ziet voortsjokken op zijn paard? Of een streepje opera terwijl het bloed alle kanten opspat…Zalig. Als je tijdens deze film niet constant met een grijns op je gezicht zit te kijken, dan weet ik het ook niet meer. Wij hebben in ieder geval genoten van begin tot eind. Maar toch één dingetje toegeven: tijdens één scène heb ik echt wel even weggekeken. Een mandingo-gevecht (handgevecht op leven en dood tussen twee slaven) dat effe iets te wansmakelijk en bloederig werd…terwijl de sluwe Candie erop staat te lachen en zijn slaaf nog verder tot het uiterste pusht, moest ondergetekende toch effe zien dat haar maaginhoud binnenbleef😉

Een absolute aanrader en dat geldt zowel voor de film als de bijhorende soundtrack!

django

Dit bericht werd geplaatst in film en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op gezien: Django Unchained -#Monschau -187 dagen

  1. Koenie zegt:

    Je bent Don Johnson nog vergeten

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s