ontsnappen -#Monschau -176 dagen

Om de één of andere reden verlopen onze thuiskomsten na een paar daagjes weg, nooit zonder slag of stoot. Het ergste voorval vond plaats toen we thuiskwamen na onze rondreis in de USA en bleek dat één van onze katten de dag voor onze thuiskomst gestorven was. Helemaal geen leuk nieuws om krijgen als je net van het vliegtuig stapt. Meestal zijn de pretbedervers allemaal kleine dingen die je net op dat moment kan missen als kiespijn. Vandaag was het dus ook van dat. Zo blijken we een stuk speelgoed van Seppe ergens in onze bungalow achtergelaten te hebben. Hopelijk vindt de kuisvrouw het ergens verstopt onder een zetel of kast en willen ze het alsnog nasturen. Ook had poes op 2 plaatsen in de living geplast. Oké, lekker fris geurtje in de living dus, not. En dan was er nog de Telenet-digicorder die blijkbaar net afgelopen week kuren had en niets van onze favoriete tv-programma’s had opgenomen. Boehoe! En bizarre post waar we kop noch staart aan kregen en een versneld bezoekje aan de bank nodig maakte. En dan kreeg Seppe plots weer een koortsaanval van jewelste en liet ie mama dus letterlijk (maar echt letterlijk) niet meer los…Allemaal te relativeren dingen natuurlijk, maar tegen 15u was ik gewoon horendol gedraaid door al het gedoe, met de was en de plas er ook nog bovenop. Ik moest ontsnappen.

Toen manlief om 16u weer terug was van de bank, ontsnapte ik letterlijk. Met loopschoenen aan m’n voeten natuurlijk. M’n ontsnapping verliep niet zonder slag of stoot, want daar was ons klein heldje die me niet wou laten gaan en me aan m’n been vasthield. Letterlijk. Z’n beide armen om m’n been geslagen, zodat ik geen kant opkon… De papa slaagde er uiteindelijk in van hem effe af te leiden, zodat ik toch snel weg kon glippen. Toch wel erg dat je zo weg moet sluipen van je eigen zoon weg. Verlatingsangst is toch wel iets raar, en normaal heeft ie het niet zo erg als dit. Achteraf hoorde ik van manlief dat ie nog een kwartier lang heeft lopen jammeren en zoeken, ocharme toch.

Maar de ontsnapping deed me echt wel deugd. Het weer was zalig, in vergelijking met de voorbije dagen. Een vrij mild temperatuurtje, niet te veel wind en het was droog. Een uurtje lang heb ik genoten, goed voor 10,3 km. En ik beleefde een heuse runner’s high toen het liedje “I got a name” van Jim Croce op de Ipod langskwam. Eén van de meligste nummers op de soundtrack van Django Unchained, maar oh zo schoon om horen als je net op dat moment aan het lopen bent langsheen de Dijle (rivier) en met niets dan mooie natuur om je heen. Echt 200% genieten.
Toen ik een beetje later het bos inliep en net dan The Cure met A Forest begon te spelen, kon ik niet anders dan lachen. Toeval bestaat niet?

Eenmaal thuis, begon heel het stressgedoe wel weer, maar ik kon er toch weer iets beter tegen. Dat de lente maar gauw begint nu, want ik heb de indruk dat het weer van de afgelopen weken echt wel op ieders zenuwen begint te werken, dat van ons inclusief…

better2

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s