verborgen talent – #Monschau -169 dagen

Soms kom je zo van die mensen tegen…van die kleine dropjes, frêle tot en met, je zou je zo met één pink kunnen opheffen als het ware. Maar wat daar dan in zit! Zo’n verborgen talent loopt al een paar maanden rond in de joggingclub waar ik op vrijdag train. In september gestart met de start-to-run-groep. Zo’n ieniemienie-meiske, ze liep binnen de kortste keren zelfs de snelle mannen van de club er al vanaf. Ik had al wilde verhalen over haar gehoord, maar de keren dat ik er kwam, bleek ze er nooit te zijn. Tot vandaag. Het leek erop dat ik deze avond m’n toerke alleen zou moeten doen, want vaste loopkompaan R. was er niet en P. was na 6 weken blessureleed wel terug, maar wou nog geen “snelle” (+10km/u) lange toer doen. Ik besloot wel bij P. te blijven en we kregen het gezelschap van dat meisje en snelle man W. Juul, de “trainer, zei me al dat ik me over het tempo geen zorgen moest maken, want dat S. (dat meiske dus) na een paar kilometer uit haar sloffen schiet. Oké, dat zag ik dus wel zitten.

Vol goeie moed en goesting dus met z’n vieren vertrokken. De rest liep trager en dus achter ons en één groep was al een paar minuten eerder vertrokken en die haalden we na 3 km alweer in. De eerste 2 km verliepen heel rustig en P. en ik liepen op kop. Maar toen we na 3 km de bende voor ons inhaalden, glipten W. en S. plots voor ons en schoten die daar in een versnelling waar ik effe van moest slikken. Tempo ging omhoog omhoog omhoog en 1 km verder gaf P. forfait. De sporthal kwam weer in zicht en hij liep binnen. Ik dus verder achter W. en S. maar ik moest heel hard m’n gaspedaal induwen om zelfs maar in hun buurt te blijven. En die twee liepen zo soepel alsof ze gewoon een ommetje langs de bakker gingen doen hé. En ik liep daar maar achter te hijgen, haha. Dan toch maar eens effe op m’n horloge gekeken en ik zag 4:45 min/km staan. Oké, vandaar dus. Besloten van de handdoek in de ring te gooien en in S. mijn meerdere te erkennen….aan zo’n talent valt niet te tippen natuurlijk.

het grafiekje op de Suunto spreekt boekdelen wat het tempo betreft…training22febDan maar tempo weer laten zakken en op m’n eentje verder voor de volgende 5 km. S. en W. gingen sowieso stoppen na die eerste ronde. Een beetje het nadeel van de winter: de meeste leden van de club lopen dan maar een kort rondje. Maar ik was er al op voorbereid en had m’n Ipod mee. Helaas dat ding vergeten op te laden, na 3 liedjes was de pret uit en moest ik nog 3 kilometer doen. Gelukkig werd ik niet zot van m’n eigen gedachten. Het deed zelfs deugd om zo effe nog wat stress van een razenddrukke werkweek van me af te schudden.

Helemaal klaar voor het weekend nu. Jammer dat de winter zich nog niet gewonnen geeft en het weer een bibbertraining belooft te worden a.s. zondag. Gelukkig zal het gezelschap hartverwarmend zijn. Ik kijk er naar uit!

firststep

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op verborgen talent – #Monschau -169 dagen

  1. djaktief zegt:

    Hi Ruth,

    Het gekke is dat ik meer last heb van de koude wind dan van de koude sneeuw. btw mijn tempo morgen kun je makkelijk bijbenen morgen.

    groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s