weirdo’s en een alarmbelletje -#Monschau -164 dagen

Maandag was ik best wel stijf na de trailtraining van zondag. Dagje rust was dus welkom en de traphal op ’t werk kreeg geen bezoekje. Best maar met de lift 14 verdiepingen omhoog. Dinsdag ook nog geen trappen gelopen, maar wel sportzak mee! Een uurtje gaan lopen onder de middag, ideaal om de werkdag wat te breken en m’n geest weer even leeg te maken. Het werd weer een zalige tocht doorheen de 3 parken die ik vlakbij m’n werk heb.

Kwam onderweg twee zonderlinge figuren tegen. De eerste was een beer van een hardloper, uitgedost in blitse running tenue en op z’n hoofd….een kerstmuts. Daar moest ik toch wel effe hartelijk om lachen en ik kreeg een smile van jewelste terug van die kerel. Ik heb echt geen zin om weer terug ondergedompeld te worden in de kerstsfeer. Laat dat nog maar een maand of 10 duren! Maar die kerstmuts-uitrusting zorgde toch alvast voor blijdschap onder de mensheid in het park!

Aan het Middelheimpark kwam ik dan gekkie nr 2 tegen. Zijn onderlijf helemaal bloot op een kort loopshortje na. Onder dat loopshortje dus geen sokken, geen loopschoenen (zelfs niet de Vibram Five Fingers of zo), gewoon blootsvoets dus. Bovenlijf? Een dikke warme fleece, een sjaal om z’n nek gedraaid, handschoenen aan en een dikke muts boven op z’n hoofd. Terwijl ie liep te joggen, liep ie ook te smullen van een banaan, wat het effect voor mij alleen maar versterkte. Ik weet dat je tegenwoordig niet meer moet verschieten van lopers op blote voeten, dat barefoot-runnen is meer en meer aan het hypen. Maar het contrast bij die kerel tussen bovenlijf (warm ingeduffeld) en onderlijf (zo bloot als maar zijn kan) was zo groot, dat ik me moest inhouden om niet in een schaterlach uit te barsten.
En zo werd het naast een onstpannend loopje, gewoon ook nog een grappig loopje. Heerlijk toch?

Helaas ook één minpuntje aan de training. Tegen het einde aan, voelde ik een zeurend pijntje opkomen in m’n rechterscheenbeen. Het verdween even gauw als het opkwam en heb probleemloos mijn uurtje kunnen volbrengen. Maar ’s avonds thuis voelde ik het weer heel eventjes en vanmorgen ook weer af en toe. Normaal gezien zou ik deze voormiddag nog een kort rondje van een 5 km lopen, gewoon voor de fun. Maar het feit dat ik dat zeurende pijntje heb, deed me besluiten van dat toertje maar te schrappen. Ik beschouw dit toch wel als een ernstig alarmsignaal, eventjes iets niet in de haak of wat overbelast. Rust dus tot vrijdagavond en dan zien we wel weer verder. Er staan nog te veel leuke dingen op de planning de komende weken, om nu als gek te blijven doortrainen en misschien een echte blessure te kweken.
Gelukkig kon ik vanmorgen al mijn overtollige energie kwijt in ’t huishouden en deze namiddag is ons kleine monstertje ook weer thuis. Tonnen ambiance buiten het lopen, genoeg om in gang te blijven en me niet te vervelen alleszins 🙂

musclestorn

Advertenties

5 gedachten over “weirdo’s en een alarmbelletje -#Monschau -164 dagen

  1. Belangrijk om te luisteren naar je lichaam. Rust is ook een training. En zo ken ik nog 100 clichés die allemaal waar zijn. 😉

  2. Voorzichtig met die schenen! Maar ik lees dat je het signaal begrepen hebt, dat is al veel waard. Er zijn zo van die mensen die niet naar hun lijf luisteren, met alle gevolgen van dien 😉

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s