Rust roest niet -#Monschau -161 dagen

Na het alarmbelletje van dinsdag – een licht pijnlijk scheenbeen – heb ik looprust gehouden tot gisteravond. Lopers kennen het fenomeen ongetwijfeld: je voelt tijdens zo’n rustdagen niet veel pijn, tot de moment dat je eraan denkt om weer te gaan lopen….dan begin je weer vanalles te voelen. Zo was het bij mij alleszins de voorbije dagen. Met een bang hartje vertrok ik vrijdagavond richting club. Tijdens m’n wandelingetje naar daar werd ik overmand door twijfels. Deed ik hier nu wel goed aan, zou ik niet beter…? Mezelf wat extra moed ingepraat en vooral mezelf voorgenomen om er een rustig en niet al te lang toertje van te maken. En vooral veel te babbelen, want al babbelend heb je niet veel tijd om je gedachten te laten afdwalen naar die bewuste plek in je lijf…

Gelukkig was loopmaatje Christine er, nog volop in herstel na de Trail by the Sea. Ze plande ook een rustig kort toerke, ideaal dus om er een goeie babbeltraining van te maken. We kregen nog het gezelschap van haar mama en R. en met z’n vieren trokken we op pad voor de toer van 8 km, via de Leuvense Vaart en Schiplaken (naburig dorp). Het tempo was lekker gezapig, gemiddeld 9,3 km/u. Ondertussen keuvelen over onze trailavonturen van vorig weekend en over de plannen de komende maanden. Toen Christine dan ook nog haar plannen voor de Mont Blanc Marathon in 2014 uit de doeken begon te doen, bereikte ons gesprek helemaal een hoogtepunt. Ik merkte zelfs niet dat ik aan het lopen was. En die scheen liet zich dus niet voelen. En die Mont Blanc Marathon…zou dat ook niks voor mij zijn?? Dat vroeg ik me natuurlijk wel af.  Maar nee nee nee, eerst maar eens die van Monschau bedwingen en dan zien we wel. (moet het gezegd worden: tuuuuurlijk ging ik direct na de training naar de website van de Mont Blanc Marathon kijken en raakte ik helemaal verlekkerd op dat idee, zucht….).

Toen ik weer thuis aankwam, had ik 8 km op de teller in een 51 minuten. En zelfs ondanks al het gekakel onderweg, een gemiddelde hartslag van 130. Met de conditie is dus niks mis. En met m’n scheen ook niet zo, denk ik. Ik blijf nog wat voorzichtig en ga nog enkele dagen met m’n ontstekingswerende zalf smeren. Gelukkig staan er nog geen al te straffe dingen op m’n planning de komende weken. Enkel de trailtraining van 16 maart met de Westvlaamse loopvriendjes wil ik absoluut niet missen! Al is het maar om over onderstaand paadje te mogen lopen🙂 (klik op de foto voor meer info over deze mooie trailrun!)

trailloopoigo

 

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, training en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Rust roest niet -#Monschau -161 dagen

  1. Dat zijn mooie herstelloopjes..Niet te ver niet te snel en een hoog genietgehalte. Beter bestaat niet!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s