knie-diep -#Monschau -151 dagen

Gisteren mijn baas even lief in zijn ogen gekeken en een dagje verlof voor vandaag aangevraagd. Normaal zou ik een halve dag nemen op donderdag, voor een bezoekje aan de kapper. Dat heb ik maar ingetrokken, zodat ik vandaag dus een hele kon nemen. Reden was natuurlijk de voorspelde sneeuw. Zeiden m’n collega’s nog van “ach, dat zal toch wel weer meevallen, zoals de vorige keren”, had ik toch zo’n voorgevoel dat het dit keer anders zou zijn. Wist ik veel dat ik helderziende ben zeg, want wat was me dat vanmorgen buiten! Dik content dus dat ik er niet door moest met de auto. Maar er moest nog wel een klein jongetje naar school. Met de auto zag ik niet zitten, maar met de buggy ook niet, de sneeuw lag her en der tot 20 cm dik. Stappen dan maar? Hmmm….met onze knul die zich om de 5 meter op de grond (en dus vandaag in de sneeuw) laat vallen als ik hem niet oppak, ook niet echt een optie. Gelukkig hebben de buurkinderen wel een slee en die mocht ik vanmorgen lenen. Voor de eerste keer onze knul de slee op! Voor hem een avontuur en voor mij een zegen. Supervlot raakten we op school, waar een heel gamma aan sleeën al tegen de muur stond gestald. Een schattig zicht wel.

slee

Nadat Seppe op school was afgedropt, bleef ik achter met een volgend dilemma: gaan lopen of niet? Tuurlijk wel. Nog eerst thuis een beetje gelanterfant en om kwart voor 10 was ik dan eindelijk de deur uit. Raar maar waar: het liep heerlijk vanaf de eerste meter. De buren een beetje verderop bekeken me wel met open mond toen ik kwam langsgerend, héhé. Voelde me effe lekker stoer. Kortste route genomen naar het fietspad en vervolgens het onverharde pad naar de velden en bossen, waar nog niemand voor mij was geweest deze morgen. Het centimetersdikke sneeuwtapijt lag er nog onaangeroerd bij. Op sommige plaatsen zakte ik echt wel diep weg in de sneeuw, op één plek zat ik plots tot aan m’n knieën erin. Jawadde. Maar op die enkele hindernissen na, werd het een vrij vlotte training. Blijkbaar begin ik er wat aan te wennen, aan dat lopen in de sneeuw. Na 51 minuten stond ik weer thuis en had ik 8,5 km afgelegd, gemiddeld tempo van 10 km/u dus.
Enige spelbreker was de wind, die echt wel heftig tekeer ging en het koudegevoel alleen maar versterkte. Brrr…

100% genoten dus van deze training, ondanks de extreme winterse omstandigheden (en dat half maart, zucht). Maar geef mij toch echt maar 18°, zonnetje, zacht briesje en de luxe om enkel in shirtje en shortje rond te lopen in plaats van zoals vandaag: 2 loopbroeken (korte en lange), longsleeve, fleecetrui en windbreaker, sjaaltje, muts en handshoenen en dikke wintersokken…. Voelde me weer precies een eskimo…

snow excuse

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, superheld, training en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op knie-diep -#Monschau -151 dagen

  1. Pingback: LienWeb » Lopen in de sneeuw

  2. djaktief zegt:

    Je geniet er toch wel een beetje van😉

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s