in bochten wringen -#Monschau -129 dagen

Dezer dagen moet ik me serieus in bochten wringen om te kunnen trainen. De schoolvakantie is daar wat oorzaak van. Ik ben dan wel een paar dagen thuis, maar dat betekent niet dat ik zomaar weggeraak om m’n kilometertjes te doen, met een deugnietje van bijna 3 jaar oud in huis. Gisteren (dinsdag) was zo’n dag dat het best wel spannend werd of de training zou lukken of niet.

De afspraak met manlief was dat ik zou gaan trainen van zodra hij thuis zou komen van ’t werk, snel voor het avondeten. Manlief moest na het eten nog weg, afspraak bij de dokter, dus qua timing moest e.e.a. wel kloppen. Zoals dan altijd het geval is, kreeg hubbie af te rekenen met een afgeschafte trein (dank u NMBS), waardoor ie een half uur later dan gepland thuis was. Ik kreeg nog welgeteld 35 minuten om mijn training af te haspelen. Geen probleem dacht ik, er stonden korte intervallen op het schema en als ik zo rekende zou ik in totaal “slechts” 5 km lopen (incl. in- en uitlopen). Goed voor een half uurtje. Alleen was ik wel vergeten dat met intervaltraining je ook na elke versnelling een rustpauze hebt en in mijn geval was die rustpauze steeds dezelfde afstand als de versnelling. Het was nl. een heuveltraining, versnelling ging dus “omhoog” (stevig vals plat) en de rustpauze was terugdribbelen naar het beginpunt.

3 reeksen van 100-200-300-400 meter heuvelop en idem dito weer naar beneden aan dribbeltempo. De versnellingen gingen goed, heel goed zelfs. Bij elke reeks sneller en sneller, want ik zag de klok wegtikken. Toen ik de derde reeks moest aanvatten, was ik al bijna een half uurtje in de weer (28 min)…en dan moest ik dus nog heel die reeks doen incl. rustpauzes. Ik begon wat stress te krijgen, de pauzes werden niet langer rustig gedribbeld maar werden onbewust wat sneller gelopen. Toch slaagde ik erin de hele reeks af te werken en dan maar snel dat laatste stukje naar huis terug uitgelopen. Resultaat: 46 minuten weg van huis geweest. Oeps. Maar ja, niks aan te doen. Snel bad in, met ineens zoonlief erbij (nu gaat dat nog en vindt dat kereltje dat zelfs ongelooflijk plezant), dat was ineens twee vliegen in één klap en ondertussen kon hubbie snel het eten verder klaarmaken. En ja, bleek stress voor niks te zijn, want hij had nog tijd over om zich naar die afspraak te reppen hoor. Typisch…

not excuses

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op in bochten wringen -#Monschau -129 dagen

  1. Time management van de bovenste plank!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s