gemijmer -#Monschau -115 dagen

Gisteren (dinsdag) onder de middag gaan lopen. Een pittige wisselduurloop en dat wisselen van tempo’s deed goed om m’n gedachtengang af en toe te doorbreken, ook al lukte dat niet echt. Eén gedachte overspoelde mij heel de training lang: Boston. Maandagavond werd zo bruusk verstoord. Net toen ik me met m’n boek onder m’n dekentje in bed wou gaan vleien, zag ik een berichtje passeren van iemand wiens partner in Boston liep. Ja, ze had de finish gehaald! Volle euforie dus. Leuk. Amper enkele minuten later een heel ander bericht op diezelfde FB-pagina: let us all pray for the wounded. Huh? Ik kon even niet volgen, maar de realiteit werd al snel duidelijk. De berichten op de sociale netwerken waren al snel niet meer te volgen en ik kreeg een heel naar gevoel, zoals de meeste lopers onder ons wel zullen ervaren hebben.

De marathon van Boston is een evenement waarbij alle kleuren, religies, politieke overtuigingen, mannen, vrouwen, jong en oud, samenkomen om te genieten, een uitdaging aan te gaan, te supporteren, kortweg “samenzijn”. Zonder ruzie of oorlog te maken. Maar zelfs dat mag blijkbaar niet meer. Mijn eerste gedachte was: weer ééntje die de oorlog van op een ander naar hier wil brengen. Of dat zo is, is nog altijd niet duidelijk. Dus misschien zit ik ernaast met mijn gedachte. Het kan evengoed een wacko geweest zijn, die compleet zonder motief handelde. Wacko’s genoeg in deze wereld, helaas.

Waar ik dan wel de kriebels van kreeg, waren reacties van “en dan, in Syrië sterven dagelijks mensen”. Alsof je een onmens bent, omdat je het voorval in Boston precies erger aantrekt dan dat in andere delen van de wereld. Ik denk dat niemand in mijn vriendenkring, noch ikzelf, staan te juichen bij elke aanslag in Syrië. Integendeel, ik vind het vreselijk wat daar gebeurt en elke onschuldige dode daar, of waar ook ter wereld, is een dode te veel. Laat dat duidelijk zijn. Maar is het nu zo gek, dat de media één dag eens alle aandacht verschuiven naar die aanslag in Boston, die zo uitzonderlijk en onverwacht was, ipv naar de zoveelste aanslag op rij (helaas al 2 jaar lang) in Syrië, veroorzaakt door een door-en-door-slecht regime? Is het zo bizar dat de meeste mensen hier, en zeker de sportende medemensen, zich persoonlijk meer aangegrepen voelen door iets wat op een sportevent in een Westers land gebeurt, dan wat er in het Midden-Oosten gebeurt? En is het dan zo abnormaal dat de media daarop inspeelt? Nochtans waren er zo’n reacties te sprokkelen van “ze hebben er zelf om gevraagd” (gruwelijke gedachte!) tot “allé, die doden in Syrië vandaag zijn niet belangrijk”. Tuurlijk wel, maar als de media elke aanslag overal ter wereld uitgebreid moet belichten, dan gaan we helaas 24u op 24u naar vreselijk nieuws moeten kijken. De wereld is zo verknipt als het maar zijn kan. En de ene oorlog roept blijkbaar mensen op om die oorlog naar andere landen te brengen d.m.v. aanslagen en dreigementen. Alsof vrede en geluk nergens nog toegelaten zijn en iedereen maar moet lijden en angst hebben. Een enge evolutie. M.i. is wereldoorlog 3 al lang bezig, alleen op een heel ander niveau. Het is alleen nog wachten op die ene gek die daar eens op een knoppeke gaat duwen om een atoombom te laten ontploffen.

Kijk…die gedachten had ik dus gisteren tijdens m’n training. Knettergek werd ik ervan. Het werd dus een bewogen training, met hartslagpieken tot en met. Ik ga zo meteen weer een loopje doen, maar dit keer met wat blijere gedachten. Want pessimisme is ook niet echt het antwoord op al deze wereldproblemen hé.

runningsweat

Advertenties

Een gedachte over “gemijmer -#Monschau -115 dagen

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s