uit de dip -#Monschau -94 dagen

Na de belabberde training van afgelopen zondag (volledig te wijten aan mijn eigen “onverantwoorde” gedrag uiteraard), was ik precies even in een dipje beland. Menig loper zal het gevoel wel kennen zeker…één slechte training en je hebt zo het gevoel dat je nooit nog goed zal kunnen lopen. Die doemgedachte zat dus al sinds zondagochtend in mijn hoofd en ik kreeg hem er maar niet uit.

Maandag was sowieso een rustdag, noodgedwongen zelfs. In de nacht van zondag op maandag was er van slapen amper sprake toen Seppe rond 1 u ’s nachts stevig ziek werd. Hoge koorts, overgeven, buikpijn…Tot zo’n 5u ’s morgens met hem in de weer geweest. Wekker dan maar afgezet en samen met hem een beetje “uitgeslapen” tot half 9. En samen ellendig op de bank gezeten en filmpje gekeken, ipv ikke naar ’t werk en Seppe naar school. Al rustend geraakten we in ieder geval samen de dag door. Dinsdag kon Seppe weer naar school en ik naar ’t werk (voor één dag deze week, olé).
Dinsdagavond zou ik dan wel gaan trainen…dat probeerde ik mezelf alleszins heel de dag wijs te maken. Maar ik was ook wel op zoek naar excuses om niet te moeten gaan, want ik zag het dus helemaal niet zitten. Het weer bood het perfecte excuus van de dag. In de gietende regen naar huis gereden en de Buienradar beloofde niet veel goeds voor de rest van de avond. Ook het avondeten was een excuus…zo vlak na mijn avondeten gaan lopen, kon ik niet maken en laat dat nu net het enige droge uurtje van heel de avond geweest te zijn. Dus geen dinsdagavond-training. Natuurlijk de hele avond met een schuldgevoel van hier tot in Tokyo gezeten… En dan zag ik nog een filmpje van de Koning van Spanje-trail, geschoten door een loper die hem vorig jaar deed…en de twijfels over zondag begonnen serieus de kop op te duiken…oei oei!

Vandaag dan m’n vrije dag en Seppe ging naar de buitenschoolse opvang een hele dag (wegens schoolvrij dagje). M’n dag zat van begin tot eind dan ook weer volgepropt: auto naar de garage voor klein onderhoud, Seppe zijn verjaardagscadeau (zandbak) gaan ophalen, de auto volladen voor het containerpark (en daar weer uitladen) en nog heel wat kleine prullen en tussendoor moest ik toch echt wel mijn training gaan inproppen. Geen excuses echter deze keer. Na garage en zandbak, heb ik effe de rest on hold gezet en m’n loopplunje aangetrokken. Het was ondertussen bijna half 12 en het was zo’n 20° C met een brandend zonnetje. Jiehaa: shortje en mouwloos topje! Heerlijk vind ik dat dus. M’n handheld ook meegenomen met half litertje water, muziekje op m’n hoofd gezet en dan mezelf de nodige moed ingesproken. De twijfel knaagde nog steeds…wat als deze training ook weer zo’n fiasco wordt? Met al die twijfel in m’n hoofd vergat ik de startknop van m’n Suunto in te duwen. Pas na een goeie 500 m viel me op dat er geen stopwatch aan het lopen was. Oeps…eigenlijk een goed teken, lopen ging precies voor op cijferkes. Dan toch maar op die startknop geduwd, want ik had een wisselloop op m’n schema staan. 5/10/5 minuten met tempo’s van D1 (traag) tot D3 (12 km/u). Vanaf dat ik het blok van 10 minuten aanvatte (10,5 à 11 km/u), begon ik in een zalige flow te komen en begon ik weer echt te genieten van het lopen. Geruststelling dus, ik kan het nog! Toch bizar hoe je jezelf zo gek kan maken met je eigen gedachten hé.
Uiteindelijk verliep heel de training volgens het boekje en heb ik volop genoten van m’n training. Op een dik uur had ik 11 km afgelegd. Ik droop van het zweet, m’n flesje was helemaal uitgedronken. Water was dus geen overbodige luxe bij deze temperaturen.

Direct na het lopen begon het te druppelen, een beetje later stevig te regenen. Maar toch ineens m’n volgende taak van de dag volbracht alvorens de douche in te duiken. 7 loodzware zakken met allerlei tuinafval in de auto gehesen. Nie simpel. Een uurtje later ermee naar het containerpark gereden en daar m’n rug verder gesloopt met die zakken uit de auto te sleuren, een trap op te dragen en dan over de rand van een container uit te kappen. Qua coretraining kan het weer tellen alleszins…moet ook gebeuren zeker?

Morgen dan maar een rustdagje en vrijdag nog een uurtje loslopen. En zondag….toch maar op ’t gemakske aandoen, die Koning van Spanje-trail…

doubts

 

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training, voorbeschouwing wedstrijd en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op uit de dip -#Monschau -94 dagen

  1. Goed gevoel geeft dat om te constateren dat je lopen nu zo snel verleerd!

  2. kaat zegt:

    Heel herkenbaar dat gevoel. Het beste is gewoon een nieuwe loop (of wedstrijd) om het goed te maken. Maar ja, soms gaat het ook een tijdje (meerdere trainingen) niet goed… en plots… hup zijn de vleugeltjes terug. Dus helemaal akkoord met de ‘slogan’ : laat twijfel je lopen niet saboteren. Of : just do it !😉

  3. djaktief zegt:

    Hi Ruth,

    Zo snel verslechter je niet hoor. Conditieverlies merk je pas na twee weken afhankelijk van wat je ervoor als laatste training hebt gedaan, want je kan ook nog in de supercompensatie zitten. Bovendien had je wel een alternatieve training met al die klusjes. Verder kun je niet altijd top lopen dat is nu eenmaal zo. Ik probeer altijd zo goed mogelijk te lopen als de vorm van de dag het toe laat. Dat geeft rust in lijf en hoofd. Wel fijn voor je dat het gisteren zo lekker ging. Goed weekend.

    groetjes,

    Dorothé

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s