Koning van Spanje-trail: verslag -#Monschau -89 dagen

Nog steeds volop nagenietend van een geweldige dag, nu even tijd maken voor een verslagje. Waar te beginnen? Misschien bij de ongelooflijke sfeer die er al aan de start heerste. Na een mooi ritje tot daar, met loopmaatje Christine als chauffeur, kwamen we aan de startlocatie al de ene na de andere bekende tegen. Martine aan de stand met de startnummers, loop- en facebookmaatjes Heidi (die m’n compagnon zou worden tijdens de trail), Michael en Annemie. Ook coach Tiny was van de partij en eindelijk zag ik virtuele trailbuddy’s zoals Stella, Carlo, Vanessa, Esther en nog heel wat anderen in levende lijve. Voor ik het wist, was het uurtje tijd dat ik nog overhad, omgevlogen en moest ik me haasten naar de start.

heidiencostellaenco

Heidi en ik vatten al onmiddellijk het plan op om weer samen te lopen, net zoals bij de Loop van Vlaanderen. Lekker rustig trailen, genieten van de omgeving en fotootjes schieten onderweg, that’s the plan. Annemie zou met ons meelopen, maar ja…na 100 meter zoefde die al weg! Dat heb je met ultralopers hé, die draaien hun hand niet om voor een dikke 30 km, héhé.

Al na een kleine kilometer komt de beruchte heuvel in het vizier. Toepasselijk genoeg staat er een bordje “photo point”, hopsa…daar haalde ik ook mijn camera boven natuurlijk om de Koning te trekken.

DSCN0073

Het werd direct een pittige klim die slechts gedeeltelijk al lopend bedwongen werd. Doseren…dat werd het modewoord van de dag. De steile klimmen werden dus stappend bedwongen, een techniek die me in de Loop van Vlaanderen ook goed bekwam. Telkens onmiddellijk herstel op de top en naar beneden vlammen. De ene na de andere klim volgde, in een prachtig natuurdecor.

DSCN0086DSCN0090DSCN0093We kregen het ene panorama na het andere te zien, dat werd afgewisseld met stukken door het bos (lekker veel modder) en zelfs een riviertje moesten we doorwaden (koud!).

Het lopen ging goed, maar na een kilometer of tien kreeg ik last van een hongerklop van jewelste. Nochtans een zeer stevig ontbijt gegeten en een uurtje voor de start nog gegeten. Squeezy 1 ging naar binnen, maar het hongergevoel bleef. Na een dikke 12 km de eerste verzorgingspost en daar dan maar een stukje banaan gegeten. Dat hielp een beetje, maar een paar kilometer verder kwam de volgende hongerklop. Squeezy 2 ging binnen en niet veel later squeezy 3….manmanman wat was dat zeg. Gelukkig kon ik op de been blijven, maar rond km 20 begon het echt wel een appelflauwte van jewelste te worden. De verzorgingspost op km 24 kwam net op tijd: er lagen tuc-koekskes! Yes! Een aantal koekjes binnengeschrokt en hopsa….ik kreeg weer energie. Oef! De volgende kilometers gingen weer een pak vlotter en enkel nog tegen het einde aan, bij één van de laatste klimmen, nog snel een tucske (had er een paar verstopt in m’n rugzak) binnengesmikkeld om met grandeur te kunnen finishen hé.

Die finish was trouwens gene cadeau zoals bij de loop van Vlaanderen. Twee kilometer voor het einde kregen we daar nog een helling voorgeschoteld om U tegen te zeggen, maar ik wist wel dat het daarna gewoon als een speer naar beneden zou gaan. En wie stond er daar beneden aan de helling te wachten: mijne coach! Die was al lang gefinished en gedouched, haha. Maar hij was dan toch zo lief om te wachten op zijne poulain. Honderd meter verder dan eindelijk de finish. Samen met Heidi liepen we over de mat na een goeie 3u50min (netto-tijd). Ik hoopte op een tijd van onder de 4 uur en dat is dus gelukt. Heel tevreden dus!

Wat ik vond van de Koning van Spanje-trail? Het is echt wel één van de mooiste trails die ik tot nu toe al gelopen heb. Prachtige omgeving, mooi afwisselend parcours, heel pittig maar niet zo technisch als bv. de Bouillonnante of de Trail des Fantômes (alhoewel ik zo’n trails ook superleuk vind om doen). Ik schrok trouwens van het aantal hoogtemeters: op de site stond 800 m, de Suunto’s en Garmins van ons gezelschapje gaven meer dan 1000 m aan. En dat op een afstand van een kleine 31,5 km….da’s stevig.
De organisatie was picobello, niets op aan te merken. En qua drukte was dit perfect. Ik hoop dat de organisatie de limieten ook volgend jaar blijft houden zoals nu. Oké, je moet snel inschrijven, maar meer drukte zou deze trail niet zo aangenaam maken als ze nu was. Nergens opstoppingen, gezellige rustige sfeer aan start en finish. Zo heb ik het graag.

Als training voor Monschau was dit alvast een geslaagde onderneming. Ik moet alleen eens checken waarom ik zo’n lege-maag-gevoel krijg de hele tijd. Bij de Loop van Vlaanderen had ik dat ook al. Het voelt niet aan als de “man met de hamer”, maar ik heb dus gewoon een heel leeg gevoel in m’n maag en die begint echt te rammelen van de honger. Ik heb wel een vermoeden naar de reden…ik gebruik al enkele maanden m’n proteïneshake niet meer vlak voor het lopen, om de simpele reden dat m’n voorraad op is en ik maar niet tot in de speciaalzaak geraak om een nieuwe dosis te halen. Zolang ik kortere afstanden doe of geen te zware trails, is dat blijkbaar niet zo erg. Maar met langere intensievere lopen, is het precies toch wel een gemis. Vorig jaar liep ik al m’n trainingen op zo’n shake en had ik nooit last van een hongergevoel. Dus maar eens terug aan de proteïneshakes voor het lopen zeker?

En nu nog een beetje nagenieten. Morgen een rustig herstelloopje doen en vanaf vrijdag vliegen we er weer in…op weg naar de volgende uitdaging en da’s al op 1 juni: le Grand Trail des Lacs et Chateaux (30 km) in de omgeving van Spa.

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, wedstrijden en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Koning van Spanje-trail: verslag -#Monschau -89 dagen

  1. Tiny zegt:

    Trots op jullie dat je samen nog zo fris binnen kwamen! Gefeliciteerd!

  2. Willem zegt:

    Mooi verslagje.

    Train je wel eens op een lege maag ?

  3. djaktief zegt:

    Hi Ruth,

    Mooi en aanstekelijk verslag én prachtige foto’s.

    Herkenbaar dat je soms honger kunt hebben. Onlangs heb ik een kwartier voor de start van een 10 km twee bananen gegeten. Dat is dus echt niet volgens het boekje, maar ik had zo’n honger. Nergens last van gehad tijdens het lopen. Uiteindelijk bleek dat de warme maaltijd van de dag tevoren niet zo goed was. Ik loop het beste op stamppotten en niet op pasta.

    groetjes,

    Dorothé

  4. Gunther DC zegt:

    Eindelijk bijgelezen, maar ik had al een privé-verslag gekregen he ;-)Hopelijk kunnen we deze volgend jaar ook eens doen en past hij dan in de kalender. Tot donderdag😉

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s