Le Grand Trail des Lacs et Chateaux: verslag -#Monschau -69 dagen

Een goed nachtje geslapen, de wonden gelikt, hoog tijd voor een verslagje van de trail van gisteren.
Het vroege opstaan was zaterdag geen probleem. Ik lag al heel de nacht wakker. Niet dat ik zenuwachtig was, ik kon gewoon de slaap niet vatten. Op tijd uit bed dus en net toen ik mijn ontbijt binnen had, stond Christine al aan m’n deur. Wat volgde was een lange rit richting Surrister, nabij Spa. Ik moet duidelijk mijn aardrijkskunde weer wat opfrissen, want ging ik ervan uit dat Spa maar een uurtje rijden is…eerder 1u40 blijkbaar. Oeps. Gelukkig moest ik met Christine meerijden en niet andersom.

Eenmaal ter plaatse de auto vreselijk illegaal geparkeerd en dan de gezellige mini-drukte gaan opsnuiven in de herberg. Kwam daar virtueel maatje Belinda tegen, leuk elkaar eens in levende lijve te zien. Maar ook weer wat nieuwe mensen leren kennen, volleerde ultratrailers, een Mont-Blanc expert er nog bovenop ook. Fijn fijn, we werden zo vroeg op de dag al getrakteerd op sappige verhalen, goed genoeg om ons volop goesting te doen krijgen voor de trail van vandaag.

We stonden wel aan de finish en moesten nog richting start geraken. De organisatie had voor een bus gezorgd, maar was vergeten dat ze voor de 30 km wel dubbel zo veel deelnemers hadden toegelaten dan aanvankelijk gepland. Het gevolg liet zich raden: bus propvol, maar wij en nog heel wat anderen zaten er nog niet op. Terug de herberg in en half uurtje wachten, tot de bus weer terug was. De start moest noodgedwongen uitgesteld worden. Voor ons niet zo erg, maar toen we aankwamen in Spa, zagen we wel dat de bende die met de 1e busrit waren meegegaan blauw verkleumd op ons stonden te wachten, met wat gegrom tot gevolg. Lesje voor de organisatie voor volgend jaar alleszins.

Maar dan eindelijk de start! Ik probeerde nog even Christine en Belinda te volgen, maar werd al snel met technische problemen geconfronteerd. Mijn schoen zat te los en m’n kous zakte weg tot onder m’n hiel. Strontvervelend. Waarom had ik dat nou niet wat beter nagekeken. Tja, effe stoppen dus en alles goed steken. Beetje later kwam m’n veter weer los. Grrr…Nog eens goed met een driedubbele knoop vastgelegd. Ondertussen was ik Christine helemaal kwijt, maar die ging er volop voor gaan. Belinda zag ik nog een beetje in de verte. Maar ik voelde dat ik mezelf begon te forceren om haar bij te blijven en moest dus even dat knopje omdraaien: training, geen wedstrijd!  Eenmaal dat knopje omgedraaid, kwam er wat rust in mijn hoofd en kon ik beginnen genieten.

We werden al van bij het niet gespaard: direct een stevige klim omhoog naar de top waar de kabelbaan van Spa toekomt. Een toerist neemt de kabelbaan, wij moesten de trappen op natuurlijk. Vervolgens via paadjes langs de andere kant weer naar beneden. En zo verliep het eigenlijk de hele tijd, omhoog en omlaag. Langs prachtige bospaadjes en single tracks. De modder lag enkeldiep en bemoeilijkte het lopen aanzienlijk. Gelukkig kwam er nu en dan een stukje vlakker en iets verharder, waardoor ik telkens wel goed recupereerde. Toch liep het niet zo lekker als ik hoopte. Ik had last van krampen in mijn buik en m’n benen voelden wat zwaarder dan anders. De vlakke stukken en down-hill kon ik vlot nemen, maar van zodra het wat omhoog ging, leek ik telkens te crashen. Rond km 13 moesten we dan een tunneltje door dat helemaal overstroomd was. Grappig om door te lopen, maar wel nat tot en met. Vlak daarna volgde een lang stuk vals plat. Daar ging toch effe het licht uit. Ik raakte gewoon dat vals plat niet op, moest telkens overschakelen op wandelen. Gelukkig was ik niet de enige, maar ja, op zo’n moment beginnen de twijfels te komen natuurlijk. Ik kreeg dus een mentale klop van jewelste.

DSCN0142DSCN0148

DSCN0161

De drankpost op 15 km kwam net op tijd, en ik hoorde daar veel mensen zuchten dat het best wel zwaar aanvoelde, ook van de meer doorwinterde trailers. Terug een beetje opgepept weer verder, maar het ging direct weer omhoog. Dus weer wat wandelen. Een beetje verder kon ik dan toch lopen en toen kregen we het mooiste stuk nog voorgeschoteld. Doorheen een mooi feeëriek bos (zie foto gisteren), met een afdaling langs single tracks om U tegen te zeggen. Hier genoot ik echt volop van. Daarna ging het wel weer wat omhoog, maar kregen we nog een heel stuk langs single tracks doorheen bossen, langsheen een sterkstromende rivier. Op zo’n stukken komt echt het kind in mij los en geniet ik volop, ook al geraak ik er niet snel over. Vooral de grote glibberige keien remden me af, ik had schrik om mijn enkels te verzwikken. De modder lag er ook dik, dus het glij-effect was maximaal. Ik hoorde toen iemand in mijn nek hijgen en besloot hem even te laten passeren. Bleek ik het gezicht te herkennen…nog iemand die ik van op Facebook ken. Rap even geroepen, “ben jij Tom?” en ja hoor, hij was het. En hij bleef de komende 5 km ook nog bij mij en zijn kameraad ook. Gezelschap dus, beetje kletsen en opeens vlogen die kilometers voorbij en vergat ik dat ik het eigenlijk ook verdomd lastig had. Het parcours bleef namelijk serieus uitdagend, met veel vals plat en vooral veel modder. Gelukkig waren de laatste 3 km een pak beter te doen en de laatste kilometer kon ik plots nog alles uit de kast halen en haalde ik zelfs nog een paar mensen in. Beetje m’n eer gered dus.

DSCN0147DSCN0158

DSCN0173

Na 3u41 liep ik binnen, de afstand bleek slechts 27,7 km en de hoogtemeters maar een 700-tal (maar ze voelden met momenten aan als 7000). Voor een training zeker een ok prestatie, maar toch wat te veel mentale kloppen gehad onderweg en het feit dat ik zelfs hele stukken vals plat moest opwandelen, gaf me niet bepaald een voldaan gevoel. Wat gaat dat geven in Monschau? Beetje twijfel nu dus, maar dat komt wel weer terug goed hoor😉

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, trail, wedstrijden en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

3 reacties op Le Grand Trail des Lacs et Chateaux: verslag -#Monschau -69 dagen

  1. Nogmaals een trainingstrail is niet je wedstrijd. Bij wedstrijden komt er iets anders bij als toegevoegde waarde. Je kunt dan altijd meer en beter!

  2. djaktief zegt:

    Hi Ruth,

    Bij trails heb je volgens mij minder controle dan bij gewone loopjes. Die knop moet je omzetten. Het gaat daar altijd goed zoals het gaat die dag met je lijf, de omstandigheden etc. De dingen kun je niet vergelijken. In je evaringsrugzak zit bij een wedstrijd altijd nog wel een verborgen hulpje bij de wedstrijd. Daar zou ik voor Monchau ook maar op rekenen. Dit keer kreeg je hulp door het gezelschap van anderen. Omdat ik voor een wedstrijd vaak slecht slaap probeer ik overigens in de week ervoor al slaap/rust te vergaren door vroeger te gaan slapen, dutjes te doen, de stofzuiger te laten staan etc.

    Prachtige foto’s trouwens!

    groetjes,

    Dorothé

  3. Niet geslapen, zwaar parcours, enerverende start….allemaal zaken die meespelen in het totale plaatje. Toch blij dat je hebt kunnen genieten. Komt allemaal goed voor Monschau!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s