naar Rock Werchter en (bijna niet meer) terug -#Monschau -36 dagen

Zo, de eerste 3-uurs-loop in de aanloop naar de Marathon van Monschau zit erop.  Normaal doe ik zo’n trainingen in het weekend, de vakantieplannen steken daar nu een stokje voor. Gelukkig heb ik genoeg overuren staan en kon ik mijn vakantie een dagje eerder inzetten dan aanvankelijk gepland. Geen betere manier denkbaar dan een vakantieperiode al lopend te starten!

Op voorhand had ik een tochtje uitgestippeld via de fietsknooppunten. Via de Dijle naar Werchter, dan naar Tildonk en daar de Leuvense Vaart op en zo weer naar huis.
Ik wou wel eens de sfeer van Rock Werchter opsnuiven. Ik was vroeger als tiener en prille twintiger een echte festivalganger. De laatste jaren is die behoefte er totaal niet meer. Een klein dropje zoals ik ziet toch nooit iets van het podium, urenlang vooraan gaan rechtstaan is ook niet meer aan mij besteed en aan kamperen in een tentje heb ik al helemaal een hekel. Ik geef mijn centen dan liever aan iets anders. Maar Werchter is “vlakbij” de deur, dus er toch eens langslopen leek me wel lollig. Vermoedelijk ging ik wel een compleet vreemde eend in de bijt tussen waggelende festivalgangers op straat zijn, maar ja, daar trek ik me niks van aan.

Het tochtje leidde me via het gehuchtje Sint-Adriaan (tussen Boortmeerbeek en Haacht) richting de Dijle. Het slingerende onverharde pad langsheen de rivier leidde me gaandeweg naar Werchter. Na een dikke 12 km stootte ik op een eerste hindernis te wijten aan het festival: hekken hadden het Dijlepad volledig versperd. Mezelf erlangs gewurmd en ik kon verder. Algauw zag ik waarom men dit pad had afgesloten: ik kon vandaar gewoon het hoofdpodium zien. Jammer genoeg waren er om half 11 nog geen optredens bezig. Ik hoorde wel wat gedrum van een band die aan het soundchecken was, maar dat was het dan. Iets verder kwam ik in Werchter-dorp uit. Ik kreeg verdwaasde blikken van festivalgangers die als zombies doorheen het dorp waggelden op zoek naar ontbijt. Grappig om zien. Ik trok me uiteraard niks aan van de blikken, laat ze maar denken! Even later kwam mijn tocht abrupt tot een halt: hekken! Alweer. Maar dit keer geen doorkomen aan. Er zat een groepje security bij en ik vroeg van “tja, wat nu? Mijn fietsroute loopt langs hier”, zei ik hen. “Geen nood, gewoon even terugkeren, daar straatje inslaan en je kan oversteken”, was het antwoord. Owkay, zo gezegd zo gedaan. Maar dan begonnen pas echt de problemen. Mijn route ging een zandwegeltje in maar dat wegeltje was nergens meer te bekennen, want volledig ingepalmd door security en daarachter een camping. Oei. Dan maar de baan volgen en hopen dat een alternatieve route zich zou aandienen. Helaas. Rock Werchter palmt dus een gebied van zo’n 5 km rondom Werchter in,  waarbij zowat alle kleine toegangsweggetjes die ook maar enigszins in de buurt van het festivalterrein komen, worden afgesloten. Ik moest dus de baan blijven volgen en kwam terecht in Rotselaar. Nu ken ik op zich Rotselaar wel, van naam toch, maar ik kon het niet plaatsen ten opzichte van mijn thuisplaats. In het Dorp zelf kwam ik gelukkig een plannetje tegen en dat gaf me weinig hoop. Ik was blijkbaar richting Leuven aan het lopen. Maken dat ik een afslagje naar rechts vond en dat lukte, maar die straat boog wat verder ook weer af richting Wijchmaal. Nog zo’n dorp dat ik niet kende. In Wijchmaal kwam ik een pijl “Wakkerzeel” tegen…wtf? Nog nooit van gehoord. Ik waande me al bijna in het buitenland. Toch maar kalm gebleven en rustig blijven verderlopen in de hoop dat ik een bord met een bekende plaatsnaam zou tegenkomen. En ja hoor, eindelijk het verlossende bord met “Haacht” erop, ons buurdorp. Pfew. Ondertussen zat ik al wel voorbij de 20 km en begon me te dagen dat dit ritje wat langer ging worden dan gepland. Onderweg aan een paar bushaltes toch de plannetjes nog bekeken en ik zag dat de baan die ik volgde zou uitkomen op de steenweg waar het festival plaatsvindt. Gelukkig kwam er een 2 km voor nog een afslag richting Wespelaar, da’s ook een buurdorp van Boortmeerbeek. Dat dan maar gevolgd en vanaf dan was het een lang stuk tot thuis. Maar op het plannetje zag ik achteraf wel dat ik er goed aan had gedaan die afslag te nemen, of ik had er een marathon op zitten bij thuiskomst.
Op 30 km ben ik gestopt met lopen, ik was kapot! Mijn benen wilden niet meer meewerken, het vat was compleet af. Nog een kleine 2 km rustig wandelen en dan was ik thuis. Mezelf verwend met een lekker warm badje, dat had ik wel verdiend.

De cijfertjes: 30 km in een kleine 3u06, gem. hartslag 146.

trainingwerchter

Ondanks dat het op het einde heel moeizaam ging, ben ik toch wel heel tevreden over deze training. Die komt tenslotte nog niet zo lang na m’n vorige lange duurloop van 2,5 uur.
Nog twee van zo’n lange kleppers te gaan, op 21 of 22 juli en dan de 28
e een stevige trailrun van 32 km met 1200 hoogtemeters, als we niet verdwalen tenminste. Geen wedstrijd, wel een training met enkele toffe medelopers, rustig op ’t gemakske.   Daarna rustig uitbollen naar 11 augustus…het komt wreed dichtbij!

Dit bericht werd geplaatst in joggerke, training en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op naar Rock Werchter en (bijna niet meer) terug -#Monschau -36 dagen

  1. Nog ruim een maand dus!

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s