Intense H-Trail Challenge-verslag -#Monschau -13 dagen

De laatste krachtmeting voor de marathon van Monschau zit erop, en wat voor één. De Intense H-Trail werd bijna een heuse survivaltocht, met oerwoudtaferelen, insectenbeten, schuifpartijen en bijna een collectieve opgave na 20 km. Heftig dus. Maar oh zo plezant.

Nog even kort herhalen: de H-Trail is een challenge, opgezet door Häglofs, gekend voor outdoor-materiaal en kledij. Enkele trailbuddies hebben begin dit jaar de route uitgestippeld en in een gpx-bestand gestoken. De opdracht: via zelfnavigatie (met wandelgps, of gps in Suunto/Garmin-horloge) de route lopen. De challenge bestaat erin dat er een klassement wordt gemaakt van alle groepjes of individuele trailers, die de trail uitlopen tussen 1 april en 30 september 2013. In Aywaille (startplaats) moesten we ons bij de stationsklok fotograferen en in Trois-Ponts opnieuw, de tijd ertussen is de officiële uitslag. Afstand: een goeie 32 km, met zo’n 1200 hoogtemeters. Vooral op dat laatste hebben we ons een beetje miskeken.

DSCN0301

De dag begon al vrij vroeg (en voor sommigen echt wel heel vroeg) toen ik om half 9 in Mechelen Kristof, Veerle en Tom oppikte. Kristof en Veerle hadden er dan al dik 1,5 trein opzitten, die kwamen van héél ver. Met z’n vieren ging het dan naar Trois-Ponts. Om 10u48 moesten we daar de trein naar Aywaille nemen. Tiny, Carmen en Michael stonden ons al op te wachten, toen we er tegen kwart na 10 aankwamen. Het gezelschap was compleet. De trein kwam mooi op tijd (hoera!) en 20 minuutjes later stonden we in Aywaille. De verplichte foto genomen (maar door plaspauzekes van iedereen, staat er maar 3 man op, héhé) en dan met een kaartje in de hand vertrokken. Van de eerste paar 100 m had ik een detailprintje gemaakt, om zeker te zijn dat we al niet van in het begin verkeerd zouden zitten. Het was de eerste keer dat ik echt in onbekend gebied met de Suunto zou navigeren…stel je voor dat we dan al direct verkeerd zouden starten. Geen risico’s nemen… Kristof zou normaal gezien nog een wandelgps mee hebben, als backup, maar kon er uiteindelijk geen te pakken krijgen. Veerle had gelukkig ook de route op haar Garmin-horloge ingeladen, maar we wisten niet goed hoe dit aan de praat te krijgen. Ze kreeg geen compass of kaartje, maar haar horloge gaf gelukkig wel altijd een piep als we te ver van de route afdwaalden. Beter dan niks!

De start begon al direct vrij pittig. Na een 500 meter moesten we (het leken wel duizenden) trappen omhoog, eigenlijk was het gewoon een “berg” opklimmen tot we in het bos waren. Dat werd al ineens goed zweten en puffen en opletten dat we onszelf niet opbliezen vanaf het begin. Eenmaal boven moest ik beginnen navigeren. Na een paar 100 meter volgde een splitsing in het bos en het was even niet duidelijk welk paadje te volgen. Oeps, toch eventjes verkeerd gelopen. Gelukkig zag ik het snel dat we niet meer op de lijn zaten. Op onze weg teruggekeerd en weer on route geraakt. Na een 3 km kwam de eerste steile afdaling en schoof ik al onderuit. Hopla, goe bezig meiske. We belandden op een klein campingske en waren overtuigd dat we dus weer verkeerd zaten. Ook m’n pijltje was van de lijn afgeweken. Ik dan maar terug naar boven (extra hoogtemeters, joepie!), zoeken naar het juiste pad, dat ik niet vond. Kristof haalde voor alle veiligheid de stafkaart boven (waar hij de route op had nagetekend) en via een mini-omweggetje vonden we zo dan de route terug. Suunto zette zijn pijltje ook weer op de lijn, we zaten weer goed. Vanaf dan is het navigeren ook vrij probleemloos verlopen, omdat het redelijk rechttoe rechtaan was, met af en toe splitsingen die wel eens voor verwarring zorgden, maar waar we toch altijd snel weer juist op route zaten.

De tocht was echter gene kattepis. Niet alleen waren de beklimmingen pittig en was er meer vals plat dan recht, de ondergrond bemoeilijkte het lopen ook danig. Veel rotsen, keien, losse stenen, uitgeholde paden en zo meer. Zo van die ondergrond waarbij bibi om de 100 meter een enkel omsloeg. Waren we altijd blij dat er een afdaling kwam, was het opletten om niet achter een kei te blijven haken en zo in ware superman-stijl naar beneden te duiken. Ik wou op dat vlak geen risico’s nemen, met nog amper 2 weken te gaan voor de marathon, dus nam de afdalingen altijd heel rustig (maar dan nog heb ik op één afdaling wel 10 keer m’n enkel omgeslagen).
Daartegenover stonden echter wel prachtige vergezichten, mooie natuur, het gevoel van alleen op de wereld te zijn. Magisch!

562633_10200312784932040_470440023_n993945_10200313003057493_1890621311_n998546_10200312785052043_1153999658_nDSCN0304

In het bos kreeg ik dan nog met een ander euvel af te rekenen. Tijdens het lopen voelde ik plots een steek in m’n rechterenkel, gevolgd door een branderig gevoel. Enkele seconden later weer een steek, dan nog een, dan nog een. De pijn was niet meer te harden. Uit die schoen, kous uit…een rode mier kwam te voorschijn piepen. Hoe was die daar nu in geraakt zeg. Manman, dat deed pijn. Ik vreesde al dat mijn enkel zou opzwellen tot het dubbele, maar gelukkig bleef het bij een rode vlek. Het branderige gevoel bleef wel een half uur aanhouden, stevige beet dat zo’n mini-beestje heeft.

Na een kleine 20 km arriveerden we in het eerste en enige gehuchtje dat we onderweg zouden tegenkomen (Targnon). Op dat moment waren we al onderling tegen elkaar bezig of we niet zouden inkorten, de strijd staken, enz… De doffe warmte (gelukkig geen 30°), het superpittige parcours, het begon zijn tol wat te eisen. Ik had zelf ook het gevoel dat ik stevig aan het forceren was, en we waren op 20 km al een dikke 3 uur onderweg. De klok tikte weg en sommigen moesten nog heel ver terug naar huis. Een blik op de stafkaart leerde ons echter dat de kortste weg terug naar Trois-Ponts de uitgestippelde route zou zijn. Geen inkorting mogelijk dus. Gelukkig was het “maar” 12 kilometer meer, op een 2-tal uurtjes zou dat doenbaar moeten zijn. Elkaar even mentaal wat opgepept en we gingen weer voort. Dat er ons nog een zeer moeilijk beloopbaar stuk stond te wachten, wisten we nog niet natuurlijk. Maar eerst nog een pittige klim, een stevige afdaling en toen kwamen we aan de oever van de Amblève, zo rond 21 km. Even een grasveld over en dan zouden we een pad naast de Amblève moeten volgen. Maarrreeeuh…waar is dat pad nou? Bijna 2 meter hoge begroeiing zagen we vooral, maar het pad was amper te bespeuren. Michael sloeg met zijn handen wat bramen en netels (au wauw) weg en toen werd het pad zichtbaar. Als volleerde rambo’s in de jungle, baanden we ons een weg doorheen het metershoge onkruid. Van lopen was geen sprake, we zagen amper waar we onze voeten konden neerzetten. Na een kleine kilometer waren we uit die jungle en stonden onze benen onder de brandnetel-boebbels en krassen van de scherpe braamstruiken. “Geen badpak of bikini’s voor de ladies de komende dagen” riep Tom. Inderdaad, een kort rokje zit er voor mij de komende dagen alleszins niet in, tenzij ik wil stoefen met mijn “oorlogswonden” natuurlijk.

1012714_10200312786812087_142224449_n
Dachten we na de jungle wel het ergste gehad te hebben, kwamen we een beetje verderop terecht in een slagveld van omgehakte bomen. Het pad was hier ook nergens nog te bespeuren. In de plaats werd het klauteren over takken en boomstammen. Suunto raakte even helemaal de kluts kwijt, maar na het slagveld was er wel één pad te ontwaren, dat moest het dan wel zijn. Gelukkig vond Suunto me weer na een paar 100 meter.

DSCN0312DSCN0315DSCN0316DSCN0317

Het vat was er toen bij iedereen echt wel af. Hellingen werden opgewandeld, vlakke stukken lichtjes gejogd en de afdalingen konden we dan even wat tijd winnen. Gelukkig kwamen we dan aan een kano-verhuur-ding aan de oever van de Amblève, waar een drankautomaat stond. Die machine werd leeggekocht met blikjes cola en fanta, zodat we allemaal wat konden bijtanken. Dit was trouwens de enige echte drankpost onderweg. Die volgepropte camelbaks bij het begin van de start, waren dus echt geen overbodige luxe (mijn 2L was volledig op tegen het einde).
Nog 7 km te gaan vanaf daar. Eén ding hield ons overeind: de Carrefour van Trois-Ponts zou open zijn tot 17 uur en Michael had ons ijsjes beloofd als we die deadline zouden halen! Na een kleine 30 km passeerden we een kleine camping en Michael wist dat het van daaruit nog één recht pad tot in het dorp zou zijn. Hij en Tom gingen ervandoor, op weg naar de Carrefour. De rest deed het resterende stuk wat meer op het gemak uit (het was nog voor een stuk lichtjes klimmen). Op 500 meter voor de “finish” moesten we de rivier over en tja…daar bleven we eigenlijk gewoon even inzitten. Voetjes verfrissen, alle vuiligheid van onze benen wassen, water in ons gezicht plensen. Heerlijk!

DSCN0322

Maar we moesten natuurlijk wel eens die laatste meters vervolmaken, dus uiteindelijk weer even op pad. Aan de Carrefour bleven Kristof en Carmen achter, om samen met Michael en Tom die ijsjes en frisdrank te gaan shoppen. Tiny, Veerle en ik legden het laatste (nog zware klimmende) stuk af naar het station om daar de finishfoto te laten nemen (door een reiziger die op de trein stond te wachten). Yes, we hadden het gehaald! Doodop maar heel blij. De ijsjes smaakten voortreffelijk alleszins.

DSCN0325

Een dik half uurtje genomen om wat te recupereren en dan weer huiswaarts. ‘k Was pas om kwart voor 8 thuis (moest zoonlief nog gaan oppikken), maar voor anderen zal het misschien wel bijna 10 uur geweest zijn. Misschien maar goed dus dat we dik 5,5 uur over de trail hebben gedaan, dat maakte het eens zo veel de moeite waard J

Nog even wat statistiekjes: de Suunto registreerde in totaal 33,4 km in 5u32. Een 1160 positieve hoogtemeters, 1031 dalende hoogtemeters. In totaal 3 uur liepen we omhoog, 2 uur liepen we omlaag en een half uurtje ging het vlak onder onze voeten door. Geen hartslaginfo, want de hartslagmeter liet ik maar thuis.

 

PS Foto’s getrokken door Kristof en mezelf!

Advertenties

5 gedachten over “Intense H-Trail Challenge-verslag -#Monschau -13 dagen

  1. Supermooi verslag en foto’s! Maar wat een ontberingen allemaal, dat schijnt bij trailrunnen te horen (heb ik nog steeds geen ervaring mee). Wel een avontuur zeg, en inderdaad een prachtige natuur!

  2. jawadde, voor mijn eerste keer was ’t direct een heftig trailke 🙂 maar ‘k ben verkocht, dit smaakt naar zoveel meer 🙂 He trap af lopen met grimassen nemen we der met plezer bij 😉 Super verslag van ons dagje. Thx !

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s