gelezen: Inferno – Dan Brown

Na zowat 4000 bladzijden lang ondergedompeld te zijn geweest in de fantasiewereld van A Song of Ice and Fire (ofte…A Game of Thrones) van George R.R. Martin, besloot ik even een intermezzo te nemen alvorens aan het laatste boek van die reeks te beginnen. Schoonpapa had op zijn salontafel Inferno van Dan Brown liggen…ik besloot het eens te lezen.

Ik was vroeger heus wel Dan Brown-liefhebber. De boeken die voor de Da Vinci-Code uitkwamen, zijn zelfs best wel goed. Da Vinci en Het Bernini-Mysterie vond ik zeker ook nog goed te pruimen. Het gedrocht dat daarna kwam, heb ik niet meer uitgelezen. Het was dus met wat argwaan dat ik begon aan Inferno.

Laat ik bij het positieve beginnen: het boek is een pageturner. Elk hoofdstuk eindigt wel met een cliffhanger, waardoor je nieuwsgierig blijft voortlezen.

Helaas is dat het enige positieve aan het boek….Want wat is het toch eigenlijk weer een gedrocht geworden:
1) de schrijfstijl is verschrikkelijk. Zeker als je net 4000 blz de schrijfstijl van George R.R. Martin achter de kiezen hebt. Dan Brown schrijft voor een naïef kinderlijk publiek die alles met de paplepel moeten aangereikt krijgen. Het is gewoon ergerlijk.
2) het verhaal is compleet van de pot gerukt. Het verhaal draait om een gekke wetenschapper die dreigt een pandemie te ontketenen om wat aan de overbevolking in de wereld te doen. Laat dan gewoon dat virus los, zou je zo denken. Neen, hij maakt wat raadselkes rond Dante’s meesterwerk De Goddelijke Komedie zodat Dan Brown daarmee 400 blz kan vullen natuurlijk. De plotwendingen zijn soms zo vergezocht en onrealistisch dat het eigenlijk hilarisch wordt.
3) de hopeloze ellendig lange beschrijvingen van alle toeristische trekpleisters in Firenze, Venetië en Istanbul doen je vermoeden dat Dan Brown gewoon betaald werd door de lokale regeringen om reclame te maken voor hun steden. Ergerlijk is vooral dat je die toeristische verkooppraatjes door je strot geduwd krijgt, terwijl hoofdpersonage Langdon op de vlucht is voor moordcommando’s. Moest ik in zo’n geval zijn, zou ik niet beginnen mijmeren over een beeltenis van een aartsengel op één of andere pilaar of zo. Zowat 200 van de 400 pagina’s in dit boek zijn dus gewijd aan allerlei beschrijvingen van de belangrijkste monumenten in deze steden, met de historiek van a tot z erbij. Ik heb bij het lezen dus heel wat pagina’s overgeslagen (geen wonder dat ik het boek dus zo snel uit had).

Neen…dit boek is echt geen aanrader. Dat het wordt gehypet tot en met, is te danken aan de stevige marketingmachine die erachter schuilgaat. Bovendien is een verfilming al onderweg. Je zou bijna denken dat Dan Brown gewoon een filmscenario heeft geschreven, kassa kassa alleszins.

Ik ga nu nog niet beginnen aan boek 5 van A Song of Fire and Ice, maar eerst me wat in loopliteratuur storten. Volgend boek op de plank is Run or Die van Kilian Jornet. Ben benieuwd!

inferno

 

Dit bericht werd geplaatst in lectuur en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op gelezen: Inferno – Dan Brown

  1. Luc zegt:

    Had zo ongeveer hetzelfde gevoel toen ik Inferno uit had : perfect als toeristische gids maar heel mager als thriller. Anderzijds ben je wel benieuwd naar het einde dus blijf je maar lezen. Het Juvenalis Dilemma en Bernini Mysterie blijven mijn favorieten. De Da Vinci Code is goed maar blijft voor 95% “gestolen”. De Delta Deceptie heb ik na een paar hoofdstukken weggelegd en nooit meer vastgenomen. Zijn voorlaatste was ook niet slecht.

Zeg het maar!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s